Guatemala: vervolg

Zittend op onze veranda met zicht op palmbomen, terwijl ik de golven van de zee voor mij op het rif zie stukslaan, vind ik wat tijd om het verhaal van Guatemala af te maken.

Ik was geëindigd bij de zondagochtend. Voor namiddag hebben we gepland om naar een ander dorpje aan het meer te gaan: Santiago. Nadat we thuis komen van de misviering vraagt onze host-moeder of we zin hebben om mee te gaan lunchen op een bruiloftsfeest. Dat willen we wel; we laten de kans om een trouwfeest hier mee te maken niet liggen. We zijn nog wat twijfelachtig of onze ‘reiskleding en sandalen’ wel gepast zijn, maar worden daarin gerustgesteld. Samen met de familie wandelen we door het dorp en komen aan bij het huis van de bruid. De grootmoeder doet de ontvangst en neemt de cadeautjes in ontvangst. Daarna worden we naar een terras gebracht met lange tafels en schuiven aan bij de mensen die er al zitten te eten. Onmiddellijk krijgen we een bord met kip en rijst en een sapje en tamarales. Geen bruidspaar – geen muziek – geen familieleden rond de tafel. Vreemd… Blijkbaar is deze lunch bedoeld voor vrienden van de familie van de bruid en was het eigenlijke feest gisterenavond. Het bruidspaar is ondertussen al op ‘reis’ vertrokken. Achteraf horen we dat dit eigenlijk geen officieel huwelijk was. Steeds meer jongeren in Guatemala gebruiken dit ‘samenlevingsfeest’ om zo snel mogelijk te kunnen gaan samen wonen (meestal bij één van de ouders) en het ‘huwelijk’ lijkt als doel te hebben om de reputatie van de familie te behouden. Na een half uur hebben we dan ook gedaan met eten en vertrekt iedereen terug naar huis. Bart en ik besluiten om dan toch maar de namiddag naar Santiago te gaan en gaan naar de boot. Zodra we in Santiago van de boot afstappen worden we omsingeld door mensen die iets proberen te verkopen. Maar er kunnen geen souvenirs meer bij in onze rugzakken en we lopen zo ver mogelijk weg van het toeristische gedeelte. Nadat we een half uurtje door het dorpje gewandeld hebben, komen we bij opnieuw bij het meer uit. Een jongen staat er te voetballen met zijn jongere broertjes en spreekt ons aan dat we in de ‘rode zone’ aan het wandelen zijn; maw de zone waar het niet superveilig zou zijn voor toeristen. Hij wijst ons de weg terug en we zoeken ergens anders een mooi plekje om aan het meer te zitten. We komen uit bij een plek waar de vrouwen de was aan het doen zijn en waar kinderen een bad nemen. Zelfs de straathonden zijn er niet veilig en worden door de kinderen ingezeept en in het meer gezwierd. Zalig om hier in de ondergaande zon wat te zitten.

Maandag start de school weer en is het werken geblazen… niet dat we klagen dat we nog eens moeten ‘werken’ hoor :-)  Na de les maken we ons huiswerk (vooral Bart is heel erg plichtsbewust) en drinken we een cocktail. Van 17u tot 18u is er dan nog een conversatieclubje waar we wat kunnen oefenen en op dinsdagavond is er film en op donderdag salsa. Het is best wel relaxt om wat langer op één plek te blijven en niet iedere dag je rugzak in te moeten pakken.

In San Pedro krijgen we ook te horen dat Vulkaan Pacaya – die we een week geleden beklommen – opnieuw is uitgebarsten. Een enorme lavastroom van 100m breed en kilometers lang stopte net op tijd voor het dorpje aan de voet van de berg. Niet getreurd – een paar dagen later is de wandeling (aan de andere kant van de heuvel) weer open voor publiek!

Op zaterdagochtend is het weer tijd om te vertrekken. Ons hoofd zit vol Spaanse zinnen en we hebben er zin in om ze te gaan oefenen. We vertrekken naar Chichicastenango (kort: Chichi) dat bekend staat om meer traditioneel Maya leven en dat nog meer beroemd is om zijn kleurrijke en grote markt op zondag. We willen er al een dagje eerder naartoe, zodat we het dorpje ook zien zonder de massa toeristen die ze op zondag droppen. Dat geeft één klein probleempje; er is namelijk geen shuttlebusje naar Chichi op zaterdag (enkel op marktdagen). Shuttlebusjes zijn eigenlijk makkelijke manieren voor de toeristen om zich te verplaatsen. Je wandelt een toeristenbureau binnen (daar gooien ze je trouwens ook mee dood) en zegt waar je heen wilt en wordt vervolgens mooi aan je hotel opgehaald – voor slecht een aantal keer de prijs van lokaal transport ;-) Andere mogelijkheden zijn de beruchte chickenbus en de microbusjes. De kippenbus (zo genoemd owv de kippen die ook al wel eens durven meereizen) is een grote, zeer kleurrijke (bijna ‘blits’) bus die ons werd afgeraden omwille van grotere kans op ongevallen, maar die wel spotgoedkoop is. De bus stopt overal langs de weg waar een passagier staat te zwaaien en stopt ook op alle plekken waar je er af wilt. De microbusjes zijn dezelfde als de shuttlebusjes, maar voor de locals en hebben ook een vaste route, maar geen vaste stopplaats (net zoals de kippenbus). Grootste nadeel van deze beiden is dat ze zoveel mogelijk geld proberen te verdienen (wie niet?) en dus zoveel  mogelijk passagiers meenemen. Wat dus zoveel wilt zeggen als mensen in de bus proppen tot ze vol zit en dan op het dak van de bus zetten. Het gezegde ‘zoals sardientjes in een blik’ krijgt hierbij een zeer letterlijke betekenis!

Dit gezegd zijnde; we moesten dus met de chickenbus naar Chichi. Rechtstreekse bus hoor ik jullie vragen? Nee hoor; eerst een boot over het meer en daarna 3 bussen naar onze bestemming. Wat achteraf gezien ook gewoon in 2 bussen had gekunnen (zonder boot), maar ja, alles in het leven heeft een doel zeker?! Jazeker, want terwijl we op bus nr 1 stappen, blijkt er enkel nog plaats voor mij langs een blond meisje te zijn, dat van Nederland blijkt te komen. En Hilde gaat ook richting Chichi, dus kunnen we het samen een beetje uitvogelen hoe we er moeten geraken. Niet dat er veel uit te zoeken valt, want het blijkt heel simpel te zijn. Als we in een stadje aankomen, staan daar de rondselaars van volgende bussen al te wachten. En voor we het weten gooit de ene hulpjongen van de bus onze rugzak van het dak in de armen van de volgende en zitten we op de volgende bus. Hoezo zoeken naar de juiste bus?

En de chickenbus op zich valt dan ook nog eens enorm mee! Gevaarlijk lijkt het ons niet echt en het is rustig zo midden op de dag, dus we hebben voldoende plaats. Wanneer we in Chichi aankomen, besluiten Hilde en wij samen een hotel te zoeken en vinden er uiteindelijk eentje met een dakterras dat uitzicht geeft op het kerkhof. Oké, jullie hoeven niet te fronsen… het lijkt misschien wel gek, maar het kerkhof hier is echt erg mooi om te zien. En heeft niet de trieste betekenis die het bij ons heeft.

Na een lunch van gefrituurde kip op de markt lopen we wat in het dorpje rond waar stilaan de kraampjes voor morgen al opgezet worden. Heel vaak worden we opgeschrikt door knallen van afgeschoten vuurwerk (alleen de knal, zonder het mooie lichtspel). De betekenis hiervan hebben we niet echt meegekregen, maar het is wel populair doorheen het hele land. In de reizigersbijbel (aka Lonely Planet) lezen we over een plek op de heuvel waar er een offersteen staat voor Maya rituelen. In de hoop om er eentje te kunnen meemaken, klimmen we met zijn drieën de heuvel op en treffen we wel smeulend afval aan, maar het ritueel is blijkbaar al voorbij. Een vrouwtje dat ons opmerkt en aan komt snellen met souvenirs, vertelt dat er de volgende ochtend weer rituelen zullen zijn.  Fingers crossed!

Als we terug in ons hotel aankomen, zien we vanaf ons terras een grote menigte aan het kerkhof. Let’s check it out! We naderen de groep mensen een beetje voorzichtig, want het is niet echt duidelijk wat er aan het doen zijn. Het lijkt niet echt een begrafenis te zijn: geen huilende mensen – geen priester – geen vers graf. In plaats daarvan staan er wagentjes waar ze fruit en frisdrank verkopen en zitten de mensen in kleinere groepjes samen op en rond de graven. Het lijkt wel een beetje een gezellige bijeenkomst. De graven zijn trouwens ook allemaal in vrolijke kleuren geschilderd, waardoor de plek luchtiger overkomt dan de kerkhoven van bij ons.  We wandelen nog een beetje verder over het kerkhof, maar omdat het donker wordt en we ons toch niet super veilig voelen, keren we maar terug naar ons hotel waar we nog wat drinken op ons terras.

Zondag = marktdag; en wat voor eentje… We staan al om 7u op om de drukte voor te zijn. Terwijl we rondlopen zijn heel wat mensen zelfs nog hun kraampjes aan het opzetten. Op de trappen voor de kerk wordt wierook gebrand en vuurwerk afgeschoten en de trappen staan vol met bloemenverkopers. Voor de rest bestaan de meeste kraampjes uit kleurrijk textiel (vooral kleding maar ook bedspreien en hangmatten), houten maskers  en beeldjes, juwelen, hoeden, zakken met verschillende soorten maïs (waarmee ze tortilla’s maken), en heel veel standjes met groenten en fruit. Hoewel de markt wordt aangeprezen als ‘authentiek’, voelt ze zo toch niet echt aan. Ik had gehoopt veel ‘couleur local’ foto’s te kunnen maken, maar veel mensen vragen geld om hen te mogen fotograferen en de verwachte Maya haarstijlen zijn ook niet van de partij (de vrouwen dragen hier doeken in en op hun haren op een speciale manier).

In de kerk is er wel een typische ceremonie (Maya vermengd met katholicisme) aan de gang en we zien grote versierde beelden de kerk uitgedragen worden onder begeleiding van typische muziek en de oh zo geliefde vuurwerkknallen. De toeristen zijn op dat moment ook een beetje overweldigend en kijken elkaar boos aan als de een voor de ander zijn beeld komt staan. Enfin, beetje te druk voor ons, dus wij (Hilde hebben we ondertussen in de kerk weer opgepikt) besluiten terug de heuvel op te klimmen in de hoop deze keer een Maya ceremonie mee te mogen maken. En ja hoor, onze inspanning wordt beloond; op de ene plek zijn drie vrouwen net een ‘verjaardagstaart’ aan het bouwen voor een  of andere god, terwijl op een andere plek een man en vrouw ook hun ritueel aan het opbouwen zijn. De verjaardagstaart die de drie vrouwen aan het opbouwen zijn, bestaat uit een bedje van dennennaalden en bloemen met daarop een toren van kleinere taartjes (ik vermoed iets brandbaar) die ze versieren met gekleurde kauwgomballen en daarna vol  leggen met kaarsen in verschillende kleuren. Daarna beginnen de drie vrouwen te bidden en ééntje (lijkt ons degene die de ceremonie leidt – misschien een priesteres?) steekt de taart in brand. Terwijl de twee andere vrouwen in hun eigen blijven verder prevelen, waarbij er eentje echt bijna zit te huilen en te jammeren, steekt de leidster nog tientallen andere kaarsen aan rond het heilige godsbeeld. De hele gebeden en rituelen duren wel meer dan een uur, waarbij we alles gefascineerd van op een muurtje stilletjes gade slaan. 

De andere man blijkt een sjamaan te zijn, ingehuurd voor een ritueel door wat oudere mensen. Ook hij maakt een brandbaar stapeltje en strooit er suiker en rum overheen. In de stapel worden eieren en limoenen gelegd. De man begin zijn gebed terwijl hij de lichamen van het oudere stel met kaarsen in de lucht omtrekt, die hij daarna ook in het vuur gooit. Terwijl de man zijn gebeden opzegt en allerlei handelingen uitvoert, begint de oudere vrouw ook zeer aandoenlijk te wenen. Na een soort pauze moeten ze opnieuw voor het vuur knielen en besprenkelt hij hun met citroenen, alcohol en spuwt hij iets over hen heen. Vreemd allemaal, maar wel erg boeiend dat we hier mogen zijn en kijken.

Nadat we meer dan een uur de rituelen gevolgd hebben, gaan we terug om te lunchen en nog even op de markt rond te lopen. Daarna keren we terug naar ons hotel en plannen we een beetje wat we de komende dagen gaan doen. Eerst wilde ik nog verder de bergen in het westen intrekken, op zoek naar authentieke dorpjes. Maar de verplaatsingen duren hier zo lang en we moeten langs dezelfde weg ook nog eens terug… en er is nog zoveel om te zien. Dus besluiten we dan maar om met Hilde mee te gaan naar het oosten. In Hilde haar (oudere) reisgids staat geschreven dat de noordelijke route onderbroken is door aardverschuivingen, maar in onze nieuwere gids is deze sectie weggelaten, dus besluiten we om het er met zijn drieën toch maar op te wagen om de mooiere noordelijke route door de bergen te nemen.
‘Avonds gaan we nog even in de kerk kijken, waar nu geen enkele toerist meer rondloopt. De mensen kuipen op hun knieën naar het altaar en de kerk staat vol met brandende kaarsen, die door de tijd heen ervoor gezorgd hebben dat alle schilderijen en beelden in de kerk zwartgeblakerd zijn van het roet. Daarna proberen we voor de kerk verschillende typische gerechtjes uit (deeg van gebakken bananen gevuld met zwarte bonen bvb) bij de eetstalletjes die plots uit de grond schieten nu de markt wordt opgebroken. We gaan op tijd naar bed, want we willen vroeg vertrekken voor de lange busdag.

Op maandag zijn we er al om 6u uit in de hoop een bus rond 7u te nemen. Wanneer de chickenbus nadert, blijkt die echter al stampvol (lees: 3 personen op de bankjes voor 2 personen en volk in het gangpad) te zitten. Geen probleem – wij worden er gewoon bijgepropt. Niet zo heel erg zou je denken  om een half uurtje (tot de volgende overstap) recht te staan… behalve voor Bart die niet eens rechtop kan staan en dus voortdurend moet oppassen zijn hoofd niet te stoten op de bumpy road. Het wordt helemaal erg wanneer de ticketjesverkoper zich van voor naar achter door de bus wil wurmen en de bus van links naar recht helt op de slingerweg door de bergen. Maar we geraken op de volgende bestemming en in 1-2-3 zitten we al op een microbusje naar de volgende stad. Hierbij ontmoeten we ook Tracy en Kojo, een Engels koppel, die ook besloten avontuurlijk te doen en die dezelfde bestemming hebben als ons. Na drie busritten door de bergen die vrij vlot verlopen – geen landverschuiving meer, maar de weg was vaak wel niet geasfalteerd – komen we om 15u aan in Coban, waar we even de tijd hebben om iets te eten voor we de bus nemen naar Lanquin. Daar zullen we arriveren  tegen 17u. Onze eindbestemming is echter Semuc Champey, maar we weten niet of we daar nog wel geraken en waar we gaan slapen. Eenmaal dat we echter in Lanquin aankomen, vliegen de hoteljongens meteen op ons af in de hoop dat we hun hotel uitkiezen. In de verwarring besluiten we snel voor de hostel te gaan die vlak langs het nationale park ligt, zodat we er morgen te voet naar toe kunnen. Bart kruipt in de laadbak van de pick-up en de rest (Hilde, ik Tracy en Kojo) zet zich in de auto voorin. Nog een half uurtje in het donker rijden en we komen eindelijk op de plek aan waar we wilden zijn (slecht 11u of zo onderweg geweest). Bart, Hilde en ik kiezen voor de goedkopere optie om in een slaapzaal te slapen en zo ontmoeten we ook nog Holly en Rebeka (moeder en dochter) uit Canada.

Semuc Champey is een bekend natuurfenomeen hier in Guatemala en wordt door de meeste reizigers wel bezocht. De lodge waar we verblijven ligt in het regenwoud langs de rivier en vlak aan de ingang van het park. De volgende morgen kunnen we pas goed zien hoe mooi het hier is. We blijken ook nog geluk te hebben want het is mooi weer na een paar dagen regen. Hilde, Bart en ik vertrekken op tijd en wandelen eerst naar een uitkijkpunt op een heuvel, van waaruit je de rivier en de poeltjes goed  kan zien. Daarna is het tijd voor een plons in het azuurblauwe water en een picknick aan de rand. Wanneer de lucht begint te betrekken, wandelen we terug naar onze lodge langs de rivier op. Vanuit de hangmat op de veranda zien we kleine toekans en andere vogels. Een erg relaxte dag in een mooie omgeving.

De volgende dag is weer een reisdag… deze keer met het hele groepje: Bart en ik, Hilde, Tracy en Kojo en Holly en Rebeka; gezellig! De bestemming van vandaag = Flores, een stadje op een eilandje in een meer in het noorden van het land. Flores wordt vooral gebruikt voor uitstapjes naar de vele Maya ruïnes die in het noorden liggen. Na weer een hele dag reizen komen we aan in Flores waar het zelfs druk blijkt te zijn en de hotels vrij vol zitten. Het plan om met zijn allen naar één hotel te gaan, lukt niet, maar uiteindelijk vinden we allemaal een hotel dicht bij mekaar. ’s Avonds eten we gezellig samen en profiteren van Happy Hour om iets te drinken (1,8 € voor 1l bier!). De volgende dag houden we het een beetje rustig. We gaan eerst ontbijt zoeken in Santa Elena (net over de brug van het eiland) en vinden uiteindelijk tostilla’s aan een populair kraampje. Namiddag zitten we wat op ons dakterras; beetje chatten, skypen, bloggen. ’s Avonds gaan we weer met Holly, Rebeka en Hilde samen iets eten bij de kraampjes op de dijk en daarna weer iets drinken. We gaan op tijd naar bed, want de volgende dag worden we al om 4u30 opgehaald om naar Tikal te gaan, één van de beroemdste Maya tempels.

We arriveren in Tikal om 6u en worden opgewacht door onze gids. In een grote groep krijgen we de eerste uren een rondleiding en uitleg over de belangrijkste tempels. In het hele gebied zouden er ongeveer 4000 gebouwen zijn, maar een groot deel ervan is nog niet uitgegraven. Het is ook best wel een groot gebied; als je de belangrijkste dingen wilt zien, loop je toch al snel 10 km. We hebben voor de eerste keer in Guatemala niet zo een geluk met het weer: de tempels zijn in mist gehuld en het miezert. Tegen 10u zit de rondleiding erop en hebben we nog de tijd om zelf rond te wandelen. Tegen die tijd is het echter ook harder beginnen regenen en we zijn allemaal niet echt fit meer na zo een korte nacht. Uiteindelijk druipen we tegen 14u terug naar de bus, waar blijkt dat we nog een uur moeten wachten op andere toeristen… Me not happy :-)

Uiteindelijk geraken we toch terug in Flores waar de anderen rum zijn gaan halen om te aperitieven op ons dakterras. Daarna nog samen iets eten en goedkoop drinken (1l bier voor 80 cent – hier kan je goedkoop feesten!) en weer op tijd bed in, want morgen is weer een reisdag.

We waren niet van plan om naar Belize te gaan oorspronkelijk, maar Tracy en Kojo waren erg enthousiast over een klein eilandje waar je goed kan snorkelen. Dus besluiten we nog maar eens de plannen om te gooien en richting Belizaanse kust te gaan. De volgende morgen nemen we dan ook van iedereen afscheid (na een week samen reizen met Hilde) en zijn we op weg naar ons ‘tropisch paradijs’. Maar dat is een verhaal voor de volgende keer! 

De foto's vinden jullie hier:

https://picasaweb.google.com/117373307902786764885/Guatemala?authuser=0&authkey=Gv1sRgCKDShMymk5KM7AE&feat=directlink

Reacties 4

Wivina 30-01-2014 11:03

Lieve Karen,
Een uur leesvoer heb je me gegeven en ik heb van elk woord genoten . Het is met een gezonde dosis jaloezie dat ik de verhalen tot me neem. Wanneer ik dan de foto's erna nog eens bekijk, vraag ik me af waarom niet iedereen ooit in zijn leven hiervoor de tijd neemt.
Je verhaal leest als een geweldige avontuur roman en het is echt telkens opnieuw uitkijken naar het vervolg.
Wanneer ik dit schrijf, zit ik bij Nasser, onze kapper en ik moet je veel groetjes overbrengen.
Op dit moment is het het enige moment dat ik tijd heb om je blog te volgen. Beetje hectisch voor het ogenblik, maar het maakt de 3 uur bij de kapper extra leuk.
Heel veel groeten aan je (in vergelijking met de anderen op de foto) grote vriend .
Warme knuffel voor jullie alle 2 xxx
Tant Wivina

Pierre 30-01-2014 12:34

Ja, zoals Wivina zegt: een gezonde dosis jaloezie.... maar dan wel geweldig positieve jaloezie, als je de verhalen leest, maar zeker als je de foto's ziet: voor mij de meest pakkende van de hele reis (totnogtoe hè ...): wat een landschappen, wat een kleuren, wat een couleur locale, en dan die kinderen.... je wordt er helemaal draaierig van in je emo-center! Ik hoop dat Costa Rica datzelfde effect kan opwekken! Lv. pp

jos 30-01-2014 23:03

Tja, wat voegt een mens daar nog aan toe? Alles is gezegd hè. En als ik Tikal zie, dan heb je zowat onze Machu Picchu-ervaring. Maar het blijft toch pure magie als je er staat, en nog wat leuke mensen ontmoet als surplus. 't Zal tegenvallen als die oude knarren binnenkort eraan komen. Even doorbijten, dat gaat weer voorbij
Have fun.

harry 31-01-2014 11:12

Maya's, Inca's, ...inderdaad boeiend, maar die natuur! Daar kan toch geen enkel menselijk bouwwerk tegenop? Overweldigend, schitterend!
Ook hoe je er toch telkens weer in slaagt om zoveel indrukken neer te pennen, blijft het lezen zeer aangenaam maken.
Ze zijn hier de valiezen al aan het pakken en de reisleider heeft haar strakke planning al klaar. Afwijken van de plannen zal niet meer aan de orde zijn! Misschien komt dat Spaans wel goed van pas ...
Sterkte allebei!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer