Het land van de Inca's

Woensdag 18 juni vertrekken we van op Isla del Sol naar onze laatste bestemming: Peru. Save the best for last – volgens sommigen. Zodra we Peru binnen zijn, rijdt de bus verder langs kleine dorpjes aan het Titikaka meer – de bootjes liggen tussen het riet te dobberen. Onze halte voor vandaag: Puno, waar we in de late namiddag aankomen. We zoeken een restaurant en aperitieven met de beroemde Pisco Sour.

De volgende dag doen we het rustig aan. Eerst een beetje skypen met thuis en in de namiddag een toertje naar Sillustani, een heuvel die als begraafplaats werd gebruikt. Je vindt hier simpele graven – gewoon een kring van stenen – maar ook serieuze graftorens.

Vrijdag bezoeken we de mega-toeristische attractie hier: de floating reed islands – oftewel drijvende eilandjes van riet. De Uros bevolking vluchtte in een ver verleden weg van het vasteland owv gewelddadige groepen en bouwden eilandjes van het stevige riet dat langs de oevers van het meer te vinden is. Tegenwoordig leeft men nog steeds zo; de stroom toeristen zal daar ook wel voor iets tussen zitten. Onderweg passeren we vele kleine vissersbootjes  - er valt natuurlijk niet veel anders te doen op een meer ;-) We stoppen aan een mini eilandje met maar een paar kleine huisjes op en stappen op de rieten matten waaruit het eiland bestaat. Indrukwekkend hoe de mensen hier kunnen leven op een paar vierkante meter! Er is echt niets te doen hier… de vrouwen zullen zich bezighouden met souvenirs maken, de mannen vissen en de kinderen entertainen zich door van een bootje op het riet te springen. Een matchke voetbal of tikkertje spelen zit er echter niet in op dit mini eiland. Om het toeristische gevoel compleet te maken, stappen we ook allemaal in een rieten boot voor een paar meter varen op het meer.

Daarna zetten we de tocht verder naar een ander (normaal) eiland: Taquile. Dit eiland is dan weer bekend om zijn mooie plaatselijke kledij. De mannen maken de kleren voor hun vrouw en dochters en de vrouwen voor hun man en zonen. We wandelen er een beetje rond en hebben er lunch: de beste forel die we tot nu toe gegeten hebben! Daarna keren we weer met de boot terug naar Puno.

Cusco staat de volgende dag(en) op het programma. We rijden vanuit Puno door het Peruviaanse hoogland: weidse uitzichten met steeds de bergen op de achtergrond. De busrit duurt bijna 8 uur, dus we komen weer moe aan in Cusco, waar we een kamer hebben gevonden bij een zeer vriendelijk koppel. Als we aankomen zien we nog net op de tv het einde van een processie die op het plein bezig is. Juni is feestmaand in Cusco en er is wel iedere dag iets te doen. Tegen de tijd dat we in het centrum zijn, is het feestje al over, dus gaan we maar op zoek naar info voor ons de komende dagen bezig te houden ;-)

Zondag 22 juni is een verplichte rustdag dankzij het Belgisch voetbalteam dat het zo goed doet. Mij kan het een beetje gestolen worden (hoewel ik dan wel loop te stoefen overal), maar Bart wil de mach deze keer zien. Yes, we won!

Erna lopen we nog wat door de stad en de plaatselijke markt. ’s Avonds gaan we naar een dansvoorstelling van typische Peruaanse dansen uit verschillende regio’s. Beetje lachwekkend allemaal als je ze nogal letterlijk als een vogel of een stier ziet dansen :-) Wel mooie kostuums alweer.

Voor de dag erna hebben we weer een toer geboekt. De eerste halte van de dag is weer een kleine toeristenval. We stoppen in het dorpje Chinchero aan een textielwinkel waar ze eerst tonen hoe ze het wol verwerken en daarna hun spullen proberen te verkopen natuurlijk.

Daarna trekken we door naar de eerste échte stop: Moray. De Inca’s bouwden hier cirkelvormige terrassen voor landbouw en/of religie. Op voorhand hadden we er al een foto van gezien, maar in het echt is het zoveel indrukwekkender!! Het is echt reuze groot en diep. Men denkt dat dit gebruikt werd als een soort laboratorium, want ieder terras heeft een verschillend microklimaat: zo konden ze verschillende condities voor planten testen. Snugger toch die Inca’s!

Maras is de volgende stop. Hier zijn de zoutterrassen te bewonderen. Ergens uit een klein spleetje in de berg komt een stroompje met zoutwater naar buiten. Dit wordt over duizenden terrassen geleid waar het zoutwater komt te verdampen. Ook dit zou sinds de Inca’s in gebruik zijn, waardoor het zout ook vandaag nog erg populair is als ‘incazout’. Na 10 maanden reizen zou je denken dat we ongeveer wel alles gezien hebben wat er te zien valt… bijlange na dus niet! Vandaag was weer een dag dat we verbaasd waren van wat we te zien kregen. Leuk!

Als we terug in de stad arriveren, is er weer een andere optocht. Dit keer van bedrijven waarbij het personeel zich verkleed en plaatselijke dansen uitvoert. Ook hier weer een mega-optocht van 300 groepen van ’s ochtends vroeg tot laat in de nacht. Benieuwd hoe die laatste groepen er aan toe zouden zijn, maar daar blijven we toch niet naar kijken. In plaats daarvan belanden we op het pleintje waar iedere groep eindigt en waar het grote lol is. We besluiten maar mee te vieren – waarom hebben wij trouwens in België geen literflessen bier op café?! Bart is met zijn grote gestalte en blauwe ogen in het vizier van een puma gekomen en hierdoor belanden we aan de praat met een groepje locals. Voor het eerst sinds lang is Bart nog eens goed aangeschoten :-)

De 24ste juni is hier een zeer speciale feestdag – de grootste van het jaar: Inti Raymi. Normaal zou dit vallen op 21 juni (start van de winter), maar de Spanjaarden hebben verwarring gezaaid en het naar een katholieke feestdag verplaatst. Anyway, het feest begint aan een oude Inca tempel in het centrum van de stad. Honderden figuranten zijn allemaal verkleed in verschillende personen uit de Inca tijd en er wordt een soort van muziek gemaakt en ‘gedanst’. Er is ook een persoon die de Inca koning voorstelt en er wordt een klein toneeltje opgevoerd. De straten staan vol toeristen en locals. Daarna verplaatst de stoet zich naar het centrale plein waar weer een stukje opgevoerd wordt. Na een hele voormiddag rechtgestaan te hebben tussen een bende enthousiaste locals die zich verdringen om de ‘Inca’ te zien, hebben wij het er wel mee gehad. De echte die-hards kunnen zich nog de rest van de namiddag vergapen op het spektakel dat verder gezet wordt in een oude ruïne.

Wij bezoeken in plaats hiervan eens een duurder restaurant; waarbij de lama steak zeer goed bevalt! Hierna stappen we het interessante coca museum binnen. Er is trouwens vanalles te koop gemaakt van de cocablaadjes: snoepjes (!), soort meel om koekjes (!) van te maken, zeep, thee,… Met eender wat we hiervan zouden kopen als souvenir, zouden we serieuze problemen krijgen op de douane! Daarna gaan we ook nog eens in het Inca museum kijken.

En dan komt Machu Picchu ineens heel dichtbij; hét symbool van de Inca’s en van Peru. Er is geen weg die naar MP leidt, enkel een treinspoor. Hierdoor is de treinreis erheen erg duur (100$ retour) wat het hele MP gebeuren een dure uitstap maakt (dan nog niet gesproken over de 5 daagse trekking over de Incatrail van 500$). Er zijn verschillende opties – naast de Inca trail – om in MP te geraken. Wij opteren voor een 2-daagse toer, waarbij we tijdens de eerste dag meteen de belangrijste dingen in de Sacred Valley bezoeken.

Woensdag beginnen we onze eerste dag al goed: bijna een uur te laat vertrekken we uit Cusco, waardoor de rest van de dag een beetje een gehaast is om alles gezien te krijgen. We rijden eerst richting de Sacred Valley – een vallei dus waar veel Inca ruïnes te vinden zijn. We stoppen in Pisac waar weer de verplichte shop-stop gehouden wordt. Op een heuvel torent er een oude Inca ruIne uit boven het dorp – onze volgende stop. De omliggende heuvels zijn bedekt met landbouwterrassen. In bepaalde heuvels zijn ook vele, kleine gaten te zien, wat tombes blijken te zijn. Hier geraken weook nog eens 2 mensen van de groep kwijt en na een half uur besluit de gids om toch verder te rijden, omdat we al zoveel achterstand hebben. Oh ja, grappig detail; we komen hier nog een koppel tegen dat bij ons op de Mantaray boot zat in West-Australië!!

We rijden door de vallei verder naar Urubamba waar we lunchen en van daaruit naar Ollantaytambo, een stadje waar opnieuw een indrukwekkende ruïne te vinden is, gebouwd tegen en op een heuvel. Jammer, maar door alle vertragingen hebben wij nog maar 10 min om even binnen te piepen, veel te weinig natuurlijk om dit alles te kunnen appreciëren. Daarna haasten we ons naar de trein die ons naar Aguas Calientes zal brengen, een stadje aan de voet van MP. We zitten samen in de trein met Tom, een Amerikaan, gezellige babbel. En ondertussen genieten van het uitzicht! De trein volgt de rivier die tussen de bergen kronkelt en af en toe komt er ook een sneeuwtop piepen.

Als we aankomen in het stadje gaan we nog snel samen iets eten en kruipen dan vroeg ons bed in. Tom besluit de volgende dag de wandeling naar MP te doen (in het donker 1000-den trappen beklimmen), wij besluiten de bus te nemen.

Om half vijf de volgende dag rinkelt de GSM/wekker en na een snel ontbijt haasten we ons naar de busstop, waar al een immense rij staat aan te schuiven! Er vertrekken al meer dan 10 volle bussen voor wij aan de beurt zijn en het is nog geen zes uur. Ongelooflijk wat een aantrek deze plek heeft. Gelukkig gaat alles vrij vlot en om kwart na zes zijn ook wij binnen de muren van MP. We klimmen naar het wachtershuisje vanwaar je een mooi uitzicht hebt op het geheel en waar we op ons gemak wachten op de zon. Het is wel al licht, maar het is toch speciaal om de zonnestralen bezit te zien nemen van eerst de omliggende bergen en daarna de ruïnes zelf. Als de zon boven de bergen uitgekomen is, is het tijd om terug naar de ingang te gaan waar een gids op ons wacht. Omdat onze groep Spaanstalig is, besluit de man ons bij een andere, Engelse gids te plaatsen. Terwijl wij opnieuw aanschuiven, belooft hij binnen te wachten, en je hoort het al aankomen… eenmaal binnen: geen gids te bespeuren. Gelukkig dat we de weg al een beetje kenden en na wat rondgeloop en gevraag, komen we hem toch tegen. Ondertussen ben ik al zo opgejaagd dat ik de man bijna naar de keel vlieg :-) en boos vraag waarom hij niet wachtte. Eerst beweert hij dat het onze fout is en wij gewoon niet opgelet hebben, daarna krabbelt hij terug en zegt dat wij zijn verantwoordelijkheid niet zijn, aangezien wij niet tot de groep horen. Manman, wat een onprofessionele en arrogante zak!!! De rest van de toer bliksemen Bart en ik dus woedende blikken in zijn richting, gelukkig steken we er wel ook nog wat van op… ook al duurt de uitleg maar 70 min ipv 2u.

Tegen die tijd heb ik het om eerlijk te zijn wel wat gehad met de Peruaanse toertjes: geen respect voor de mensen – alleen zo snel en zoveel mogelijk geld kloppen! Maar ja, dat is natuurlijk ook wel een stukje onze fout, omdat we geen fortuinen willen/kunnen neerleggen voor fatsoenlijke toers.

Enfin, we laten het maar niet te veel aan ons hart komen. Bij ons ticket hebben we ook een toegang genomen voor de berg MP te beklimmen. De meest populaire berg om te beklimmen Wayna Picchu is reeds tot september uitverkocht. Je moet voor 11u aan de klim beginnen en deze is meestal 1,5u tot 2u klimmen. Ik loop ongeveer 30 min tot aan de eerste viewpoint en dan geef ik er al de brui aan en zet me in de schaduw met een boekje en een goed uitzicht. Bart klimt verder en ik besluit na een uur te vertrekken en te wandelen naar een ander punt waar een brug tegen een loodrechte wand gebouwd is door de Inca’s. Na een indrukwekkende 2u staat Bart al terug beneden – met letterlijk knikkende knieën van de inspanning. Ik besluit nog verder wat van de ruïnes te gaan bekijken, terwijl hij liever wat uitrust. Om 14u30 nemen we de bus terug naar het dorpje, zoeken nog iets te eten, kijken de eerste helft van de Belgische match en nemen dan de trein terug naar Ollantaytambo. Daar zou normaal een busje op ons wachten naar Cusco, maar ook dat loopt mis. Gelukkig zijn er genoeg andere busjes, dus zonder veel problemen geraken we toch wel in Cusco.

Ondanks de onprofessionele organisatie hebben we toch erg genoten van MP. Het blijft een magische plek, gebouwd op de top van een berg die uit een diep dal lijkt op te rijzen. Ongelooflijk dat ze het hebben weten te verbergen voor de Spanjaarden, waardoor het zo goed bewaard is gebleven. En hoeveel toeristen er ook zijn, echt druk heb ik het nooit gevonden.

De volgende dag beginnen we rustig. ’s Middags gaan we een ceviche (rauwe vis gemarineerd in limoen) eten op de markt. Om 14u hebben we weer een toer (gratis ter compensatie) die de belangrijkste ruïnes in de omgeving van de stad gaat bezichtigen. Het is eigenlijk bijna lachwekkend om te zien hoe ze hier de vele toers organiseren en hoe de boel steeds maar misloopt!

We beginnen met de ruïnes Qorikancha in de stad waarop later een Dominicaanse kerk gebouwd is. Daarna gaan we naar een heuvel boven de stad waarop Sacsaywaman gebouwd is: een reuze complex dat het hoofd van een puma moet voorstellen. Een grote zigzagmuur zijn de tanden en de stad Cusco is gebouwd als het lichaam. Erna rijden we door naar de ‘watertempel’ Tambomachay en de tempels Pukapukara en Q’enqo, waar we aankomen in het donker en er dus niet veel van zien. Erna nog een verplichte shop-stop en we zijn weer ‘thuis’. Deze avond hebben we met Tom afgesproken om te gaan eten, want de jongens hebben besloten dat ze zich toch maar eens aan de plaatselijke specialiteit ‘cuy’ te gaan wagen – oftewel een cavia op je bord… Als het diertje klaar is wordt het eerst mooi gepresenteerd compleet met pepers op de oren zodat iedereen een foto kan nemen. Dan wordt het terug de keuken in gebracht, in stukken gehakt en geserveerd om te eten. We hoorden al dat het smaakt zoals konijn, maar dat klopt toch niet helemaal. Gelukkig delen de jongens één diertje, want Tom vindt het maar niets (ik ook niet trouwens), dus is al het knaagwerk voor Bart – die het nog ok vindt. Erna trekken we naar een bar waar het salsales is (gratis nieuwe moves geleerd) en we blijven voor een keer zelfs hangen tot middernacht! Nog es fijn om op stap te gaan, beetje drinken, beetje dansen,…

De volgende ochtend is het vroeg opstaan, want om 7u willen we al op het busstation zijn. We gaan vandaag naar Arequipa en hoewel de meesten dit met de nachtbus doen, gaan wij het overdag proberen. Met veel moeite vinden we gelukkig 1 bus die ook overdag rijdt en pas wanneer het donker is, komen we in Arequipa aan. Op zich niet zo een straf want het uitzicht is mooi, hoewel het na 10u toch een beetje verveelt ;-)

We laten ons door een taxi afzetten aan de hostel  waar we hartelijk verwelkomd worden door de prettig gestoorde eigenaar José. Diezelfde avond gaan we nog even op een reiskantoor langs, want doordat de Belgen weer gaan spelen, moet er wat vooruit gepland worden.

Zondag besluiten we het rustig te doen. We zoeken eerst een ontbijtje op de plaatselijke markt. Nu ja, croissants en chocobroodjes zijn hier niet te vinden. We delen dus maar een vol bord met aardappelgratin en een gevulde paprika. Tis eens iets anders als ontbijt, maar we zijn er toch niet echt voor gewonnen. Daarna gaan we naar het ‘Juanita’ museum. Juanita is een tienermeisje dat in de bergen gevonden is, 500 jaar na haar offering door de Inca’s. In het museum zijn ook alle offergaven te vinden die ze bij zich had. Interessant, hoewel het bekijken van het nog steeds bevroren meisje toch ook iets raar heeft. Deja – vu…

Daarna gaan we naar het  Monasterio de Santa Catalina, een klooster dat zo groot is als een heel huizenblok. Van de gids krijgen we de hele geschiedenis mee van hoe de nonnen hier vroeger leefden. Erg interessant! Je leert zo nog es iets bij van op reis gaan ;-)

Na een uitgebreide lunch in de late namiddag wandelen we gewoon nog wat rond en gaan we vroeg slapen: morgen weer zéér vroeg dag.

Omdat de Belgen morgen spelen – en in alle eerlijkheid ook omdat we de klim niet zien zitten – hebben we besloten om de Colca Canyon maar in 1 dag te bezoeken. De meeste doen een trek in de canyon, waarbij je de +1000m natuurlijk ook weer uit moet klimmen. Wij gaan gewoon een kijkje nemen aan de rand :-)
Om 3u staat ons vervoer al voor de deur en we rijden 3u door het donker naar een stadje aan de rand van de canyon. Daar eten we een vlug ontbijt en rijden een uur verder door naar het punt waar vanaf 8u ’s morgens condors te zien zijn. In het begin zien we diep in de canyon gewoon vliegende stipjes.  Maar tegen de tijd dat de meeste toeristen weg zijn, komen ze gewoon boven ons hoofd vliegen. Sjiek – grote beesten man!

Daarna keren we eigenlijk via dezelfde weg terug, waarbij we op een paar plaatsen stoppen, waaronder een plek met natuurlijke warmwaterbaden waar we een uurtje in wegzinken. Onderweg terug naar Arequipa is er ook een uitzichtpunt waarbij je een heleboel vulkanen tegelijk kunt zien.

Op zich was het leuk om de condors in de canyon te zien, maar voor de rest was het een hele dag in de auto zitten. En ja, voor de volledigheid – ook deze tour waren we weer goed gezien – deze keer zonder gids! Misschien toch beter een trekking gedaan?!

Dinsdag 1 juli: België – VS. Eerst een beetje uitslapen na het slaapgebrek van gisteren. Om 11u voegen we ons bij een free walkingtour door de stad. Manmanman, wat een gids hebben ze daar nu weer voor boven water gehaald?! Hij lijkt bijna mentaal gehandicapt op sommige momenten; het is bijna lachwekkend. De wandeling gaat dan ook nog eens door de oninteressante delen van de stad en op de koop toe is er weer een shop-stop…! Nog nooit meegemaakt – iedere free walkingtour die we al deden was superinteressant, maar hier is echt niets aan. Iedereen fronst naar elkaar met vragende blik, maar volgt toch braaf de tour uit (waarschijnlijk hebben de beloofde gratis proevertjes op het einde hier iets mee te maken – die trouwens miniscuul zijn!). De wandeling eindigt toevallig in het café waar we voetbal willen gaan kijken en er zitten al een paar landgenoten voor het scherm. Bart was de hele wandeling al zenuwachtig voor de match – gezonde spanning of zoiets. Fijn om nog eens Belgen tegen te komen. En spannende match natuurlijk!

Door de verlengingen missen we wel de bus die we hadden willen nemen. We gaan nog eens met de nachtbus en wanneer de taxi arriveert zien we de luxebus aan onze neus voorbij rijden. Dju, dat betekent dus een nachtje in een minder comfortabele zetel… Hoewel het ook nog vrij luxe is hoor, alleen kan je er geen echt plat bed van maken. Enfin, we redden ons wel. Deze keer gaat de reis richting de kust. Na lang nadenken hebben we besloten om de Nazca-lijnen (enkel te doen in een vliegtuigje) over te slaan, dus we rijden rechtstreeks door naar Ica.

Tegen 6u30 worden we in de drukke stad Ica vlak langs de autostrade afgezet. Gelukkig staan er snuggere taxi mannen op de bussen te wachten, dus al snel zitten we in de taxi richting Huacachina. De regio hier is één grote woestijn en in de woestijn ligt natuurlijk zand… en wie zand zegt, zegt duinen… yep, hier is hier een grote duinenzee. Huacachina is niet groter dan twee straten rond een lagune / oase, maar velen stoppen hier om te sandboarden en/of om met een buggie door de duinen te crossen. Ook wij regelen via het hotel – je raadt het al – een toertje voor in de namiddag. De rest van de dag hangen we wat rond, komen ook hier weer bekende gezichten tegen. Om 16u staan we klaar voor het avontuur!
We kruipen met zijn achten in zo een race-buggie-auto-ding en in het hele ‘dorp’ klinkt het gebrul van meerdere buggiemonsters. We hebben deze keer eens geluk te hebben, want onze chauffeur blijkt de gek van de groep te zijn. Ja, ik weet het, klinkt een beetje paradoxaal hé. Maar dat betekent dat wij met hoge snelheid over de duinen stuiven, het lijkt soms net een achtbaan. Hij duikt soms de diepte in, dat ik niet goed begrijp dat we niet over kop rollen… Echt fun dus! En er wordt door de vrouwen ook echt gegild alsof we in een achtbaan zitten. Grappig. Na een fotostop over de duinenvlakte (nog 80 km tot de kust?!) is het tijd voor het sandboarden, oftewel het zandhappen. De buggies stoppen op een hoge duin en iedereen glijdt op een board op zijn buik naar beneden. Iedereen behalve ik ;-) Geen zin in het zandhappen, ik ga wel met de crazy chauffeur! Een aantal duinen worden er naar beneden gegleden en daarna zetten we ons op een duin voor de zonsondergang. Op verzoek maakt onze chauffeur ook een gillende - thrillende terugweg. zalig uitstapje – we zitten nog de rest van de avond te glimlachen!

De volgende dag besluiten we wat te blijven hangen in de oase. Ik zet mij aan het water met een haakprojectje, maar aangezien Bart geen zittend gat heeft, gaat hij nog een keer tot op de top van een hoge duin. Daarna lunchen en daarna nemen we een bus in Ica die naar Lima gaat, vanwaar we een vervolgbus hebben die ons tijdens de nacht weer tot in de bergen brengt.

Het begin van het einde….

Hier vinden jullie weer 'enkele' foto's:

https://picasaweb.google.com/117373307902786764885/ZuidPeru?authuser=0&authkey=Gv1sRgCJ2u2-Tbm6CaGQ&feat=directlink

Reacties 3

Pierre 09-07-2014 12:47

Geweldige verhalen maar wat mij betreft nog geweldiger foto's.
Spijtig dat deze droom nu snel voorbij is... hoewel: volgend jaar heeft opnieuw 12 maanden om op reis te gaan. Geniet van de laatste dagen want hier hebben wij geen rode duivels gekte meer, geen nieuwe regering, en momenteel ook geen zon .... Lv. pp

harry 10-07-2014 10:34

Allemaal even prachtig en indrukwekkend!
Jullie (en wij dus ook een beetje) zijn echt verwend geworden! Goed geschreven en mooi in beeld gebracht, we gaan dat allemaal moeten missen ...
En om de visie van Pierre wat optimistische bij te stellen: geniet van de laatste dagen daar want hier zijn enkele geweldige feestjes met extra duivel-pigment voorbij, de zon is op komst en ze geven 25° voor het verlengde weekend (voor mij toch) en wat de politiekers hier klaarmaken trekt toch op niets!
Groetjes!

Lieve 12-07-2014 21:52

Again a great story, with even greater pictures! Ik neem aan dat de thuiskomst met een meer dan dubbel gevoel zal plaatsvinden...

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer