Bolivia Deel 2

Na ons Galapagos avontuur hebben we nog één dag in Quito.

Woensdag wandelen we nog een laatste keer naar de markt voor onze portie vers fruitsap met cocosnoot en proberen we het plaatselijk ontbijt van vissoep uit. Tis eens wat anders dan een boterham met choco.

Daarna wandelen we nog naar de kathedraal die we nog niet gezien hadden. Een groot grijs gebouw met als ‘specialleke’ waterspuwers in de plaatselijke dieren (lama’s, schildpadden,…).

Omdat we de stad nu ook al een beetje kennen, wagen we het er ook op om met de bus naar de luchthaven te gaan. Eigenlijk heel gemakkelijk, maar iedereen doet precies alsof taxi de enige mogelijkheid is. Niet zo praktisch met al de bagage op een volle bus, waar Bart dan vooral van baalt. Jaja, Bart baalt ook wel eens ;-)

Om 18u30 verlaten we het Ecuadoriaanse grondgebied en via Lima komen we uiteindelijk tegen 1u30 aan in La Paz. Van hieruit zetten we onze reis in Bolivia verder: deel 2. We nemen de taxi naar de hostel in het centrum dat er donker en verlaten bij ligt. Het is wel even schrikken; dit is totaal geen gezellig, authentiek centrum en een groot verschil met het koloniale Quito vanwaar we komen.

De volgende morgen slapen we eerst een beetje uit en gaan dan op zoek naar een ontbijtje in de plaatselijke markt; een vers sapje – onze favoriete plek in een markt. De keuze aan exotisch fruit is ook hier weer enorm, waarschijnlijk door de nabijgelegen jungle. Vergeleken hierbij is onze fruitafdeling in de GB toch maar poverkes! De rest van de dag spenderen we door in het centrum wat rond te wandelen en op zoek te gaan naar een toertje naar de jungle en de pampa’s. Uiteindelijk moeten we vaststellen dat hoewel de toertjes niet verschrikkelijk duur zijn, ons budget het toch niet meer toelaat na onze Galapagos uitstap. We overwegen nog even het goedkoper alternatief van een busreis (ipv vliegen), maar 20u over onverharde weg trekt toch niet meer zo aan. Och ja, you can’t have it all – en nu hebben we een reden om Brazilië of zo eens te bezoeken ooit.

De volgende dag staan we om 11u aan Plaza San Pedro voor een gratis rondleiding door de stad – een free walking tour – waarbij het wel de bedoeling is dat je de gids tipt. Het plein is vernoemd naar de San Pedro gevangenis die er ligt – een heel stratenblok groot. De gevangenis is een speciaaltje! Om er binnen te ‘mogen’ moet je als gevangene al 2€ betalen. Er zijn bijna geen bewakers binnen – de gevangenis wordt geleid door de inmates zelf: het is een stad op zich. Een cel moet gehuurd worden, de duurste zijn incl internet, flatscreen en jacuzzi en kosten een 500€. Als je niets kan betalen, moet je op een matje in de gang slapen. Er zijn kappers, restaurants, winkels, … Vrouwen en vroeger ook kinderen mogen bij hun man verblijven, maar zijn wel vrij om te komen en gaan. Vroeger werden er ook toeristen rondgeleid en je zou er nog wel binnen kunnen geraken, maar de gids waarschuwt dat buitengaan zijn prijs kan hebben ;-)

Terwijl we op het plein staan, loopt er ook een man rond die vertelt dat hij op het eind van zijn straf is en overdag buiten mag. Hij vertelt dat er ook 1 Belg in de gevangenis zit en dat net zijn familie met een tv-zender zijn langs geweest. Ik ben es benieuwd.

De rest van de toer vervolgt door de straten van La Paz. Het lijkt wel 1 grote marktplaats, op alle trottoirs zitten vrouwtjes hun waar te verkopen. Afhankelijk van de straat is dit groenten, fruit, schoenen, badspullen, bereid eten,… Alles heeft zijn plek en de vleesverkoopster mag niet tussen de groenten gaan staan. Daarna nemen we een kijkje op de ‘heksenmarkt’ waar de gedroogde lama foetussen aan de kraampjes bungelen. Je kan er ook stenen kopen voor allerlei geluk en borden met allerlei spullen om te offeren. In de aanbieding ook verschillende poedertjes: voor je lover te lokken of terug af te stoten, voor meer klanten in je zaak, … De lama foetussen worden trouwens gebruikt bij de bouw van bvb een huis en wordt als offer onder de fundering gestoken. De urban legend gaat hier dat er voor de bouw van bvb grote gebouwen méér offer nodig is. Hiervoor zouden zwervers en daklozen met alcohol gelokt worden naar de bouwplaats, verdoofd worden en levend begraven onder de fundering. We komen zelfs een witchdoctor tegen die beweerd dat hij ooit bij zo een ritueel betrokken was!

De toer gaat verder over de sapjesmarkt waar we voor de eerste keer ook ‘papas rellenas’ proeven, gevulde aardappelen – heerlijk! Daarna bezoeken we het centrale plein en tenslotte eindigen we op de hoogste verdieping van een hotel van waaruit we een goed zicht hebben op La Paz. En van waaruit je ook langs de gevel van het hotel naar beneden kan lopen, maar daar passen we toch voor.

Na een lunch passeren we nog even in het museum voor folklore, waar een hele verzameling samen ligt: geweven textiel (van zeer oud tot modern), oude potten, een zaal met maskers die worden gedragen bij festivals en met mini-poppetjes met lokale klederdracht. Was ik even fout dat ik dacht dat de mensen van Bolivia één bepaalde klederdracht hadden… Maar de meest imposante zaal is die met de versieringen van veren: vooral hoofddeksel groot en klein, met veren groot en klein en in alle kleuren, maar ook muurversieringen met tekeningen, alles gemaakt van veren. Sjiek! ’s Avonds gaan we nog eten in een restaurant dat ons aangeraden was voor de lekkerste lama steak, en het was inderdaad erg lekker. ’s Avonds is er geregeld iets te doen op het plein en ook deze avond komen we een klein ventje tegen dat een super imitatie geeft van Michael Jackson. Echt geweldig om te zien en het doet me denken dat deze reis niet enkel bestaat uit overweldigende landschappen, sjieke activiteiten en mooie musea. Maar het zijn net die kleine dingen die je iedere dag tegenkomt, die korte momenten van geluk, die meestal niet in de blog terecht komen en snel weer vergeten zijn, die deze reis zo de moeite waard maken!!

Zaterdag hebben we een uitstap geboekt naar Tiwanaku, een ruïne complex van de Tiwanaku’s, een volk dat zeer machtig was voor de Inca periode. Het complex bestaat uit oude tempels die nog half verscholen liggen onder de grond. Veel van de technieken die gebruikt werden om bvb stenen te versieren, zijn nog steeds een raadsel.

Als we terug in La Paz zijn, komen we ’s avonds een paar groepen tegen die aan het oefenen zijn voor het festival van volgende week. Ze zijn allemaal speciaal gekleed en dansen met veel overgave op de muziek van de ‘harmonie’. Mooi om te zien en dat belooft voor volgende week.

Zondag is weer op het gemak beginnen. We willen weer een toer doen om 11u, maar blijkbaar is er geen op zondag. Dus besluiten we maar om zelf nog wat rond te lopen en wandelen het museum met muziekinstrumenten binnen. Om 15u hebben we weer een andere tour gepland naar de markt in El Alto – dit zou de grootste markt zijn in Zuid Amerika… El Alto is het stuk van La Paz dat op de heuvels ligt. La Paz zelf ligt in het dal tussen de bergen – lager gelegen dus meer zuurstof. El Alto is voor de ‘armen’, want het ligt hoger maar heeft wel het mooiste uizicht. We beginnen met een borreltje van ezellinnenmelk, vers ‘geperst’. Daarna wandelen we door de straat met elektronica, inclusief gestolen camera’s van toeristen. Iedere straat is bestemd voor iets anders: er zijn straten voor autobanden en straten met eten. In de straat met kleding hangt iedereen het langst rond op zoek naar goedkope namaak outdoor spullen. Ik ben eens benieuwd naar mijn aankoop van een nep regenjas van North Face.

Daarna gaan we met de groep naar een speciaal event dat zich hier iedere zondag afspeelt: chullita wrestling. Bolivia is wel gekend bij jullie door de vrouwen met hun bolhoedjes… Een paar jaar geleden hebben enkele vrouwen ontdekt dat een worstel-show veel aantrek had en sindsdien is het een populaire zondaguitstap voor de plaatselijke gezinnen en toeristen. Manmanman, wat een klucht was me dat. Buiten de bolhoedvrouwtjes voeren ze nog een resem flauwe karakters op, die allen het publiek aan hun kant willen door stunts en vals bloed. Wij vonden er niets aan, maar het plaatselijk publiek ging er echt in op en dat was dan weer leuk om te zien.

Als laatste gaan we na het worstelen nog langs bij een echte heksendokter waar iedereen zijn toekomst kan laten voorspellen. Terwijl we in zijn ‘achtertuintje’ aan een kampvuur staan, hebben we schitterend zicht op de lichtjes van La Paz onder ons. Eén voor één mogen we binnen, waarbij de man adhv coca blaadjes onze toekomst leest. Voor de nieuwsgierigen: zowel Bart als ik gaan het nog goed doen in onze carrière na deze break. Enig probleem: Bart in het buitenland en ik bij hetzelfde bedrijf. En oh ja; Bart krijgt 3 kinderen en ik maar eentje. Allé, dat moeten we dan nog es zien, hoe dat gaat lopen hé ;-)

Maandag besluiten we om een paar daagjes ergens anders te gaan kijken. We willen immers zaterdag in La Paz zijn voor een groot festival, maar ondertussen gaan we een paar daagjes naar Sorata, een dorpje in de bergen. De helft van de bagage laten we in de hostel en we nemen een minibusje dat ons in 4u naar Sorata brengt. Het landschap onderweg is heel mooi. We rijden langs het Titikaka meer met het helder blauwe water, hoge riet aan de oevers en bootjes aan de kant. Aan de andere kant zie je de wit besneeuwde bergketen in de verte, achter een droog grasveld met huisjes van adobe (modder en stro). In Sorata zoeken we eerst een plek om te slapen en gaan daarna lunchen. In de namiddag hebben we niet veel energie meer en doen een dutje :-)

De volgende morgen willen we gaan wandelen, maar het is mistig, bewolkt en het regent. Nu ja, ZO graag wilden we ook weer niet gaan wandelen ;-) We worden dus gedwongen weer een dagje ‘rust’ te houden. In de namiddag besluiten we toch even ons hoofd buiten te steken en glibberen we door de modder naar een lunchplek die gesloten blijkt.

Woensdag hebben we meer geluk en staan we op met een helderblauwe hemel. Terwijl we Sorata achter ons laten, zien we de sneeuwbergen achter het dorpje opdoemen. We wandelen naar een ander dorpje en passeren daarbij sjieke dalen en bergen. Het is hier eigenlijk nog een vrij rustig dorpje. Ook al passeren er veel toeristen om te wandelen, het voelt nog niet toeristisch aan. Ik vind het heerlijk om glimpen op te vangen van het dagelijks leven: hoe de mensen het land bewerken, het huishouden doen, met elkaar en met hun kinderen omgaan,… Het zijn zoveel indrukken iedere dag weer, je kan het gewoon niet allemaal onthouden. En ik kan het ook niet op foto vastleggen – ik vind het vervelend om de mensen voortdurend met een camera in hun gezicht te duwen – het maakt je zo stereotiep toerist ook.  Dus hoe graag ik ook wil dat iedereen kan meegenieten van de couleur local hier, de foto’s vertellen maar een klein deeltje! Wat ook wel grappig is – door hier zolang te reizen begin je alles ook een beetje normaler te vinden. Ik kijk nu niet meer op van kindjes in draagdoeken, maar was wel verbaasd om een buggy te zien :-) En voor de rest probeer ik gewoon van het moment zelf te genieten.

’s Donderdags nemen we ’s ochtends alweer een busje terug naar La Paz en ’s namiddags boeken we een toertje voor de volgende dag.

En dan is het vrijdag: D-day oftewel Deathroad Day. De Death Road was volgens Amerikaanse statistieken één van de meest dodelijkste wegen ter wereld. De weg kronkelt vanaf een hoogte van 4700m door de bergen naar beneden tot op 1100m. Over 63km dalen we dus in totaal zo een 3600m. Op sommige plekken is de weg maar een 2 tot 3 m breed en vroeger was dit de enige weg tussen La Paz en de Yungas. Al het vrachtverkeer en de bussen reden dus ook langs deze weg, wat geregeld resulteerde in een voertuig dat de afgrond in stortte, omdat het zo moeilijk is om langs elkaar te manoeuvreren. Tegenwoordig is er een nieuwe weg en rijdt er praktisch geen verkeer meer. De weg wordt nu het meeste gebruikt door mountainbikers die de afdaling doen. Wat blijkbaar ook niet geheel zonder gevaar is, want in de 15 jaar dat er wordt gemountainbiked zijn er toch 19 doden gevallen. Twee maand geleden is er nog een motorrijder verongelukt die te dicht bij de afgrond had geparkeerd. We zijn gewaarschuwd dus…

Vooraleer we vertrekken krijgen we beschermende kledij en worden we grondig gebrieft. Het eerste stuk van de rit gaat over geasfalteerde weg en dient om te oefenen. We starten tussen de bergen waar het ijs nog opligt; lekker fris ritje dus. De weg konkelt tussen de hoge bergen en het is echt indrukwekkend om hier naar beneden te zoeven. Je fietst naar beneden en lijkt bijna op de berg voor je te storten, voordat de weg plotseling wegdraait. Echt een geweldig ritje.

Daarna worden de fietsen terug op de auto geladen en rijden we naar het echte begin van de Death Road. Deze weg is volledig gravel, dus al wat lastiger. Ook hier weer een goede briefing, waarbij we te horen krijgen om links te rijden, de kant van de afgrond. Brrr, ik kan je verzekeren dat dit in het begin echt wel eng is en heel onnatuurlijk aanvoelt. Ieder mag in eigen tempo naar beneden; de stoere venten volgen de snelle gids – de meisjes blijven wat meer achter hangen. Onderweg wordt er veel gestopt en verteld wat we van het volgende stuk mogen verwachten. Allemaal heel voorzichtig en veilig dus. maar als je dan in de verte zo een grote vrachtwagen hoort toeteren, is het even weer oppassen. De afdaling is in de groen begroeide bergen en hoe verder we afdalen, hoe meer kledinglagen in de bus belanden. Hoewel je niet veel om je heen kan kijken, is het echt wel een mooie omgeving. Maar je moet dus geconcentreerd op de weg voor je kijken. Hoewel ik moet toegeven dat ik zo langzaam ging, dat de kans om in de afgrond te belanden zo goed als nihil was. Bart heb ik niet veel gezien, die ging wat sneller, en misschien maar goed dat ik niets zag, dan hoefde ik me ook geen zorgen te maken.

Nu ja, het is wel vrijdag de 13de en natuurlijk moét er dan ook iets gebeuren. En vermits ik het minst atletisch ben, ben ik het slachtoffer van de dag… Als we bijna beneden zijn, moeten we enkel nog twee riviertjes over (geen afgrond meer). Ik wil weer té voorzichtig zijn en heb al geen snelheid meer en knal gewoon tegen een grote kei in de rivier en val om in het water. Gelukkig alleen schaafwondjes, blauwe plekken en een frisse douche… het had erger gekund op de Death Road!

Zaterdag 14 juni is het groot festival in La Paz: La entrada del Gran Poder. Wat het precies allemaal te betekenen heeft, weten we niet goed. Maar we weten wel dat er ongeveer 30.000 dansers verwacht worden en dat iedereen verkleed is. Sommige hebben echte carnavalskostuums aan, maar andere groepen (vrouwen) dragen ‘gewone’ feestkleren – blijkbaar geven zij de trend aan voor de mode van komend jaar. Om negen uur trekken de eerste groepen aan onze hoteldeur voorbij. Bart en ik trekken samen de straat op en wandelen in en rond de groepen om foto’s te trekken. Het is een onafgebroken stroom dansers, iedere groep met zijn eigen fanfare. Sommige groepen zijn zo groot (misschien wel 1000 vrouwen?)dat de hele straat roze kleurt door de identieke kleding. Make-up, haar, schoen, hoed,… alles is identiek hetzelfde. Veel groepen hebben ratels vast en ook dit lijkt een wedstrijd om de meest originele ratel: vrachtwagens, vliegtuigen, maskers,… Ongelooflijk eigenlijk als je bedenkt wat een rijkdom in al deze kostuums steekt!

’s Middags stoppen we even voor een lunch en gaan op de hostel even uitrusten. Tegen 15u trekken we er opnieuw op uit met de hoteleigenaar die voorstelt om tegen de stroom in te gaan. Hij loopt echt door de stroom mensen, en ik besluit te volgen; nice pictures! Onderweg is er ergens ook een oponthoud en staat de stoet stil. Terwijl Bart een klein interviewtje geeft aan een aantal studenten, sta ik te praten met een paar goed aangeschoten dames uit de stoet. Toch wel tof dat ons Spaans zo van pas komt!

De laatste groep van de stoet passeert tegen 23u voor onze deur, maar tegen die tijd liggen wij alweer lang in bed. Ook dit is weer iets waar de foto’s meer zullen spreken dan ik; kijk zelf maar eens!

De reden van ons lange verblijf in en rond La Paz was het festival en we hebben er veel van genoten. Ook al is La Paz geen opgepoetste , mooie koloniale stad, toch zijn we er graag geweest. Maar we trekken ook weer graag verder: deze keer naar Lake Titikaka – onze laatste stop in Bolivia. Het meer zou het hoogste navigeerbare meer ter wereld zijn (3800m). Wat hebben mensen toch met ‘het hoogste – grootste – kleinste – …’? Er zijn een hoop meren die een stuk hoger liggen.

Maar goed, het is wel een mooie omgeving, alweer. Vanuit La Paz nemen we zondag de bus naar Copacabana weer we meteen een bootje op kunnen dat ons naar Isla del Sol brengt. Het eilandje is heel belangrijk in de huidige en oude Inca cultuur, omdat het de geboorteplaats zou zijn van de zon en van de eerste Inca’s. Er zijn een paar oude Inca ruïnes te bezichtigen en het is er gewoon mooi en rustig. Ideaal voor een paar daagjes te verblijven.

Het eerste wat opvalt als je het eiland nadert vanuit de boot zijn de terrassen die zijn aangelegd. Het eiland is vrij heuvelachtig en op alle heuvels zijn terrassen gebouwd voor de landbouw. We meren aan in Yumanu, het dorpje dat het meeste toeristen ontvangt op de zuidkant van het eiland. Een paar hotels en restaurants zijn tegen de flank van de heuvel gebouwd. En voor de rest is het belangrijkste wat opvalt de ‘Trappen van de Inca’s’ – een stenen trap die loodrecht de heuvel opklimt en die we omhoog moeten om in het dorpje te komen. Gelukkig dat ik op voorhand niet wist hoe ver/hoog het was… Het dorpje ligt op 4000m (200m hoger dus) en met de brandende zon en de volledige bagage niet evident. Voor het eerst voel ik ook echt hoe mijn longen trekken voor lucht, maar gewoon te weinig zuurstof kunnen vinden. Gelukkig heb ik een sterke, fitte vent die uiteindelijk met de twee grote rugzakken de berg opklimt. We vinden gelukkig een toffe hostel op de heuvelkam, met uitzicht over de twee zijden en zetten ons de rest van de namiddag op het terras in de zon. Als die eenmaal weg is, is het in een paar minuten wel erg koud op deze hoogte.

De volgende morgen verkennen we de zuidkant van het eiland en wandelen we naar een oude, kleine tempel van uit de Inca tijd (ongeveer 500 jaar geleden). Voor de eerste keer in deze reis is mijn buik overstuur, maar ik wil toch niet nietsdoen. Na een lunch wandelen we nog de andere kant uit naar een dorpje aan de oostkant. Stom natuurlijk, want een noodstop in de natuur is niet het meest plezante :-) De dag sluiten we weer af met een biertje op het terras in de zon.

Dinsdag nemen we vanuit het dorp een bootje naar de andere kant van het eiland. Vanuit het dorpje hier wandelt een gids met ons naar een paar plekken die heel heilig waren voor de Inca’s. Vanaf de ruïnes is er dan weer een wandelweg die je over de heuvelruggen terug naar ‘ons’ dorpje brengt, dwars door het hele eiland. Mooie wandeling met zandbaaitjes, terrassen, droge, ruwe heuvels en de Boliviaanse sneeuwbergen aan één zijde en Peru aan de andere kant van het meer. Speciale plek dit eiland en heerlijk om een paar dagen op te verblijven.

En dan zit het er ineens op – dit stukje van de wereldbol – Bolivia, waar ik heel lang naar had uitgekeken. Het land met de trotse vrouwen met de bolhoedjes en de kleurrijke draagdoeken op hun rug. Het land van hoogvlaktes met meren vol flamingo’s en vlaktes vol zout. Het land van de jungle en van koloniale steden, van sneeuwbergen en heuvels met dinoprints en het land van heksendokters en festivals. We hebben maar een fractie gezien, zouden nog veel meer willen zien, maar dat is dan voor een volgende keer ;-)

 De foto’s vinden jullie weer hier:

https://picasaweb.google.com/117373307902786764885/BoliviaDeel2?authuser=0&authkey=Gv1sRgCP_X0OuyyNyZvgE&feat=directlink

Reacties 4

Pierre 30-06-2014 07:49

Ja weeral een mooi land afgewerkt. Nu het laatste nog en dan plannen maken voor de volgende trip zeker? Maar eerst even via thuis komen hè. Lv. pp.

harry 30-06-2014 15:25

Het blijft een wonderlijke reis die ongelooflijk veel indrukken zal nalaten en die zal bijblijven voor de rest van jullie leven! Prachtige foto's ook weer! Volgens mij was Bart erg in zijn nopjes met de mountainbike afdaling.
Hoe zit dat met het WK daar? Leeft dat daar niet? Volgens wat wij hier te zien krijgen op tv anders wel ... en de Zuid- en Midden-Amerikaanse landen doen het goed! Ik denk dat die voetballen zoals ze leven: zeer intens en vol passie!
Het begint nu echt wel te korten en ik kijk er naar uit jullie weer te zien!
Maar geniet nog maar even!

katrien 30-06-2014 20:12

zelfde vraag rond WK hier eigenlijk...
en ook nog een slechte bedenking: ik heb ooit een lerares geschiedenis gehad die haar toekomst had laten vertellen. ze ging haar man tegenkomen op een boot, het zou een buitenlander zijn... en dat is achteraf wel waarheid geworden. hopelijk is het bij jullie dus niet zo!

en ja, onze GB's... binnenkort zul je daar toch opnieuw je inkopen moeten doen hoor! maar geniet nog maar van die laatste weken! wij zijn blij dat wij over 10d eindelijk ZELF op vakantie kunnen!!!

groetjes,

Katrien en co

Pierre 01-07-2014 17:40

Nu pas foto's kunnen openen.
Ronduit geweldig, om niet goed van te worden.
Ik weet nu dat ik de volgende verre trip, inshallah, naar Bolivië & Peru wil doen!
Zouden jullie wel terug komen?
Vanavond België-USA: let's beat the f.....g star spangled banner !!!!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer