Galapagos dagboek

Galapagos dagboek: zondag 25 mei tem dinsdag 3 juni

Dag 1

Om 3u30 staan we op, want om 4u vertrekken we vanuit de hostel in Quito naar de luchthaven. De luchthaven ligt ongeveer 45 km buiten het stadscentrum, niet zo handig dus. Wanneer we in de luchthaven aankomen, moeten we eerst aanschuiven voor een bezoekerskaart (10$) en daarna moeten we onze bagage laten scannen op voedsel en andere dingen die schade zouden kunnen toebrengen aan de fauna en flora van de eilanden.

Galapagos staat erom bekend een rijke lui bestemming te zijn – het is tenslotte ook echt duur – maar als we rond ons kijken naar de mensen die staan aan te schuiven, zien we meer backpackers en jonge mensen dan de oudere, rijke mensen die we verwacht hadden.

Met een tussenstop in Guayaquil belanden we uiteindelijk om 9u30 op het eiland Baltra, één van de Galapagos eilanden. Daar nemen we een eerste bus voor 10 min die ons naar de kust brengt waar een ferry ons overzet naar het buureiland Santa Cruz, het meest bevolkte eiland van de Galapagos. Daar staat weer een bus te wachten die ons naar de zuidkust brengt, naar het stadje Puerto Ayora. Onderweg zien we honderden gele vlinders over de weg vliegen, heel mooi. Zodra we van de bus stappen, worden we aangesproken door een mevrouw die accommodatie aanbiedt; het is er proper en de prijs valt mee – dus nemen we deze meteen. Lekker handig, een keertje niet hoeven zoeken. 

Sinds de toeristen de Galapagos overspoelen is er natuurlijk veel veranderd voor de lokale bevolking. Vroeger woonden hier ongeveer 2000 mensen, nu zijn er dat al 18.000! Het idee van woeste, ruige eilanden vol dinosaurussen die enkel door bootjes met avonturiers en ontdekkingsreizigers bezocht worden… lijkt dus in eerste instantie niet echt te kloppen. In de plaats hiervan belanden we in een ontwikkeld gebied, vol mensen met een zeedijk vol souvenirshops en restaurants dat gewoon doet denken aan een Spaans kustdorpje. Het enige wat doet verraden dat dit een meer speciale plek is, zijn de zeehonden die op de bankjes op de pier een dutje doen en met één oog je bekijken als je dichterbij durft te komen.

We hebben van anderen gehoord dat er een mooi wit zandstrand is op wandelafstand waar ook mooi te snorkelen valt. Hoewel we moe zijn besluiten we toch de bijna 4 km te wandelen en maken meteen ook kennis met de hete Galapagos zon. Het is hier bijna altijd 26 graden en ook ’s avonds koelt het nauwelijks af. Heerlijk weertje dus!

Wanneer we op het strand aankomen, worden we inderdaad beloond met een lang en wit zandstrand met helblauw water waar ik meteen een schildpad in zie zwemmen. Of toch niet, het was een surfer :-) We wandelen naar de andere kant van het strand waar een tweede strand zou zijn dat meer beschermd is tegen de golven en dus beter voor snorkelen. Op de overgang tussen de twee standen is een klein stukje mangrove bos, waar we onze eerste dino’s zien: de zwarte zee-iguanen. Cool! En het klopt wel wat ze zeggen, je kan dicht bij de beestjes komen, zonder dat ze bang wegkruipen. Ook een grote reiger komt heel dichtbij. We hopen tijdens het snorkelen deze zee iguanen ook te zien en gooien dus  snel onze spullen onder een boom en gaan met de snorkels het water in. Omdat het al eind mei is, begint de temperatuur van het water al te dalen, dus het voelt een beetje fris, maar is nog perfect te doen.

Jammer genoeg zien we geen steek onder water! Het is erg winderig en hierdoor wordt er precies veel zand opgewoeld en zien we geen meter voor ons. Ik vind dit geen prettig gevoel dat er zomaar ineens iets voor me kan opduiken, dus geven we het al snel op. Dan maar ‘gewoon’ genieten van de zee, het strand en de zon :-) Ook niet slecht!

Tegen 17u wandelen we terug, nemen een douche en gaan in een restaurantje de lokale viskeuken uitproberen. Deze keer neemt Bart ook vis, want nu kan het – we zitten aan zee ;-)

Dat het keverseizoen is, merken we als we terug op de kamer zijn. De beestjes worden aangetrokken door licht en kruipen één voor één onder onze deur door. Een handdoek helpt, maar toch wordt Bart nog drie keer ’s nachts ‘overvallen’ door deze scharminkels.

Dag 2

Vandaag staat er iets op het programma waarvoor de Galapagos bekend staan en deels de reden waarom we eigenlijk naar hier gekomen zijn. We gaan op zoek naar de reuze landschildpadden die hier in de heuvels ronddwalen. Om er te geraken moet je een toertje boeken of een taxi nemen, maar wij vinden een toertje tegen taxi prijs. We belanden dus in een auto met een stel uit Oekraïne dat tegenwoordig in NY woont. Bart en ik zitten vooraan opgepropt op de zetel; komt ervan als je goedkoop wilt doen. We hebben wel veel lol met de Oekraïense vrouw die het cliché nakomt van arrogant en luidruchtig te zijn; lachen!!

Eerste stop van de toer: Racho Primicia – een stuk privéland waar de schildpadden vrij over kunnen wandelen en waar er meestal wel een paar zitten omwille van een poeltje en de vele fruitbomen. En ja, we hebben geluk, we zien er een tiental ongeveer, van kleine jonge vrouwtjes tot de grote oudere mannetjes.  Wauw, hier zou ik echt uren onder een boom kunnen zitten staren naar deze reuzen. Het is toch vreemd om deze dieren op het land te zien en gras te zien eten, terwijl je ze eigenlijk associeert met zwemmen in de zee. Je ziet ze hier gewoon tussen de koeien door lopen :-)

Bart vindt de lege schelpen dan weer te gek, waardoor hij even de kans krijgt zich de 5de Ninja Turtle te voelen.

Daarna persen we ons opnieuw in de auto en rijden naar Los Gemelos (de tweeling); eigenlijk twee grote gaten in de grond die ooit ontstaan zijn door lava bubbels. Oh ja, misschien nog even verduidelijken dat de eilanden ontstaan zijn door vulkanische activiteit en nog steeds op een zeer actieve plek liggen. 

’s middags vinden we een lokale plek om te lunchen: vis in pindasaus…Hmmm…heerlijk!

Namiddag besluiten we op een andere snorkelplek te gaan kijken, maar ook hier is het zicht beperkt en is er niet veel interessant te zien. Een beetje teleurgesteld begin ik nu zelfs te vrezen voor de boottocht, want het waait hier overal zo hard dat er gewoon te veel zand in het woelige water zit.

Terwijl we teruglopen van het strand naar het dorp,  passeren we de plaats waar de vissers op het eind van de dag hun vis schoon maken. Een tiental pelikanen en 1 zeehond vechten om de stukjes vis die weggegooid worden. Sjiek om te zien hoe die zeehond gelijk een beetje gelijk een echte hond braaf op zijn beloning wacht of met zijn hoofd kopjes geeft aan de visser. Erlangs wordt de gevangen kreeft onmiddellijk in de pot gegooid en geserveerd aan de locals en toeristen. Daar heb ik ook wel zin in! We gaan ons vlug douchen en wandelen dan door de restaurantstraat waar de kreeften tentoongesteld liggen en de tafels op straat staan. Een kreeftje voor mij en vis voor Bart en we zijn weer content :-)

Dag 3

Mama verjaart vandaag, dus op tijd opstaan om even te skypen voor we vertrekken. Om 8u30 zou de laatste bus richting de luchthaven vertrekken en daar willen we op zitten, want dat is veel goedkoper dan een taxi. Ik begrijp trouwens het systeem niet goed, want doordat er maar zo weinig bussen zijn, moet iedereen later op de dag een taxi nemen (ook de locals) en dat lijkt me eco-wijs gezien nu niet meteen de beste oplossing.

Wanneer we bij de luchthaven zijn, vinden we al snel drie andere passagiers die hier ook wachten om naar de boot gebracht te worden. Alleen de gids blijkt met het vliegtuig te arriveren, de 10 andere passagiers komen ook uit het dorp aangereden. We zijn dus met 15 passagiers, 1 natuurgids en nog 9 andere bemanningsleden op de boot.  De anderen zijn ook allemaal jonge mensen, wat het wel een plezante bende maakt. De gids doet me een beetje aan Rambo denken; grappig.

Meteen nadat we gearriveerd zijn, worden de kamers verdeeld. Bart en ik belanden in een kajuit vanonder in de boot, met van die kleine raampjes die boven het water uitsteken. Nadeel is dat er geen raam open kan natuurlijk, voordeel is dat de kamer en vooral badkamer een stuk groter zijn dan de kajuiten boven. Groot is natuurlijk een overstatement op een kleine boot. Even zakt de moed me toch in de schoenen, want de kamer is niet echt fris en proper. Zaten we nu maar op de luxe boot die we eerst geboekt hadden… Och ja, gelukkig zit ik toch niet op een boot om op mijn kamer te gaan zitten, denken we dan maar.

Om 12u krijgen we een lekkere lunch en iets daarna vertrekt de boot voor een korte tocht naar North Seymour. Let the exploring begin!!

De eerste bewoners die ons verwelkomen zijn de zeehonden die op de rotsen liggen te snoezen. Meteen zien we ook Sally Lightfoot krabben met hele mooie kleurtjes! En de beroemde land iguanen liggen ons ook op te wachten. NS is een eiland met vooral ook veel vogels: de Fregat bvb waarvan het mannetje een rood stuk huid in zijn keel kan opblazen (zo groot als een ballon) om de vrouwtjes te imponeren. En de Blue Footed Boobies, vogels met blauwe voetjes die ervaren duikers zijn. In de souvenirwinkeltjes vind je overal T-shirts ‘I love Boobies’ natuurlijk :-)

Eigenlijk is het toch best een vreemd gevoel: het lijkt wel alsof God de dieren proportioneel verkeerd verdeeld heeft. Hier zitten er zo veel! Je trapt soms bijna op ze. Enige minpuntje is de stank van de uitwerpselen die er natuurlijk bij horen.

Hierna keren we terug naar de boot en is het relaxen en elkaar leren kennen bij een welkomcocktail tot het diner geserveerd wordt. Na het eten vertrekt de boot naar de volgende bestemming en dat is minder leuk. Nu begrijpen ineens een aantal mensen de negatieve kantjes van bootje varen, inclusief ondergetekende…

Toch maar een Touristilleke nemen, op bed gaan liggen en proberen kalm te blijven. Grappig want de volgende morgen horen we bij de andere beklaagden hetzelfde verhaal: vooral niet aan denken dat je op een boot zit: ik zit in een schommelstoel of hangmat werkt beter.

Dag 4

Dag twee op de boot begint met een lekker ontbijtje. Over het eten hier hebben we niet te klagen. Mij kennende, weten jullie natuurlijk dat ik altijd wel iets te klagen heb en deze keer is mijn keuze op de gids gevallen… ik moet hem gewoon niet. Vaak zeggen ze dat het belangrijkste aan zo een cruise de natuurgids is; dus mijn argusogen waren meteen al op hem gericht. Ok, hij heeft niet veel kans gekregen,… maar in mijn bescheiden mening vind ik er niet veel aan. Hij begint zijn uitleg voordat de groep compleet is, vertelt verhalen aan de voorste in de rij en antwoordt vaak ontwijkend op een vraag. Bart vindt natuurlijk dat ik overdrijf, en eerlijk gezegd heb ik ook geen vergelijkingsmateriaal. Maar het is mijn gevoel… ik heb de neiging een natuurgids te lezen om meer te weten, dus dat geeft toch beetje aan dat hij niet veel te vertellen heeft. Maar ja, ook hier moeten we het maar mee doen, dus ik troost me met het feit dat ik toch alle info zal vergeten.

Voor vandaag zijn er drie uitstapjes gepland. Om 8u zetten we voet op het eiland Plaza South. Dit eiland is meteen heel anders dan het vorige. Terwijl North Seymour veel bomen en vogels had, heeft dit eiland vooral veel grote cactussen en een aantal mooi rood gekleurde planten. Op het verhoogde stuk van het eiland kan je langs twee zijden de zee zien. Boven ons hoofd vliegt de Tropicbird, beneden in de zee schittert geel, oranje en blauw van de vissen en zwemt een enkele zeeschildpad. Op het eiland zelf vinden we vooral de land- en zee-iguanen, de mooie krabben en opnieuw zeehonden.

Wanneer we om 10u weer aan boord zijn, vertrekt de boot meteen naar de volgende bestemming: Santa Fé. Terwijl we onderweg zijn, hebben we de tijd om wat te chillen op de boot. De zee is niet te ruw, dus al bij al is het een relaxt stukje. Om 12u wordt weer een lekkere lunch geserveerd en tegen 13u worden we met de rubberbootjes op het strand afgezet; een wet-landing gelijk ze zeggen. Dat betekent dat je vanuit de boot in het water stapt. We belanden meteen tussen tientallen zeehonden die op het strand liggen; grote en mini versies. Van daaruit maken we een korte wandeling op het eiland waar we de iguana zien die alleen op dit eiland voorkomt.

Terug op de boot krijgen we een snack en trekken we snel onze badkleding aan om te gaan snorkelen. De rubberbootjes droppen ons langs een rotsig stukje kust waar we al zeehonden op zien liggen. En ja hoor, we komen ze ook tegen in het water terwijl ze heen en weer langs de groep zwemmen. Sierlijk hoe deze beestjes door het water het water glijden! Sommigen zien ook een haai, ik deze keer niet. Voor de rest zijn er veel vissen te zien, de ene al kleurrijker dan de andere.

Na douchen en het diner wordt er ineens een taart buiten gebracht. Eén van de crew blijkt jarig en na het zingen belandt de taart in zijn gezicht :-) Voor de tweede dag op rij krijgen we een cocktail en er wordt salsamuziek gedraaid en zelfs een beetje gedanst op de wiebelende boot. Daarna staan we nog een tijdje met de groep buiten onder de sterrenhemel te praten, heel gezellig.

Slapen doen Bart en ik  jammer genoeg niet veel, want de boot moet ’s nachts een heel stuk varen en dat gaat vrij ruig vinden we. Jullie kennen dat wel hé, dat liedje op een bruiloft dat wordt gedraaid wanneer iedereen al zat is en waarbij iedereen op de grond beland: “van voor naar achter, van links naar rechts, van boven naar onder, ….” Zo dus! Je ligt de hele tijd in je bed alle kanten uit te rollen. It takes some getting used to.

Dag 5

Vandaag moeten we er vroeg uit, want om 6u staat het ontbijt al klaar. Om 7u worden we in Puerto Ayora gedropt waar we het Charles Darwin Research Centre gaan bezoeken. Dit is een plek waar ze helpen met de conservatie van de Giant Tortoises; de eieren worden hier geïncubeerd en de kleine schildpadden vinden hier bescherming tegen roofdieren. Als ze groot genoeg zijn, worden ze weer op hun eigen eiland vrij gelaten. Op zich tof om te zien die kleine versies, maar we vonden het toch sjieker om de grote exemplaren in het wild te zien.

Hierna hebben we even vrije tijd (om een ijsje te eten om 9u ’s morgens) waarna we van de pier weer opgepikt worden. Er komen ook twee nieuwe mensen mee aan boord, waardoor de boot nu vol zit. De reden van dit vroege schema is dat we een hele tijd varen voor de boeg hebben: naar het eiland Floreana deze keer in het zuiden van de archipel. We hadden al gehoord dat dit een ruig stukje kon worden omwille van de open zee. Bovendien is het ook nog zwaar bewolkt en winderig. Wanneer we uit de haven vertrekken, moeten we in het begin nog lachen met het heen en weer schudden van de boot. Hij gaat heel hoog over de golven en komt dan met een klap terug op het water terecht, waarbij je zo een gek gevoel krijgt in je buik alsof je in een achtbaan zit. Duurt maar vijf minuten, en dan moet Bart een pil voor mij gaan zoeken en verdwijnt de helft van de bevolking naar zijn kamer. Ook ik moet 5 min later naar de kamer strompelen en gaan neerliggen waardoor de beweging iets minder fel wordt. Van 10u tot 15u blijft de boot op en neer en heen en weer gaan. De meesten slaan ook met plezier de lunch over. Ik vraag me op een bepaald moment toch even af wat er nou zo leuk is aan een cruise op de Galapagos?! En vloek weer dat we onze luxe catamaran gemist hebben!

Om 15u worden we eindelijk uit ons lijden verlost en is de boot gestopt voor de kust van Floreana, waar zich de Devils Crown bevindt: een partij rotsen in de vorm van een kroon die boven het water uitsteekt en die bekend staat als een goede snorkelplek. Jammer dat de zon niet schijnt, wat dat maakt snorkelen toch mooier. In totaal doen we drie snorkels in en rond de rotsen, waarbij we o.a. een heel grote haai, 2 schildpadden, een ‘blowfish’, een pinguïn, een paar spotted eagle rays en véél zeesterren zien. Na anderhalf uur dobberen in het water, moeten we ons snel gaan omkleden. De zon begint al onder te gaan en er staat nog een kleine wandeling op Floreana zelf gepland. In een lagune daar zien we enkele zeldzame Galapagos flamingo’s (er zijn er maar 500 of zo). We wandelen verder naar een ander strand waar de Fregatvogels boven ons cirkelen. Op een bepaald moment zien we ze één voor één in het zand pikken, blijkbaar hebben ze een babyschildpadje zien bewegen onder het zand. Na een aantal keer heeft een vogel prijs en vindt ie het schildpadje… natuur kan soms wreed zijn. Bart ziet nog een haaitje zwemmen in het water.

Als het bijna donker is en we opgegeten worden door de muggen komen de bootjes ons weer ophalen en kunnen we aan het diner aanschuiven. Tijdens de briefing voor de volgende dag horen we ineens een klap tegen het raam: een vliegende vis die probeerde te vluchten voor de zeehond die rond onze boot aan het jagen is. Daarna besluiten we de rum boven te halen, omdat morgen de helft van de mensen alweer vertrekt. Zij boekten slechts een 4-daagse trip en na de vreselijke trip vandaag heeft niemand echt zin om te verlengen ;-)Terwijl we aan de drank zitten vertrekt de boot opnieuw voor een ruig tochtje, waardoor het plezier alleen maar groter wordt als je iedereen ziet die zijn evenwicht probeert te houden.

Opnieuw een slapeloze nacht voor Bart en mij door het heen en weer wiegen van de boot.

Dag 6

Opnieuw worden we weer om 6u verwacht, deze keer niet om te ontbijten, maar om rechtstreeks in het water te springen. Heel even denk ik om in bed te blijven liggen, maar ik besluit om toch maar dapper te zijn. Opnieuw is de lucht heel overtrokken, geen zon te zien. In badpak zitten we te bibberen in de rubberbootjes terwijl we naar een rotseilandje varen. Het water lijkt op donkerblauwe inkt en lokt niet echt om erin te springen. Toch maar tanden bijten en hup… gelukkig is het warmer dan het eruit ziet en krijgen we meteen gezelschap van een zeehond. Op de rotsen zit een pinguïn naar ons ‘gekken’ te staren. Ook haaien zien we weer, wat telkens toch een beleving blijft. Grappig als je iemand heel hard ‘shark’ hoort roepen en dan iedereen erop af ziet zwemmen in plaats van weg te vluchten :-) De zeehond is ook echt leuk om naar te blijven kijken terwijl hij om je heen tolt.  We belanden ook in een grote groep gekleurde vissen; sjiek.

Erna hebben we tijd voor een korte wandeling aan Cerro Dragon (Drakenheuvel) – zo genoemd natuurlijk naar de grotere landiguanen die er te zien zijn. Ik verwachtte trouwens de eerste dagen om van die reuze leguanen te zien. Ik was maar teleurgesteld dat we van die kleintjes tegenkwamen. Maar blijkbaar zitten die dus in Indonesië of zo – research niet goed gedaan ;-)

Bart doet zijn ‘jagersinstinct’ weer alle eer aan en vindt het ene dier na het andere. Deze iguanen zijn inderdaad een stukje groter dan wat we al zagen en we trappen bijna op eentje, zo dichtbij komen ze. Ze lijken zich totaal niet te storen aan de voorbijgangers en doen gewoon hun ding.

Om 10u zitten we alweer op de boot die terug richting de haven vertrekt om de helft van de groep af te zetten en nieuwe passagiers op te laden. We balen wel een beetje, want het was een leuke groep. De nieuwe mensen vormen meteen al de ‘nieuwe groep’ en de gids moet hun natuurlijk de dingen opnieuw vertellen die wij al hoorden. Niet zo een handig systeem dus.

In de namiddag varen we weer een aantal uur. Deze keer is de zee veel rustiger en is het wel aangenaam varen. Rond 16u komen we aan bij het eiland Sombrero Chino, waar we aan land gaan voor een korte wandeling. Ieder eiland ziet er anders uit: dit eiland heeft speciale lava structuren. Je ziet waar de lava gestroomd heeft en je ziet hoe het tunnels en eigenaardige structuren (gelijk boomstammen) gevormd heeft. We blijven ook een hele tijd staan gapen naar opnieuw een kolonie zeehonden waar een paar superschattige puppies rondhuppelen.

Om 17u30 springen we nog voor een korte snorkel in het water. Terwijl de lucht roze kleurt, zitten we onderwater te spartelen. De reeds ‘gewone’ zeedieren passeren weer de revue: eagle ray, haai, zeeschildpad en veel visjes. Voor Bart is dit een van de mooiste snorkels; goede zichtbaarheid, beetje koraalstructuur, veel vissen. Ik kan het allemaal al niet meer uit elkaar houden – ik vond vooral de mooie lucht heel speciaal.

Ook deze dag sluiten we weer af op het dek met een glas rum-cola. Ongelooflijk hoe lekker warm het blijft tijdens de avond; zelfs met de frisse zeebries.

Dag 7

Vandaag is een snorkeldag,  geen vaste grond onder onze voeten vandaag. Op de briefing de vorige avond trokken we weer scheve gezichten bij het zien van het uurrooster. Weer een snorkel om 6u! In de voormiddag snorkelen we aan Cowley Island, een sikkelvormig rotseilandje voor de kust van Isabella. Terwijl we weer met moeë gezichten in de rubberboot kruipen, zien we de vogels op de rotsen zitten. Voor de vroege snorkel zwemmen we aan de buitenkant van de sikkel, op zoek naar de grote manta rays. Jammer genoeg zien we ze niet en gaan we terug aan boord om te ontbijten. Nadat het eten is gezakt, maken we ons klaar voor de tweede snorkel, deze keer in de sikkel. Hier komen we  weer een bende nieuwsgierige zeehonden tegen. Ook zien we hier opnieuw de Blue Footed Boobies die het water in duiken om te vissen en zien we een pinguïn op de rotsen. Daarna worden we met de rubberbootjes terug op de plek afgezet van deze morgen, en deze keer hebben we wel het geluk om de reuze manta rays te zien.  In het diepblauwe water zie ik ineens een grote donkere schaduw onder me door glijden…. dit is echt megacool!

Tegen 10u klimmen we weer aan boord en vertekt de boot naar de volgende bestemming. Het is een mooie dag, eindelijk zien we de zon nog eens stralen. Dus Bart en ik leggen ons tot aan de lunch op het voordek in de ligstoelen. Bart houdt er een rood huidje aan over :-)

Omdat we vroeger aankomen aan Albany Island, mogen we een extra snorkel doen. Dus om 13u30 springen we aan de Buccaneers Cove in het heldere water. Dit is de eerste keer dat de zon schijnt in het water en dat is toch een betere ervaring. Ook hier krioelt het weer van de vissen en zien we ook enkele stingrays.

Na een korte pauze op de boot vertrekken we naar Albany Island waar we voor de vierde en laatste keer in het water springen vandaag.  Deze snorkel is niet zo speciaal, het water is niet zo helder en er valt niet veel speciaals meer te zien. Na zoveel snorkels de afgelopen dagen is het natuurlijk ook niet makkelijk om nog telkens iets nieuws te ontdekken.

Iedereen is deze avond ook iets rustiger, moe na al dat gezwem. Uiteindelijk zitten we nog met vier op het achterdek wat te babbelen, terwijl we bezoek krijgen van twee zeehonden die de boot komen opkruipen.

Dag 8

We zijn het al gewoon en ja hoor, ook vandaag springen we om 6u alweer in het water. We zwemmen aan Puerto Egas deze keer en voor een keer voel ik me meer uitgeslapen doordat de boot deze nacht heeft stilgelegen. De bodem hier is van vulkanisch gesteente en dat geeft wel interessante structuren, zoals een boog waar je onderdoor kan snorkelen. Ik hoop echt om eens een zee iguana onder water te kunnen zien, maar we vinden ze alleen maar op een rots midden in het water.

Na het ontbijt gaan we eindelijk nog eens aan land aan Puerto Egas (Santiago eiland)waar we een lange wandeling maken langs het strand. Hier vinden we weer een hele bende zee iguanen en een paar haviken. Er zwemmen een paar dolfijnen langs de kust en we vinden een paar ‘fur seals’. De zon is weer van de partij en doordat de eilanden vulkanisch gevormd zijn en we vaak op oude lava lopen, wordt het meteen goed warm tijdens de wandeling. Terug op het strand is er nog even tijd voor een korte plons in het water.

Wanneer we terug aan boord zijn, vertrekt de boot naar de andere kant van Santiago, naar Sullivan Bay. Om 14u30 zetten we daar voet aan wal, op een oude lavastroom. Terwijl we hier wandelen zijn er niet veel dieren te zien, maar het landschap is wel heel speciaal. De lava is op allerlei manieren versteend en het lijkt alsof we op een zwarte maan beland zijn.

We eindigen op een strandje waar onze snorkelspullen klaar liggen en duiken er meteen weer in (op de vlucht voor een horde muggen). Ook deze plek is weer mooi. Ik lig net al dobberend naar een slang te kijken, wanneer ik iemand ‘pinguïn’ hoor roepen. Ik draai me om en zwem zo snel ik kan naar de plek en ineens zie ik de pinguïn me tegemoet zwemmen. Hij zoeft langs me heen en zwemt zo snel dat hij moeilijk bij te houden is. Dit hadden we nog niet gezien tijdens het snorkelen; check! Even later ziet er iemand een grote zeeschildpad en we volgen hem een tijdje terwijl hij door het water zweeft. Het is een fijne snorkel, we hebben alle tijd om op onszelf te verkennen en hoeven voor een keer de gids niet te volgen.

’s Avonds is iedereen heel moe. Een aantal vallen in de salon in slaap, Bart en ik gaan nog even op het dek naar de sterren kijken. Voor de eerste keer valt het ons op dat we zowel de Grote Beer als het Zuiderkruis kunnen zien. Normaal zie je maar één van de twee, afhankelijk van het halfrond waar je je bevindt. Maar omdat we ons op de evenaar bevinden, zien we de sterren van zowel het noorden als het zuiden. Cool!

Dag 9

Vandaag de laatste volledige dag op de boot. Morgen zit het er alweer op. Weer een vroege snorkel langs de rotsige kust van Rabida eiland. Er scheelt deze keer iets met mijn masker en ik zit meer boven het water om dit te herstellen dan eronder. Wat op zich niet zo erg is, want als de zon opkomt zijn de kleuren schitterend. De rode rotsen van het eiland, de groene begroeiing en het blauw van het water en de bewolkte lucht. Sjiek! Op de rotsen zijn er ook veel vogels te zien die af en toe het water induiken. Onderwater is er deze keer niet veel te zien; normaal zouden er veel schildpadden zitten, maar deze keer niet. We worden ook allemaal wel ergens door kwalletjes gestoken, dus na een tijd geef ik het gewoon op en kruip ik terug in de boot.

Na het ontbijt is het tijd voor een wandeling op Rabida. Dit eiland is gekend omwille van het rode strand, dat er dankzij de rode rotsen is. Er zijn hier veel vliegen, we moeten meteen terugdenken aan Australië. Vanaf de rotsen hebben we goed zicht op de Boobies die het water induiken om een visje te pakken.

Eenmaal terug aan boord vertrekt de boot naar de volgende bestemming: Isla Bartolomé. We hebben een vroege lunch om 11u en daarna worden we op het eiland afgezet. De zon is nog eens van de partij en het is erg warm. Toevallig op dit eiland is er ook een kleine klim naar het hoogste punt vanwaar je een mooi uitzicht hebt. Het vulkanisch as waar de zon op brandt, maakt het geheel nog es warmer. Maar eenmaal boven is het uitzicht wel een mooie beloning na het trappen klimmen.

Erna hebben we tijd voor een snorkel aan een ‘gouden’ strand. De laatste keer watertrappelen van deze reis. Per geluk vind ik een kleine octopus waar ik zeker 20 min naar blijf kijken. Fascinerend hoe het diertje van kleur veranderd naargelang hij in de rotsen zit of over zand of rotsen zwemt. Echt een camouflage kampioen! Als ik verder wil gaan, is de rest al lang verdwenen natuurlijk. Ik kijk effe om mee heen en zie ineens een pinguïn op het water drijven. Ik zwem naar de plek, waar zich blijkbaar een grote school vissen bevindt. En terwijl ik tussen die vissen lig te zwemmen, schiet de pinguïn meermaals langs me heen, heel dichtbij. Woaw!

Erna probeer ik de groep in te halen. Bart heeft ondertussen ook een zee iguana zien zwemmen. De snorkelsite is deze keer weer heel mooi. Er zijn een aantal plantjes in wit, rood en paars die het geheel een mooie kleur geven.  De zeesterren die ook hier weer talrijk zijn, zijn heel groot en hebben hele mooie kleuren en vormen. En ook het landschap onderwater is speciaal: heel diep met grote lavarotsen. Een zeer geslaagde laatste snorkel!

Om 15u vertrekt de boot om walvissen en dolfijnen te zoeken. We hebben ze al één keer gezien toen we een kleine briefing hadden en ik ineens heel enthousiast (en hard) riep dat ik dolfijnen zag. Maar ze zijn snel en de boot ook, dus waren ze snel uit het oog. En ook toen we aan Puerto Egas waren, hebben we een paar vinnen in de verte gezien. Deze keer gaan we nog eens op zoek. Ik zie wel twee keer een grote manta ray voorbij zwemmen en een groep zeehonden (waarbij ik weer uit mijn stoel schiet, omdat ik denk dat het dolfijnen zijn), maar voor de rest zijn de walvissen nergens te bespeuren.

Na ons laatste diner krijgen we nog een afscheidscocktail en drinken we de rest van de rum leeg die we mee hadden. Alweer is het een heel gezellige avond met ons groepje: Rostom, Lily en Andrea, alle drie uit de USA. Zalig om zo buiten te zitten op een dobberend bootje!

Dag 10

The last day… Vandaag geen verfrissende duik in de zee om wakker te worden. Toch zitten we om 6u30 alweer klaar voor onze laatste kleine uitstap: Mosquera eiland. Eigenlijk nauwelijks een eiland te noemen, het lijkt eerder op een zandbank met wat rotsen. Er leeft hier een grote kolonie zeehonden, met weer een hoop schattige kleintjes. Er zitten ook een paar zee iguanen op de rotsen, samen met honderden krabben. En ook hier is het weer mooi kijken naar de Boobies en pelikanen die op visjes jagen.

En daarmee zit onze laatste Galapagos ervaring erop. Een beetje triestig eigenlijk, ik zou hier gerust nog een aantal dagen op verkenning kunnen gaan. Gelukkig is er Bart met zijn optimisme die me eraan herinnert dat het volgende avontuur alweer wacht :-)

To Galapagos or not to Galapagos?!

Wat vonden we nu eigenlijk echt van onze tripje?

Kosten:

Hét belangrijkste voor velen… de Galapagos zijn duur! Nadat ik veel op internet had gevonden over Galapagos on a budget – goedkope last minutes – dachten we dat het wel leuk zou zijn om een tripje te maken. Uiteindelijk bleek dit toch niet echt van toepassing en hoewel we misschien enkele honderden euro’s uitspaarden, blijft het een aderlating voor je portefeuille. Last minutes houdt ook in compromissen maken en misschien niet op de boot geraken die je wilt.

Wildlife:

Na Afrika gezien te hebben, is wildlife in andere delen van de wereld een relatief begrip geworden. Maar van de Galapagos verwacht je veel – de naam alleen al roept een magische wereld van onbedorven natuurschoon en speciale diersoorten op. In feite komt het neer op: grote schildpadden, iguanen, hagedissen en vogels. Dit is vooral hetgene waar wij wat in teleurgesteld waren, maar misschien hadden we op voorhand meer moeten opzoeken.
Het leven onderwater vonden we dan wel heel boeiend: haaien, schildpadden, pinguïns, zeesterren en natuurlijk de zeehonden (en als je gelukt hebt een zeepaardje). We moeten toegeven dat we al verwend zijn geweest in Australië en dat het hierdoor moeilijk te zeggen is waar het mooier was. Het is gewoon anders. En dan nog met deze kanttekening: het hoogseizoen voor onderwaterleven moest nog beginnen.

Eilanden:

Ieder eiland is compleet anders: ander landschap – andere dieren en dat maakt het interessant. Het is een speciale plek; er is totaal geen toeristische voorziening op de meeste eilanden: geen zitbank, geen vuilbak. En dat maakt het erg mooi. De meeste eilanden hebben maar een kort wandelpad, waardoor je weinig te zien krijgt, maar waardoor onze beïnvloeding ook beperkt blijft.

Cruise:

Achteraf gezien hebben we geen spijt van onze goedkopere toeristenoptie. Het eten was overvloedig en erg lekker. Na iedere uitstap stond er fris en een snack op ons te wachten. De crew was vriendelijk, hulpvaardig en verwelkomend. Iedere dag werd alles gepoetst. Ok, we hadden geen jacuzzi, maar het lukte nog net zonder door de uren in het water al snorkelend. Een goedkopere optie betekent ook een jeugdiger publiek en vooral hiervan hebben we ook veel genoten.
De enige grote min is dat hierbij ook een minder goede gids hoorde. Bart hecht er niet zo veel belang aan, ik wel. Hoewel hij enthousiast genoeg was, heb ik het gevoel dat hij de speciale betekenis van Galapagos niet echt heeft kunnen overbrengen.

Eindconclusie:

We zijn blij dat we gekomen zijn, ook al was het misschien anders dan we gedacht hebben. Het was een bijzondere, leuke, mooie ervaring die we alweer rijker zijn!

Hier de foto’s zodat jullie kunnen meegenieten:

https://picasaweb.google.com/117373307902786764885/Galapagos?authuser=0&authkey=Gv1sRgCMawsLCWjsrJmgE&feat=directlink

Reacties 3

harry 13-06-2014 10:24

Het is voor jullie dus écht een manier van leven geworden, dat is nu wel duidelijk! De superlatieven voor de verhalen en de foto's zijn op gebruikt, jullie fietsen er gewoon doorheen. Hoe gaan jullie je in godsnaam weer kunnen aanpassen aan het leven hier?
Ik zit ondertussen wel in WK-modus zoals trouwens half het land. (de andere helft zijn saaie pieten!) Nooit gezien in België maar wel heel leuk! De auto is versierd en de vlag hangt buiten! Ik ben ook de laatste voorbereidingen aan het treffen voor mijn voetbal-verjaardagsfeestje! Jammer dat jullie dit gaan missen maar voor jullie is het alle dagen feest natuurlijk!
Geniet er nog maar van met volle teugen!

Tim 13-06-2014 12:58

Waaw ! Weeral een serieuze ervaring rijker ... En "beestachtige" foto's, letterlijk en figuurlijk ! Groetjes uit Zonhoven !

Pierre 18-06-2014 12:50

Reactie verloren gegaan dus hier opnieuw: wat een lijdensweg: troebel water vroeg op weinig slapen winderig zeeziek moe .... dan hier in België toch een veel beter leven: lui in de zetel naar de Rode Duivels kijken windstil koele bok en alles gratis plus kers op de taart ook op tv geweldige Boobies zoals bij jullie die je Messi helemaal doen vergeten! Kom maar snel terug naar huis!! Lv. pp

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer