First stop: New York

First stop: New York City

Mijn eerste onderdeel van de reis zit er al op. Terwijl ik dit schrijf, zit ik al op de luchthaven in Miami.

Zes dagen op citytrip met mama in the Big Apple; als ik er toch ging passeren, moest ik toch even stoppen hé :-)

De eerste dag kwamen we aan op 4 juli; Independence Day. Vermits ik had  gelezen dat het vuurwerk de moeite was, had ik het gekke plan om dat dan ook maar te gaan bekijken. Dit betekende dus dat we ’s avonds tussen de massa 3 uur gewacht hebben (terwijl we al meer dan 20u wakker waren) op een vuurwerk dat het wachten eigenlijk niet waard was. Enfin, die eerste nacht in New York hebben we dus goed geslapen (de andere ook wel hoor). Dag 2; wat gebeurt er als je twee vrouwen loslaat in de grootste winkel(stad) ter wereld?! Juist; shoppen. Per toeval (of was het haar lot??) had mama 2 (!!) paar schoenen mee die stuk bleken te zijn…Tja, dan moét je wel op zoek naar nieuwe schoenen hé. Geloof het of niet, maar uiteindelijk ging ook nog haar derde paar stuk :-) Gelukkig zijn we alle twee niet zo mee met ‘fashion’ dus veel winkels kenden we niet, anders was het waarschijnlijk een ware overrompeling van hippe winkels geweest. En ook maar goed dat er op 5th Av ook wat andere dingen te zien zijn, zodat onze ‘culturele noden’ ook nog aan bod konden komen. De dag hebben we afgesloten met een hamburger op Times Square; zalig! Zaterdag spendeerden we al wandelend. We startten vanaf de plek waar de WTC torens stonden, blijft heel surrealistisch wat daar ooit gebeurde. In een kerkje stond een kleine tentoonstelling over de gebeurtenis; kippenvel! Daarna naar Little China en Little Italy en daarna in het Metropolitan Museum of Art rondgelopen. Vooral de kunst vanuit Oceanië vond ik heel boeiend om te zien, dat kom je precies niet zo vaak tegen. In het Met vragen ze trouwens 25$ inkom, maar dat is niet verplicht – je mag er eigenlijk geven wat je wilt (staat ergens in heel kleine letters).  ’s Avonds op een dakterras een cocktail gaan drinken. Een tafeltje konden we ons niet veroorloven –dat was per fles bestellen (250 € voor bacardi of zo). Wel heel mooi uitzicht! Het beste uitzicht hadden we eigenlijk nog vanuit ons hotel dat op Long Island City lag. ’s Avonds vanuit ons bed hadden we super zicht  op de skyline; echt een aanrader dat hotelletje!

Eigenlijk is New York een stad waar alles groots is (zal waarschijnlijk wel in alle wereldsteden zo zijn, maar daar was ik nog niet). De gebouwen zijn ‘groot’, het aanbod is groot en voor ieder wat wils: winkels niet te doen zoveel (man, man, die speelgoedwinkels zijn hier reusachtig – hoe kunnen kinderen hier ooit enige vorm van bescheidenheid leren). Alles lijkt binnen handbereik, alles lijkt mogelijk, maar tegelijk zal dat voor velen toch niet het geval zijn. Resto’s uit alle landen, musea over vanalles en nog wat, …. En kiezen is niet meteen mijn sterkste kant ;-)

Zondag zijn we in de voormiddag naar een baptist church geweest; voor het gospelkoor natuurlijk. De toeristen waren daar graag geziene (betalende) klanten. Ze waren zelfs uitgerust met serieus drumtoestel en keyboard – waardoor het koor wat overspeeld werd. Ze kunnen ook nooit eens gewoon doen hé ;-)  Was toch wel de moeite; zeker toen op een bepaald moment heel wat mensen echt in een soort roes of trance geraakten. Volgens mama schreeuwden, dansten en zongen ze hun hele emoties van een hele week uit hun lijf – het leek inderdaad echte overgave en ontlading. Het tweede deel van de mis (2,5 uur in totaal!) was er een ellenlange preek van de dominee. Op de een of andere manier kreeg ik het gevoel dat de mensen een stuk gebrainwashed werden. Eerst werd al het leed van de wereld aangehaald – kinderen die elkaar op straat doodschieten – onveiligheid – veel vijanden op de loer. Maar wie zou voor hen de vijand op een afstand houden? Hun geloof in god natuurlijk (ik heb maar niet gevraagd hoe het dan zat met de mensen in het wtc). Twee fouten die men kan begaan: 1) niet geloven in god  -  2) geloven dat we de problemen in ons leven zelf kunnen oplossen. Tot zover het geloof in onszelf. En zo ging dat maar door met veel ‘praise the lord’ en ‘hallelujah’.  Enfin, ieder zijn ding natuurlijk – ik vond het alleszins zeer boeiend om eens mee te maken! Daarna in Harlem in een typisch eethuis gevuld met kerkgangers gaan eten. Omdat het zo heet was (38°) zijn we in Macy’s gaan schuilen voor de hitte – nvdr: een supergrote store –een heel huizenblok en 9 verdiepen. De eerste verdieping die we daar tegenkomen; ‘kleedjeshemel’… nooit zoveel kleedjes bij mekaar gezien. Daarna de dag afgesloten in Central Park.

Maandag hebben we de zuidelijke punt gedaan van Manhattan: wandeling over de Brooklyn Bridge – ferry langs Liberty – wall street … Dag geëindigd bij Tony’s op Times Square, een ‘typisch’ Italiaans restaurant voor ‘families’. Wat zij daar onder verstaan is ‘supergrote porties’, niet zo typisch voor Italiaans dacht ik zo :-) Anyway, het was wel superlekker: een hele schotel met pasta, schelpen en 2 volledige kreeften; voor 45 $. Dat was dan één schotel. De rest van de zaak – lees amerikanen – bestelden gewoon meer en kregen de overschot mee in bakjes, lekker handig voor de volgende dag en geen eten weggooien, zalig toch.

Oh ja, nog vergeten te vermelden; ook een stop gemaakt bij Tiffany’s, een juwelierszaak, beetje rondkijken :-) Stoute schoenen aangetrokken en ring gepast; ik weet ni hoe mooi met een supergrote appelblauwzeegroene steen ter waarde van ………… 185 000 $ -slik- Daar kan ik dus gewoon 5 jaar mee de wereld rondtrekken…. Ni dat we dat gaan doen hoor, want ik mis juliie allemaal nu al!!

Dinsdag hebben we nog een beetje rondgewandeld, lunch in het park en dan naar de luchthaven. Toen ik dan zo alleen verder moest, had ik toch maar een klein hartje zu. Ik zou om 21u op de luchthaven in Miami aankomen en om 9u vertrekken naar Haïti. Om 23u aangekomen in een verlaten luchthaven, op enkele passagiers na, en opgemerkt dat mijn vlucht gecancelled was. Man man, toen zonk de moed mij helemaal in mijn schoenen. Gelukkig effe met Bart en Annelies kunnen skypen en FB met een aantal, dan was ik toch ni zo alleen. Na veel gedoe en paniek bleek dat de Franse vakbond niet wilde vliegen owv de tropische storm die zou arriveren op Haiti. Gelukkig vonden ze ander toestel/maatschappij en konden we wel vliegen. Gelukkkig maar, want de rest van de week was compleet volgeboekt.

En zo zit ik op het einde van mijn verhaal al in Port au Prince op de luchthaven op Naomi te wachten. Niet echt de meest toeristische plaats –als enige blanke val ik hier wel op :-) De rest van de blanken bleef zitten op de vlieger richting Guadalupe. Ik krijg hier meteen het India gevoel; iedereen spreekt me aan om te helpen met mijn bagage; is dat omdat ik zo een mooie ogen heb of omdat ik er maar fragiel J uitzie of omdat ik blank ben en er geld te verdienen valt? Alles ineens waarschijnlijk ;-)

  

PS: Katrien, een supergelukkige – late – verjaardagswens!! Proficiat met de “3”!!

PS 2: Aan Leen nu al een heel fijne verjaardag gewenst! Vier da goed daar in Italië met mijn broertje. Jullie kennende zal da wel geen probleem zijn :-)

Groetjes van mij aan iedereen!!

Reacties 5

Lieve 12-07-2013 20:03

Dag lieve schat, wat leuk dat je ons nu al mist! Gaat straks véél beter gaan als ze je hard aan het werk zetten!!! NY lijkt wel helemaal mijn ding, jammer dat ik er niet bij was... Stuur je foto's, emoties,en vanallesennogwat door... Dikke kus xxx

Wivina 12-07-2013 22:43

Heel erg leuk om te lezen. Je krijgt een beetje het gevoel alsof je er zelf bij was. Je zit dan misschien aan de andere kant van de wereld, maar je bent ook nog altijd een beetje hier omdat heel veel mensen hier aan je denken. Keep us posted. Dikke kus en knuffel xxx

Melissa 15-07-2013 09:41

wat een schrijverstalent
Ik hoop dat ik het een beetje kan blijven opvolgen, want het zijn echt leuke verhalen!
Geniet ervan en wel zeker terugkomen he, want we kunnen je hier geen vijf jaar missen hoor
groetjes xxx

harry 15-07-2013 11:56

De verhalen over New York heb ik gisteren van je mama gehoord op één van onze wandelingen in het prachtige Haspengouw! Is wel iets korter bij huis ...
Bij die (toevallig) kapotte schoenen had ik ook wel mijn bedenkingen en de aankopen van Victoria's Secret hebben we niet te zien gekregen
Ik vind het bijzonder boeiend wat je doet je ga je zeker blijven volgen!
x

Pierre 16-07-2013 17:18

Ja de papa heeft de verhalen dan wel al meegekregen, maar leest ze nog eens met evenveel plezier.... beetje positief jaloers op zijn prinsesje dat haar dromen waar maakt. Heeft ze tenminste geluisterd naar wat de papa altijd zegt: \"follow your dreams\". Hoop dat je een fantastisch jaar hebt schat. Daddy ....

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer