Echt aan de slag

Maandag 29 juli

Het is nu een dikke week geleden dat Naomi terug naar huis is vertrokken. Dat betekent dat Peter en ik stilaan onze eigen weg hier moeten zoeken. Letterlijk genomen gaat dat al vrij goed; de weg van het kinderdorp tot aan het centrum is maar kort en doen we ook gewoon te voet met ons twee. Hoewel we oorspronkelijk dachten dat het te gevaarlijk was om alleen op straat te komen, lachte de plaatselijke bevolking met dat idee. Toch zijn we wel voorzichtig en proberen we een beetje de mensen op straat aan ons te laten wennen; zo kopen we regelmatig iets van een straatverkoper, zodat iedereen ons goed gezind is. Want de meeste mensen kijken in het begin toch eerder wantrouwend en boos naar ons. Maar als je ze dan vriendelijk begroet, komt er ook wel een kleine glimlach. Het eten van de straat valt trouwens ook reuze mee; een bakje met (veel) rijst met (weinig) groenten en (zeer weinig) kip. Nog niet ziek geweest van al hetgeen we al uitgeprobeerd hebben.

Enfin, terug over onze weg hier vinden; figuurlijk dan. De afgelopen dagen zagen er als volgt uit: Het centrum van Child Flower is open van woensdag t.e.m. zaterdag en meestal zijn we dan de hele dag daar. De afgelopen week was het daar ook 3 dagen een klein ‘kamp’ voor alle kinderen van het Eerste Stappen Project. Alle kinderen en moeders waren uitgenodigd om een 3-tal uur samen deel te nemen aan een aantal activiteiten. De eerste dag waren er meteen 25 kinderen daar; een hele bende om mee bezig te zijn als je denkt dat alle kinderen jonger zijn dan 6 jaar. Het was best nog wel moeilijk om de kinderen in groepjes in te delen; iedereen croste gewoon door mekaar. Wel leuk om te zien dat de kinderen echt kunnen genieten van het spel. Ze zijn ook heel dankbaar als je met hen bezig bent. Hoewel de meeste kinderen die twee ‘blanken’ eerst angstvallig probeerden te vermijden. Van Marc en Aafke hebben we wat playmobil gekregen; ik had gedacht dat de kinderen daar niet echt weg mee konden, maar het was mooi om te zien hoe ze het speelgoed ontdekten en er op hun manier mee speelden. De andere dagen zijn we hier in het kinderdorp bezig. Zaterdag en vandaag heb ik al wat meisjes leren haken; ze vinden het superleuk om te doen en zijn heel gretig om te leren. Enige probleem is dat ik op zoek moet gaan naar garen hier, ze vragen me hier de oren van mijn hoofd! Sommige meisjes hebben na ‘één lesje’ al meteen gsmtasjes zitten haken; knap hoe sommigen er zo snel mee weg zijn. De rest van het team is ondertussen het kamp aan het voorbereiden; een hele week zorgen ze voor de invulling van het kamp. Rosie, een psychologe is met de kinderen al aan het oefenen voor een toneeltje van Sneeuwwitje te spelen. Zo schattig om te zien hoe de kinderen dat doen! Ze zijn het hier wel van school uit gewoon om dingen vanbuiten te leren. ‘s Zondags houden Peter en ik meestal een vrije dag en zitten we wat te lezen aan het zwembad.

Vandaag zijn we nog eens naar de supermarkt geweest; een hele klus aangezien het carnaval was en de hele stad dicht stond. Niet dat de mensen dan gewoon braaf in de file wachten… nee, gewoon voorbijsteken en kijken hoever je geraakt… met als gevolg dus opstopping van een paar rijen door mekaar. Echt niet te doen! De straatbeelden blijven ook steeds verbazen. Mensen leven hier echt op straat (niet letterlijk), alles gebeurt langs de weg, dus er is veel te zien. Langs de straat wordt alles verkocht; fruit, groenten, schoonheidsproducten, slippers, kleding,… Jammer genoeg is er ook veel vervuiling, ik denk niet dat hier ergens vuilbakken langs de weg staan. En twee blanken in de auto blijft toch veel bekijks hebben.

Deze avond was er in de kerk een klein evenementje. Woensdag vertrekken Marc en Aafke namelijk terug naar huis en ze hadden een filmpje gemaakt van alle leuke momenten hier. En voor ieder appartement was er een cadeau en de kinderen die verjaarden in juli kregen ook een cadeautje. En morgen is er een groot afscheidsfeest waarbij alle kinderen onder de shelter samen gaan eten en met frisdrank en zo. Gezellig!

Dinsdag 6 augustus

Sorry dat jullie deze keer wat langer moesten wachten op een nieuw bericht. Er is thans voldoende te vertellen, maar hoe schrijf je dat allemaal neer? Ik doe hier zoveel indrukken op, heb zo veel bedenkingen over dit land en de mensen, heb veel momentjes van ‘klein genieten’,… ik zou bijna de hele dag door met een notitieblok moeten lopen (wat ik wel heb meegekregen van vriendinnen) want op het eind van de dag ben ik ook weer veel vergeten.

In het centrum is ondertussen al een tweede week van het kamp doorgegaan. De meeste kinderen voelen zich precies al wat op hun gemak met die ‘blancs’ en ook met de andere kinderen en de activiteiten. Zo zijn er bvb 2 meisjes die enkel met poppen speelden, die je nu ook meer ziet genieten van andere dingen zoals hinkelen (waar mama vrolijk aan meedoet en het hun probeert te leren), tikkertje of met de bal spelen.

De kinderen van het kinderdorp zijn ondertussen ook op kamp vertrokken sinds zondag. Ik blijf hier want er is natuurlijk het kamp in het Centrum van Child Flower. Maar ik heb me ook voorgenomen om de overige tijd te spenderen aan de kinderen die hier blijven (de kleintjes onder de 7 jaar- 44 kinderen). Dat is dus wat ik vandaag en gisteren gedaan heb; entertainment voor de kinderen hier. Dag 1 begon al meteen goed; ik had het lumineuze idee om wat ballonnen op te blazen zodat ze op het pleintje samen wat konden spelen. Nu ja; als er iets te ‘krijgen’ valt, kennen ze het begrip ‘samen spelen’ blijkbaar niet, hoewel ik ze wel eens met autootjes of springtouw zie samenspelen. Manmanman, heb ik daar even mijn ogen uitgekeken! Binnen de kortste keren was ik omsingeld door een bende die allemaal ‘moi,moi,moi’ of ‘bam moi’ (=geef mij) stonden te roepen. De kinderen die een ballon te pakken kregen, gingen er als een haas vandoor met de ballon stevig onder de arm. Daarna zag ik ze dan ballonnen bij mekaar afpakken, wat dan een immens gekrijs, veel tranen en gevecht veroorzaakte. Slecht idee dus! Ik voelde me echt slecht dat ik dit op mijn geweten had! Daarna ben ik met de kinderen (in 4 groepen) naar het zwembad geweest. Ik had wat speelgoed om mee te spelen in het water, maar dat bleek ook weer zo een geweldig idee te zijn. Alle kinderen stormden op het speelgoed af, graaiden bij wijze van spreken zoveel ze konden bij elkaar en gingen daar dan ergens mee spelen. Misschien klinkt het heel erg, en dat was het ook, maar gelukkig kan ik ook zeggen dat sommige kinderen er beter mee omgingen en gewoon speelden. Andere kinderen daarentegen kwamen het eerste half uur gewoon niet tot spel, omdat ze ‘hun’ speelgoed verdedigden. Als ik dan probeerde wat te ‘herverdelen’ en iedereen iets te geven, kijken ze je zo kwaad en gekwetst aan; ik werd er eigenlijk heel onzeker van. Je weet hier soms precies niet goed wat je best kan doen om goed te doen. Eén groep meisjes was echt heel moeilijk en er waren er ook die echt de hele tijd andere kinderen pestten. Eén meisje had ik dan even langs mij gezet ‘als straf’, daarna leek dat kind de eerste 5 minuten verstijfd en speelde ze niet meer. Gelukkig na veel aandringen en uitleg herstelde ze zich wel. Aan de andere kant zijn de kinderen ontzettend blij dat je aandacht voor hen hebt, willen ze hun kunstjes aan je tonen (ze kunnen hier best goed ‘zwemmen’ zo jong en zonder lessen!) en vinden ze het geweldig om iets te leren. Er was bvb ook een bal bij; in het begin wilde het kind dat de bal had die natuurlijk niet lossen. Maar als ze dan eenmaal doorhebben dat je er ook mee naar elkaar kan gooien, is het schitterend om ze dan ook letterlijk die bal te zien loslaten en te wachten tot het terug hun beurt is.

Met dezelfde groep meisjes ging ik deze morgen spelen met de Duplo en blokken die ik van Marc en Aafke gekregen had. Je zou denken; een ezel stoot zich geen drie keer… maar jawel; ook daar was het heel moeilijk voor sommige kinderen om tot spel te komen. Weer dezelfde taferelen: de jonge kinderen zetten het op krijsen als er iets wordt afgenomen en stoppen niet tot ze het weer terug hebben. Sommige kinderen zijn heel moeilijk aan te sturen, zelfs na weer een time out bij mij. Ik vroeg mij echt af hoe Marc en Aafke dat steeds maar klaarkregen hadden en vond het speelgoed dat ze hadden achter gelaten al niet leuk meer! Gelukkig ging het in de drie andere groepen er wel heel wat rustiger en vriendelijker aan toe en was het ook weer fijn om te zien hoe ze ervan kunnen genieten.

Vandaag is er al de hele dag geen stroom; of hoe de Wet van Murphy ook hier bestaat. Er is een panne op straat, waardoor de stroom van de ‘regering’ (normale stroom dus – die hier ongeveer maar 40 % van de tijd beschikbaar is) niet tot bij ons geraakt. In ons huisje is er daarom ook een batterij voor alle andere momenten (bvb voor de frigo en ventilatoren) maar daarvan is de ‘oplader’ kapot zover ik begrijp. Voor onze generator was er niet genoeg benzine. En de generator van het kinderdorp is ook stuk, waardoor er sinds de middag ook geen stromend water meer is (geen pomp). Niet zo erg om de afwas een keer over te slaan ;-) een douche zou natuurlijk welkom zijn, maar vooral een werkend wc (of tenminste een emmer met water) is toch wel aangenaam. Enfin, hopelijk hebben ze er morgen iets op gevonden. Gelukkig is hier net terwijl ik aan het schrijven ben een serieus onweer losgebarsten en heb ik me daarmee maar even ‘afgespoeld’… back to basics ;-)

Morgen ga ik trouwens op zoek naar materialen voor het Mama Fleur project, aangezien we al door onze voorraad zitten die we van thuis hadden meegenomen.

Ik ga hier mijn verhaal maar stoppen, hoewel het niet echt af is, maar dan staat er toch weer iets op de blog.

Veel groetjes aan iedereen!

PS: Dank jullie wel lieve ouders dat jullie 2 weken lang mee tropische temperaturen beleven. Wat een solidariteit!

Karen

Reacties 4

Pierre 07-08-2013 07:42

We moeten echt proberen een speelgoed verzamelactie op te zetten
Ik ga eens kijken of dat doenbaar en de verzending betaalbaar is. Verder blijven we solidair met je 35 tot 40 * maar het water blijft hier stromen en denelletrik ook. Love van mij en mams.

harry 07-08-2013 14:49

Hoi Karen!
Ik vind het geweldig hoe jij je probeert aan te passen aan een compleet andere leefcultuur!
Ik bedoel niet enkel op het materialistisch vlak. Ik begrijp uit je verhaal dat je ook hun manier van denken moet proberen te doorgronden om écht te kunnen doordringen en je doelen te bereiken. Jou kennende zal dat zeker lukken!
"Goe bezig"
P.S. Wij zijn hier vanaf vandaag in typisch Belgisch zomerweer aanbeland en ik vind het best zo!

Wivina 08-08-2013 10:21

Hey Karen,
Echte kippenvel momenten krijg ik wanneer ik je verhalen lees. Zo ontroerend. Het is zoals nonke Harry schrijft, er valt blijkbaar veel meer te overwinnen dan alleen de beperkingen van het land. Ik kan me echt voorstellen dat papa en mama vreselijk trots op je zijn. Zodra papa heeft kunnen uitvissen hoe we spullen tot bij jullie kunnen krijgen, zal ik vragen aan Beverst-Heeft-Het of we iets voor jullie kunnen organiseren en dan laat je maar weten waar jullie het meest nood aan hebben. We kunnen dan werken met foto's die je al gemaakt heb op de website van Beverst-Heeft-Het. Ik kijk erg uit naar je nieuwe verhalen.
Dikke kus, tante XX

Jos 15-08-2013 17:13

Hey Karemie,
je gaat waarschijnlijk èèn van de oudste clichès helemaal waar maken: tegen dat je weet hoe het er werkt, is het tijd om weer te vertrekken. Dat neemt niet weg dat je intussen heel nuttige dingen kan doen, vind ik. Als je goed wil doen, ben je vanzelf meer gefrappeerd door wie er slecht op reageert dan wie ervan geniet. Ik vrees dat dit een gewenningsproces vereist in een land met zoveel straatarme en getraumatiseerde kinderen. Je moet misschien meer leren genieten van degenen die het geweldig vinden wat je doet. Boeiend lijkt het me alleszins. We blijven volgen.

Groetjes van Elly en mezelf

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer