Cruising the West Coast

Zoals jullie ondertussen wel weten bevinden we ons op dit moment aan de Australische Westkust waar we van Broome in het noorden afzakken tot in Perth.

We hebben hier weeral heel wat mooie dingen gezien waar Moeder Natuur Australië mee gezegend heeft! Ongelooflijk wat een land dit is! Het is moeilijk om het in woorden uit te drukken: de uitgestrektheid (heel Australië is groter dan heel Europa) – de andere manier van leven – de ruwheid van het landschap – de tegenstellingen in de natuur… Terwijl ik dit schrijf zit ik langs een Australische man in de bibliotheek die Australië beschrijft als ‘one of the most challenging envirements in the world’. Hij werkte vroeger in het binnenland waar het soms 61°C werd.  Op dit moment is het hier het droge, hete seizoen; het is hier het warmste van heel Australië – meestal achteraan de 30°. Het land ligt er wat gelig en verdord bij, afgewisseld met stukken grond waar struiken en bomen verkoold zijn door bosbranden. Ja, ook de westkust heeft te leiden onder de bosbranden. Op een bepaald moment was er een stuk van de Highway waar wij moesten passeren afgesloten omwille van brand. Als je reist zou je in principe iedere keer de ‘roadconditions’ moeten checken om te kijken of het ergens brandt. Dat kan je je bij ons toch niet voorstellen?! Dat hadden we dus ook niet gedaan… en de avond dat we in Broome vertrekken, loopt het al bijna mis. We willen een stuk uit Broome wegrijden om ergens langs de weg gratis te kunnen overnachten. Op de eerste parking zijn er zoveel insecten dat we ‘vluchten’ naar de volgende die een 100 km verder ligt. Het is al vrij laat en na een 40-tal km zien we de eerste roze wolken in de verte in de bush… bosbrand… Terwijl de eerste branden nog vrij ver weg lijken, lijkt het hoe verder we gaan steeds dichterbij te komen. Eerst zien we het een beetje smeulen langs de weg (einde van de brand of begin?) en daarna komen we aan een stuk waar het echt hard brand vlak langs de Highway. Dit rijden we nog voorbij hopend dat het daarna beter wordt, maar de volgende roze rookwolken en vlammen naast de weg duiken weer op. Best wel een beetje beangstigend… als buitenlander heb je dit nog nooit meegemaakt en weet je ook niet hoe je moet reageren of waar je je aan kan verwachten. We zijn vooral bang dat we tussen vuren komen vast te zitten. We zijn dan maar veiligheidshalve terug omgedraaid. De volgende dag bellen we het nummer om de roadconditions te checken: ‘all clear’ en kunnen we dus naar het zuiden vertrekken. Onderweg smeult het nog wat na, maar er is geen brand meer te zien.

Tijdens het natte seizoen is het hier volgens mij dan weer echt het tegenovergestelde. De rivieren die nu droog staan, lopen dan over. Overal onderweg zie je de aanduiding ‘floodway’ met daarlangs een meter om aan te kunnen geven hoe hoog het water staat. In plaats van bosbranden zijn het dan overstromingen die je verhinderen verder te gaan.  

Tussen Broome en de volgende grote stad Port Hedland ligt 80 Mile Beach; letterlijk een hagelwit strand van 80 mijl lang waar slechts 1 caravanpark aan ligt. Voor de rest is het compleet verlaten (… voor degenen die nog een beach house zoeken: hier ligt nog veel strand!). We stoppen hier even om wat op het strand te wandelen en ‘uit te rusten’. Daarna trekken we verder naar Cape Keraudron, een natuurpark op het einde van 80 MB, waar we aan het strand kamperen. Wat een zaligheid – I love the ocean! We hebben het park zo goed als voor ons eigen en de volgende dag wandelen en relaxen we er wat voor we weer een stukje verder rijden richting Port Hedland. Op de parking waar we slapen komen we een aantal medereizigers (daar loopt het hier vol mee!) tegen: 2 Duitsers – 1 Belgische en 1 Nederlandse die we de 2 weken erna ook bijna dagelijks zien en waar we regelmatig mee optrekken. Port Hedland is onze volgende stop. We zijn nu echt beland in een mijnwerkersstreek: Veel roadtrains op de weg, een oneindig lange trein aan de rand van de stad en tientallen enorme boten (noemen ze dat tankers?) die voor de kust liggen te wachten tot ze vol geladen worden. Mijnen zijn hier Big Business in Australië en er valt hier enorm veel geld te rapen heb ik zo de indruk. De grote bedrijven sponseren hier vanalles en nog wat en bieden veel werkgelegenheid (die zeer goed betaald is) waardoor het natuurlijk een hele discussie is of mijnen wel of niet goed zijn voor Australië. De man die hier in de bib naast me zit, vertelt me over zijn job waarbij hij 12.000 $ op 4 weken tijd verdient… Hij spaart voor een jacht. Als hij genoeg geld heeft gaat hij 6 maanden per jaar met zijn jacht weg en de overige 6 maanden gaat hij goud zoeken in het binnenland (?!). Ik lach er een beetje mee en zeg dat dit verhalen lijken uit de cowboytijd, maar hij meent het serieus. Hij heeft net een metaaldetector gekocht en blijkbaar kan je rechten kopen om op bepaalde stukken grond goud te gaan zoeken. Mijn conclusie: Australië haar natuurlijke schatten en wonderen zijn niet enkel goed zichtbaar, maar ook vaak goed verborgen onder de grond.

Port Hedland dus: op dat moment weer een plek om voorraad in te slaan voor de volgende mooie trip naar Karijini National Park. Voor deze reis had ik hier bij een andere blogger foto’s van gezien en die zijn me steeds bijgebleven. En OMG het is echt een ongelooflijk mooie plek! De weg ernaartoe is eerder saai tot je aan wat heuvelland komt. Maar het meest geweldige aan dit park zijn de kloven (gorges) die zich in deze heuvels bevinden. Je ziet er eigenlijk niets van tot je echt aan de rand van zo een kloof staat en je het diepe gat onder je ziet. Er zijn 6 kloven in het park, waar we er 5 van hebben verkend. Verkend betekent in dit geval: afdalen tot aan de bodem van de kloof, je weg zoeken tussen riviertjes, rotspartijen, bomen en struiken langs de bodem van de kloof, een verfrissende duik nemen in de riviertjes of poeltjes, je weg terug naar boven klauteren en langs de rand van de kloof terug naar het begin wandelen. De wandelingen hier zijn echt supermooi en heel erg tof om te doen. In de eerste kloof Dales Gorge kan je links naar Circular Pool (omringd door de kloofwand) wandelen en rechts naar Fern Pool (met visjes die aan je komen knabbelen – Bart probeert; ik NO WAY) en de mooie Fortescue waterval waar ik wel een plons in het water neem.  De volgende dag gaan we naar Kalamina Gorge (ons aangeraden – en ja; het is een echte aanrader) waar de rotswanden weerspiegeld worden in de rivier die er langs stroomt. Doordat de rivier soms echt wel zo breed is als de bodem van de kloof, moet je via de rotswanden je weg verder zoeken. Ik kom tot de conclusie (weeral) dat ik toch best wel bang aangelegd ben soms. Want uiteindelijk is het ergste wat er kan gebeuren dat ik in het water beland… en toch vind ik het best spannend om zo langs de wanden te klauteren. Bovendien zijn de Australiërs blijkbaar wel erg voorzichtig; overal staan waarschuwingsborden over mogelijk gevaar; niet echt helpend. Maar goed dat Bart een man met veel geduld is! Ik merk dat ik mijn eigen lichaam niet echt vertrouw om hiertoe in staat te zijn, maar wel leuk om te zien dat het wel lukt – with a little help from my friend :-)  Maar goed – zo erg is het allemaal dus niet.

Na die eerste wandeling doen we nog een tweede in Knox Gorge waar we onszelf weer belonen met een plons in de rivier. We komen tijdens de twee wandelingen geen kat tegen – heerlijk. De laatste dag in het park doen we de meest uitdagende wandeling vroeg in de ochtend in Hancock Gorge. Op het einde is er een stuk dat ze de Spider Walk noemen: een nauw stuk kloof waar Bart met handen en voeten links en rechts op de wand doorklautert. Ik durf echt niet. Later bleek dat je ook gewoon met je voeten door het water kon… De tweede wandeling gaat door Weano Gorge waar we op het einde terecht komen bij Handrail Pool: een poel omring door de kloof waar je enkel via een rail naar beneden kan klauteren. Heerlijk koud water na een wandeling op weer een hete dag…

We kunnen ons bijna niet voorstellen dat thuis de herfst bezig is, het lijken wel andere werelden!

Die dag verlaten we het park en rijden terug richting Port Hedland. We willen graag de schildpadden zien die op het strand hun eieren komen leggen en staan hiervoor speciaal om 5u op. Jammer dat we ons niet beter bevraagd hebben want er zijn dan helemaal geen schildpadden meer: je kan enkel hun sporen zien van de nacht voordien.

Ondertussen zitten we al weer een heel stuk verder en hebben we ook al gesnorkeld bij het Ningaloo Reef: ongelooflijk wat een mooi verhaal dat gaat worden! … maar dat is voor de volgende blog :-)

Veel groetjes vanuit het hete Australië!

Reacties 3

Picasso 11-11-2013 12:50

Wat een plastische omschrijvingen van een fabelachtige omgeving. Ik kan er bijna een schilderij van maken. Hou ons verder op de hoogte he wij zullen jullie ook verder informeren van de fantastische natuur hier: koud regen wind en ja hoor wij hebben hier dus ook poelen om ons in te verfrissen en ook veel leuke dieren: koeien waar melk uit komt en vooral veel varkens ... Enjoy ! Pablo.

harry 12-11-2013 08:59

Hoi Karen en Bart
Jullie zitten daar idd in een andere wereld met een compleet andere natuur en een ander klimaat. Ik heb de laatste tijd de documentaires op tv over Australië gevolgd omdat jullie daar zitten. Het moet overweldigend en fascinerend zijn in het echt! Maar alles heeft zo zijn voor- en nadelen. Het is hier soms echt wel nat en koud, maar we kennen ook geen levensbedreigende bosbranden, overstromingen of tyfoons ... Om maar te zeggen dat het super moet zijn om daar te reizen, maar kom toch maar terug naar hier om te leven en te wonen.
Maak natuurlijk eerst jullie avontuur af want anders moeten we de boeiende verhalen missen!

Wivina 12-11-2013 21:45

Dag Karen en Bart,
Heerlijk verhaal en ik denk we best allemaal een beetje gezond jaloers zijn op jullie. Zoals nonke Harry al schreef, hebben we misschien niet de ruwe schoonheid van Australië, maar hoeven we inderdaad ook niet in angsten te leven voor extreme natuurrampen, zoals momenteel op de Filippijnen (ik veronderstel dat jullie dat nieuws ginder ook meegekregen hebben).
Genieten mag dan ook jullie enige doel zijn en wij kijken uit naar jullie volgende reisdoel.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer