Gastblog: CR door de ogen van pp en mm

Costa Rica

Na meerdere maanden enkel contact via Skype, werd het toch tijd dat we onze kindjes eens in het echt konden “meemaken”. En de papa (pp) en mama (mm) dus na vele uren vlucht via Atlanta (besneeuwde US, zelfs ijsschotsen gezien over de noordkust) geland in de Costa Ricaanse (CR) hoofdstad San José. Bijna het bordje “papa & mama” gemist, waarachter Karen (K) en Bart (B) schuil gingen. Leuk weerzien, K mooi bruin, B met snorretje, beide duidelijk relaxed en in hun sas!

Huurauto Hyundai Tucson nog dezelfde avond afgehaald, en direct naar het hotel in zusterstad van San José, Alajuela, niet evident om te vinden, maar na enig zoekwerk toch goed aangekomen tegen slaaptijd. Wat een verschil met kil België: zachte wind, nou ja, soms ook wat stevige wind, maar heerlijke temperatuur, weelderige plantengroei, relaxte sfeer, even wennen voor pp en mm….

Ons plan was om CR te bezoeken in hoofdzakelijk 2 gebieden: het centrale binnenland, met bergen, nevelwouden en vulkanen, en het prachtige kustgebied. Plus natuurlijk over heel het land verspreid, de nationale parken. CR is een land dat zich sterk promoot als eco-voorloper, met oog voor de natuur en het leefmilieu-behoud. Het heeft ook de Nobelprijs voor de vrede gekregen omdat het sinds 1948 zijn leger heeft afgeschaft. Dat is het beeld dat algemeen leeft bij de vele Amerikanen die het land bezoeken: natuur,  parken, stranden, milieu, zon, zee, …. tenslotte komen zij naar hier zoals wij naar Spanje vliegen. De nationale munt is de “Colon”, genaamd naar Columbus.

Wij dus de eerste dag direct op stap, om het mooie centrale gebied rond de hoofdstad te verkennen. Eerst nog even terug naar de autoverhuurder, want we hadden een 4x4 gehuurd, echter een gewone 2-wielaandrijving gekregen; maar alles was OK voor hun, het was droog seizoen, en ze hadden geen 4x4, en als er een probleem was: even gewoon (Apeldoorn) bellen ….

Het werd ons al gauw duidelijk dat CR een 2-de wereldland is: beslist niet zo rijk als België, en zeker ook niet zo arm als bijv. Egypte. Ergens tussen in: de mensen hebben allemaal een huisje, wel niet veel groter dan onze tuinhuisjes, er staat een auto voor de deur, ze hebben een gsm. Eten genoeg, het land is vulkanisch dus de grond vruchtbaar voor land- en tuinbouw, de tropen leveren genoeg vruchten.  Wat ons opviel, was dat CR in tegenstelling tot bijv. Afrika veel properder is, en dat de hygiëne er op een hoger peil staat; je kan zelfs water uit de kraan drinken!

Wij dus op dag 1 al direct een overvolle kerk bezocht ( het geloof speelt in die landen nog een grote rol, hoe armer hoe geloviger, blijkbaar een universeel gegeven). Ieder dorp of stadje heeft ook een centraal plein waar men zich ’s zondags treft; de mensen leven er op straat en met mekaar, anders dan bij ons, maar ze hebben natuurlijk ook het weer mee. Er is dan ook wel altijd iets te doen: activiteiten met kinderen, volksdansen…. De plaatselijke markt is ook altijd leuk voor wat “couleur locale”; K & B kunnen zich prima behelpen in het Spaans, dat is gemakkelijk voor de mm & pp want dan moet de jeugd de “catering” altijd op zich nemen, de weg vragen…. Leuk stadje bezocht met speciale attractie: enorme in speciaal geschoren hagen in boogvorm;  prachtig beschilderde vuilbakken ( hou CR rein!), lunch in bergdorpje ( varkenswangen-soep!),  atelier dat  prachtig beschilderde “ossenwagens” maakt, een plaatselijke kermis. Opvallend is dat over heel CR de vuilzakken niet gewoon op straat gezet maar in een metalen korf geplaats worden, ongeveer 1 m. boven de grond, zodat honden of ongedierte er niet aan kunnen (hou CR rein!). Terug naar het hotel via het mooie, golvende, toch wel dicht bevolkte gebied rond de hoofdstad.

De volgende dag op weg naar de vulkaan Poas. Starten in de zon, maar vulkanen zijn nu eenmaal bergen, en die steken al eens in de wolken. Voeg daar de tropische hitte bij, en je krijgt in de bergen dus al snel bijkomende bewolking die in de voormiddag ontstaat… wij dus de krater beklimmen in de mist en de kou! Boven gekomen: het verwachte scenario: zicht beperkt tot 20 m! Dus maar een wandeling door het nevelwoud gedaan, daar kwamen we toch voor hè! Best wel indrukwekkend die wouden, enorm rijk aan planten en dieren, geweldige begroeiing  [ 1 boom kan tot 70 verschillende soorten “parasieten” ( eigenlijk: “epifieten”, zeg maar gasten) dragen, waarvan tot 40 soorten orchideeën ].  De wandeling verliep in een lus, en we kwamen dus terug uit bij de krater, waar een plaatselijke gids voorspelde dat de bewolking ging breken. Ja, maar wanneer, want het waaide hard en het was koud? Binnen het half uur. OK, KBppmm dus wachten, en ja hoor, plotseling trok alles even open, en de krater werd zichtbaar, iedereen in extase, foto’s, zwaveldampen, het was opeens niet koud meer…. Na bezoek aan museum terug naar de warme vallei.

De weg naar de beroemde vulkaan Arenal, onze volgende “vuurberg”, bracht ons opnieuw door dat eeuwig golvend landschap van heuvels, velden, weiden, dorpjes, …. De vulkaan kwam al snel in zicht, een perfecte kegel, prominent aanwezig in het landschap; de nodige foto’s nemen, en naar ons volgend verblijf in het dorp Fortuna (we bleven meestal 2 dagen in 1 hotel). Dat lag leuk in een soort bos, en verkocht zich als “eco”… We kregen een huisje toegewezen, helemaal in hout opgetrokken, een beetje zoals een scoutskamp, met 1 badkamer voor ons 4, maar wat maakt het uit als je je kunt vergapen aan kolibries en tropische vogels ( prachtige ex. gezien bij het ontbijt) en een weelderige natuur…. Avondwandeling gemaakt: zeldzame rood-oog-kikkers, een prachtige blauwe mini-slang zo dik als een potlood, duizendpoot zo groot als een Zwan-worstje, een wandelende tak zo groot als een hand, pp zelfs termieten geproefd ( smaken naar azijn ). Ja, geen leeuwen of olifanten in CR, je moet de wildlife nemen zoals ie zich aandient, anders moet je naar Kenya!

De volgende morgen de vulkaan beklimmen, dat zou best een avontuur worden! Ware het niet dat ook deze jongen volledig in de wolken zat! Dan maar een wandeling door het park en de boomtoppen. Met regenkleding, want ook in CR is regen nat. Dat wist mm blijkbaar niet, en enkele uren “regenwoud” hebben dat wel duidelijk gemaakt. Brulaap, slangetjes, Tarantula spin zo groot als een kuikentje, watervalletjes, tropische rijkdom, toch best wel een indrukwekkende natuur!

Vervolgens rond het prachtige Arenal-meer op weg naar het beroemde natuur/eco  gebied                   “Monteverde”, diep en hoog in de bergen, in de jaren 40 door Amerikaans e Quakers gesticht die een leven wilden, veel dichter bij de natuur en aansluitend op hun levensbeschouwing. En ja hoor, daar konden we onze 4x4, die dus maar een 2x4 was, goed gebruiken: het was wel droog, maar als je met 4 volwassenen en 4 dikke bagages een sterke helling op moet, over keien zo groot als een handbal, ga je al eens “slippen”…. enige oplossing dus; iedereen er uit behalve de chauffeur, en dat werkte prima. Dat is ons nog een keer of 5 overkomen, waarna K natuurlijk direct met de maatschappij in Nederland de discussie aanging over een tegemoetkoming, terecht!

Eerst nog een park bezoeken dat bekend stond om een prachtige waterval met ongelooflijk lichtblauw water. Door het woud dus, en gezien het geregend had de dag voordien, hebben we wel eerst enkele kilometers door de modder geploeterd. Maar de beloning was er naar: inderdaad een bijzonder mooi natuurspektakel, zo een waterval van 20 m. hoog, in een tropische poel van onwaarschijnlijk lichtblauw water, midden in het oerwoud! Het fenomeen is het gevolg van een breuk in de aardkorst, die enige honderden m. verder zichtbaar wordt, en waar het water midden in de rivier van gewoon groenig/bruin plots lichtblauw wordt; heel speciaal! Iets verder ook nog warmwaterbron gezien; we zaten daar echt wel in vulkanisch actief gebied.

Na een helse tocht over handballen dan toch goed en wel, maar in het donker aangekomen in Monteverde. Eerder bescheiden maar zeer ruim huisje, met keuken! En met schorpioen als ontvangstcomité (gewoon buiten zetten, cool blijven hè).

Volgende morgen zeer vroeg aan de ingang van het park zijn, want dan maak je het meeste kans om de beroemde, zelfs mythische, quetzal te zien, de bijzonder zeldzame, prachtige vogel die je ook in de petrogliefen van de midden-Amerikaanse beschavingen vindt (samen met de jaguar). En ja hoor, bij aankomst presenteerde hij zich al onmiddellijk, wat een geluk hadden wij daar! Iedereen werd een beetje gek, de camera’s deden hun werk. Daarna o.l.v. een plaatselijke gids een wandeling door het park, met weer de nodige uitleg over fauna en flora. Leuk detail: ons groepje van 4 fungeerde als “toeristen” voor een Japanse cameraploeg die een verslag maakte over CR. We komen dus op de Japanse VTM! Ze hebben ons een kopie beloofd.  Afwachten.  Na de wandeling krijgen we de kans kolibries te fotograferen; ze zoemen als bijen rond je hoofd, bijzonder fraaie kleurrijke vogeltjes; je kan niet vatten hoe ze zo snel kunnen bewegen, je ziet ze vaak niet van A naar B schieten!

Monteverde is een beetje het Scherpenheuvel van de Costa Ricaanse eco-gedachte!

De volgende morgen in het park net achter ons huisje een ochtendwandeling  gemaakt. Prachtige toekans gezien; B is een specialist in het “spotten” !

Nu op weg naar de kuststreek. Na de afdaling uit het heuvelland komen we in droger gebied, en belanden we al gauw weer op de ‘highway nr. 1”, de beroemde snelweg die Alaska met het zuiden van Zuid-Amerika verbindt, over wellicht ? 15.000 km. Deze weg is soms heel breed ( USA), soms heel smal ( 1 baanvak per rijrichting ), dat hangt af van het land, de bevolkingsdichtheid waar ie door moet, de investering in de plaatselijke infrastructuur. In CR is ie alleen rond de hoofdstad breed met meerdere baanvakken ( waar je toch ook groepen fietstoeristen op tegen komt, op het linker baanvak!), maar meestal is ie erg smal, en zit je tussen het trage vrachtvervoer ( enorme, stinkende wegreuzen), en de brommertjes. Deze wegen zijn de levensaders van een land.

Na een tussenstop en lunch (Nutella!) aan het strand, en via de “krokodillen-brug ( tientallen gepantserde wezens uit de oertijd) arriveren we in Parrita, in hotel  Coco Mar, uitgebaat door een Duitser, waar we een standaard kamer hebben voor K&B, en een “studio” voor pp & mm. K, altijd in haar beste Spaans, vraagt voor alle 4 een standaard, maar dat doen ze niet, ze geven ons een “upgrade”. Nou moe, wat je een upgrade noemt: een appartement van zeker 120m2 met keuken en eetkamer, 2 terrassen, en zicht op de Stille Oceaan, afgeboord met palmbomen, aan een stoffige weg zonder verkeer, en met totaal verlaten stranden. Capice? Dank je, dochterlief! Met 4 km strand vrijwel voor ons alleen is het niet moeilijk raden wat we de rest van de namiddag gedaan hebben. Avondeten in een gezellig restaurantje in openlucht.

De volgende ochtend bezoek aan het bekende Manuel Antonio park, vlak aan zee gelegen. Ook hier de obligate slangetjes, vogels, maar ook de eerste keer een luiaard. Onwaarschijnlijk mooie en totaal verlaten stranden,  echt zoals je ze in de boekjes ziet. Daar moesten we even in natuurlijk, mm zelfs met petje en zonnebril tot een golf er anders over besliste; gelukkig had held van de dag, B, een maatje 47 om de zeebodem met succes af te tasten. Mm gaat voortaan zonder bril in het water.

Volgende etappe: Ojochal, hotel Lookout. Onderweg nog even via park “Barru” waar we oa kaaimannen zien, kleine krokodillen. De “Lookout” ligt prachtig, hoog op een heuvel, met zicht op de oceaan. Degelijk, want ook door Duitsers gerund. Rijk vogelleven, oa meerdere keren prachtige toekans kunnen spotten. Mooie zonsondergangen. Gezellig 2 studiootjes naast mekaar.

Volgende morgen een hoogtepunt: bezoek aan park Marino Ballena, een zee-park waar we hopen dolfijnen en walvissen te zien. B heeft forfait moeten geven, want is ziek. Vanop de boot zie je de rijkdom van de CR fauna nog beter: de zee gaat onmiddellijk over in weelderig heuvelachtig kust-woud, hier en daar onderbroken door een afgelegen strandje, recht uit de films geknipt…. Dolfijnen zien we al snel, vlak bij en vóór de boot, het blijven fascinerende dieren. De walvissen geven spijtig genoeg forfait vandaag, maar we compenseren het met een stevige duik in het rif, een kilometer in zee; de onderwaterwereld laat zich van zijn beste kant zien, vele kleurrijke vissen, zelfs enkele zeeschildpadden. Na de middag, alsof we er niet genoeg kunnen van krijgen, nog een wandeling op de  stranden, op zoek naar aapjes, waar ook pp waarschijnlijk wat te lang in de hete zon loopt.

De volgende morgen immers is ie zo slap als een vod, en moet ie als enige toegelaten chauffeur 7 uur achter het stuur, waarvan de laatste 46 km over de keien, naar onze volgende bestemming, de Finca Exotica Ecolodge in Carate, op het schiereiland Corcovado, dicht bij de Panamese grens. Bij aankomst worden we ontvangen in een hippie-achtig kader, en worden we naar onze “kamer” begeleid, dat is: door een oerwoudpad naar een hut zonder muren, midden in het groen. Vrij spel voor de beestjes groot en klein. Gelukkig hebben de bedden muskietennetten. Douchen doe je koud, achter planken, tussen de struiken. Nooit dichter bij het Tarzan-Jane gevoel gestaan! Eten doen we gezamenlijk aan een tafel van 20 man, wat de pot schaft, in een jungle-gebouw met bar, terrassen, hangmatten, boven op een heuvel met zicht op de oceaan.  Er is maar 1 keien-weg, dus geen verkeer, alleen wij en de natuur…. Een paradijs voor de prachtige en zeldzame ara’s, bijna nergens anders ter wereld in zo’n overvloed te spotten. De wandeling de volgende morgen toont zeldzame aapjes, miereneters, typische kikkertjes, neusbeertjes, visarend, … pp gaat niet mee want zijn riolering is nog niet OK…

We naderen het einde van de reis, en op de trip terug richting San José stoten we nog op een luiaard, midden op de rijweg. Het beestje wordt geholpen door voorbijgangers. Door de heuvels gaat het richting Cartago, de vroegere hoofdstad, druk, beetje onrustig gevoel. Ons hotel ligt aan de rand van de stad, op een heuvel, met mooi zicht op de Orosi-vallei.

En dan weer maar een vulkaan, de Irazu, ‘s anderendaags. Heel vroeg vertrekken, want vanaf 10 uur komt de bewolking opzetten, dat wisten we al. OK, om 9 uur staan we aan de krater, en ja hoor, hij is helemaal vrij. Wel geen lava, maar toch indrukwekkend. Hoogste punt 3.400 m. Mooie vergezichten en landschappen tijdens de afdaling. In de Orosi-vallei bezoeken we o.a.  één van de oudste kerken (ruïnes) van het continent, gebouwd rond 1560 (Columbus = 1492). We doen ook een koffieplantage aan. Mm koopt in een houtbewerkersatelier voor 10 $ een fraai “uiltje”.

Laatste dag is San José zelf, modern, druk, waar we de kathedraal aandoen, en het museum van de pre-colombiaanse cultuur annex de goudschatten van CR. Bijzonder professioneel en interessant. Na bezoek aan een lokale overdekte markt, terug naar ons laatste hotel, waarna we de auto inleveren en afscheid nemen. De volgende morgen, spijtig genoeg, terug naar de “real” world. Het had nog even mogen duren. De kindjes vliegen via Miami over het Amazonewoud naar Buenos Aires….

door: pp en mm

DE FOTO'S VINDEN JULLIE HIER:
https://picasaweb.google.com/117373307902786764885/CostaRica?authuser=0&authkey=Gv1sRgCKKa8_vGvIGwyQE&feat=directlink

Reacties 3

harry 24-03-2014 11:46

Hoi Karen en Bart
pp en mm hadden ons het verhaal al gedaan en de foto's laten zien.
Toch boeiend het verschil in stijl waar ik nu toch altijd een zekere ironie voel op de achtergrond. Maar dat zal wel komen omdat ik pp te goed ken!
Wel fijn om een stukje van de reis met jullie 4 te doen en een leuke afwisseling voor jullie. Nu kan het laatste stuk aangevat worden!
Ook mm gaat het avontuur tegemoet maar wij zullen pp zo goed mogelijk opvangen

hetlaatstenieuws 24-03-2014 12:41

Geweldig verhaal, heel boeiend en chronologisch geschreven, met kennis van zaken en oog voor detail/humor; de schrijver beklijft en geeft blijk van een hoog Stanley-gehalte ( ondanks problemen met zijn riolering ). Méér van dat!

Wivina 24-03-2014 23:20

Leuk verhaal en blijkbaar een leuk intermezzo voor zowel K, B, als pp en mm. Prachtige foto's en natuurlijk alweer een stukje continent rijker . Toch wel een beetje gezond jaloers .

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer