Maya's en vulkanen

Guatemala: het land van de Maya’s, van vulkanen en van veel kleur. We zijn aangekomen in Centraal Amerika, waar we de komende 8 weken zullen rondtrekken. De eerste zes weken trekken we van Guatemala door Honduras en Nicaragua naar Costa Rica, waar we dan nog 2 weken samen met mijn ouders gaan reizen.

Guatemala: het eerste land van het tweede deel van onze wereldreis: Spaanssprekend Latijns Amerika. Wat een verschil met Australië en Nieuw Zeeland! Maar we kijken er wel erg naar uit: de Maya en Inca volkeren, de andere manier van leven, tempels en ruines, vulkanen en gletsjers, jungle en woestijnen, het lokale eten en drinken, warmte en kou, zandstranden,… Het gaat een heel afwisselend stuk van onze reis zijn.

Maar we zullen maar beginnen bij het begin: onze eerste weken in Guatemala. Van op de luchthaven in Nieuw Zeeland leg ik toch al maar onze eerste nacht in Guatemala City vast: een kamertje in een hostel. Ook regel ik al een taxi, want we komen pas ’s avonds aan en we willen dan gewoon al een plan hebben. Dan beginnen we vanaf Auckland (Nieuw Zeeland) aan onze oversteek naar Amerika. We vliegen eerst terug naar Sydney en van daar naar Dallas (een vlucht van 15u). Na 37u komen we aan in Guatemala waar de taxi met mijn naambordje staat te wachten. In totaal hebben we er nu al 9 vluchten opzitten! Als we in de hostel aankomen, kruipen we meteen ons bed in, want we hebben allebei bijna niets geslapen op de vluchten.

De volgende morgen staat er zelfs een typisch ontbijtje op ons te wachten: Frijoles (zwarte bonen), platanos (bakbanaan) en huevos (eieren) met zoete zwarte koffie. Dan volgt er goed nieuws: vanuit de luchthaven in Dallas had ik nog een couchsurf verzoek gedaan voor de komende dagen en ik krijg een mail dat we welkom zijn bij Manolo en Ana. Voor de leken onder jullie; couchsurfen wil zeggen dat mensen gratis hun zetel of extra bed aanbieden aan reizigers en is een perfecte manier om nieuwe mensen en culturen te leren kennen. Wat grappig is, is dat dit zowel voor ons als voor hen de eerste keer is: CS maagden! Enfin, Manolo biedt aan om ons die middag aan onze hostel te komen oppikken, waardoor we nog even de kans hebben om de stad zelf in te gaan en couleur local op te snuiven op de plaatselijke markt. Om 12u staat onze ‘taxi’ voor de deur; Manolo en Ana. Ze nemen ons eerst mee om een paar dingen in de stad te gaan bekijken, waaronder een 3D relief / kaart van Guatemala. Daarna stoppen we voor een lokale lunch: hotdogs met zuurkool én guacemole: shucos. Daarna rijden we nog wat in de stad rond. Wat me opvalt is dat de stad erg proper is. Geen vuil langs de weg, geen straatverkopers, geen stalletjes, rijweg speciaal voor bussen; gewoon een moderne stad. In realiteit blijkt dit echter een gevaarlijke stad te zijn. De manager van onze hostel legde me uit dat er veel straatbendes zijn en dat zij vaak winkels en hotels afpersen. Vandaar ook dat onze hostel aan de buitenkant geen reclame of naamplaat of iets dergelijks heeft; het ziet eruit gelijk een gewoon huis.

Na nog een stop aan de supermarkt rijden we door naar het huis van Manolo. Onderweg stoppen we even aan een uitkijkpunt waar jaren geleden niemand kwam omdat het vroeger werd gebruikt om lijken te dumpen… Oké – slik – we zijn dus duidelijk niet meer in de ‘westerse wereld’. Het huis – of zeg maar de villa – van Manolo ligt aan Lake Amatitlan, een half uur van de stad vandaan. Het huis ligt recht op de oever en aan de andere kant van het meer zie je 2 vulkanen liggen. Ze hebben een eigen warmwaterbron waarmee ze hun hottub en hun zwembad kunnen vullen… We zijn met ons gat in de boter gevallen! We krijgen onze eigen kamer én badkamer en de eerste avond kookt Manolo heerlijk Chinees. Na het eten laat hij de hottub vol lopen voor ons… Man man, wat een luxe: een heerlijk warm badje onder de sterren met uitzicht op de lichten van de dorpjes om het meer.

Dag 2 regelt Manolo zo maar even dat we ’s namiddags gaan zeilen op het meer met een vriend van hem. Het bevriende koppel woont een paar huizen verder en als we aankomen in de grote villa zien we zelfs enkele boten aan het water liggen. Wat? – Arm Guatemala?? Blijkbaar is er toch best wel een deel van de bevolking erg rijk – in de  stad zagen we ook al allemaal dure auto’s rondrijden. Manolo’s vriend is blijkbaar architect en heeft zo maar even de nationale luchthaven ontworpen… en houdt dus van zeilen. Hadden we nog nooit gedaan, dus wij vinden het super! De eerste minuten op de boot zijn zelfs spannend te noemen, want ik denk voortdurend dat we gaan omkantelen, zo scheef gaat die boot hangen! Na het zeilen blijven we daar met zijn allen eten; heel gezellig, en terug bij Manolo spelen we nog tot vrij laat een kaartspel. ’s Zondags slapen we eerst uit en hebben daarna een brunch. In de namiddag werk ik wat aan de blog en foto’s en zitten we in de zon aan het meer. ’s avonds hebben wij besloten om te koken. Het is eigenlijk gek, maar we voelen ons echt thuis bij deze mensen. We hebben een echte klik; we blijven de hele dag door praten en lachen. Manolo werkt aan zijn eigen website voor reizigers en helpt ons ook wat te plannen in Guatemala. We moeten vaak met hem lachen, want hij is een wandelende encyclopedie en alles wat hij niet weet, zoekt hij meteen op internet op. Na 2 dagen luieren, besluiten we ’s maandags om toch maar verder te reizen en Manolo en Ana besluiten ons af te zetten op onze volgende bestemming: Antigua. Ook hier gaan we eerst samen lunchen bij een vriend van hem met de beste hamburgers van het land lijkt ons! Daarna bezoeken we nog de plaatselijke markt en wandelen door de stad. En dan moeten we echt afscheid nemen… Ik voel me zelfs een beetje verloren, want nu moeten we het echt gaan doen; rondreizen met die twee zware rugzakken, onze plan trekken, onze weg zoeken,… Nu begint het echt ;-)

We besluiten nog twee dagen in Antigua te blijven. De eerste dag verkennen we het stadje met zijn vele ruïnes. Antigua was vroeger de hoofdstad van Guatemala, maar werd helemaal verwoest door aardbevingen. Van sommige kerken en kloosters blijft enkel een façade over. Voor de rest is het wel een gezellig stadje, allemaal kleine huisjes in verschillende kleuren geschilderd. ’s Middags eten we op de plaatselijke markt in een eetstalletje voor 1,5 € per persoon een soep, hoofdgerecht en een sapje. Goedkoop is het hier wel, als je wat van de toeristische trekpleisters wegblijft. De volgende dag gaan we de vulkaan Pacaya beklimmen. Dit is één van de 3 actieve vulkanen in het land (in totaal zijn er 36 vulkanen of zo). Een paar jaar geleden kon je hier zelfs langs de lava lopen, waarbij sommige schoenen smolten van de hitte! Maar in 2010 was er een grote uitbarsting en sindsdien kan je de lava enkel nog in de krater gaan bekijken, maar dat is te gevaarlijk. Manolo’s huis ligt aan de andere kant van het meer van deze vulkaan en zijn huis raakte indertijd bedolven onder 10cm steengruis na de uitbarsting. Enfin, de beklimming dus… om 6u worden we opgehaald door een shuttle met nog een aantal andere toeristen erin. Dit blijkt onze wandelgroep te zijn… hebben zij effe pech, want zij weten nog niet dat ik zo een slak ben :-) Na dik anderhalf uur staan we klaar om te gaan klimmen. Samen met ons staan er een vijftal paarden en ‘ruiters’ klaar in de hoop een aantal wandelaars die opgeven een ritje te verkopen. Het gaat meteen stijl omhoog en ik hang dus meteen achteraan, met hijgende paarden in mijn nek en venten die voortdurend ‘taxi’ roepen. Op den duur wordt het zelfs persoonlijk en roepen ze de hele tijd naar mij of ik geen taxi nodig heb. Zelfs de gids probeert me te overtuigen dat het toch echt nog ver en zwaar is en dat het toch aangenamer zou zijn om een paard te nemen. Maar ondertussen weet ik dat ik het wel kan, als ik het maar in mijn eigen (ok, ik geef toe: zeer langzame) tempo kan doen. Hoe vervelend ik het ook vind, deze keer geef ik echt niet op! Als we bijna aan de top zijn, wijst de gids naar de top waar blijkbaar kleine uitbarstingen zijn. Cool! Ik blijf het toch fascinerend vinden die vulkanen. We wandelen door zwarte lava en uit gaten en spleten komt hete lucht naar buiten dampen. De gids verwarmt er een aantal marshmallows mee en we wandelen verder naar een punt vanwaar we de top goed kunnen zien spuwen. Daarna is het door de lava weer naar beneden glijden tot we weer aan ons busje zijn. Namiddag rusten we in een hangmat uit op het dakterras van de hostel (slaapt nog best ok zo een hangmat) en ’s avonds belonen we onszelf met lekkers: nacho’s en quesidilla’s.

De volgende morgen hebben we weer een shuttle geregeld naar onze volgende bestemming: San Pedro La Laguna; een dorpje aan Lake Atitlan. Het meer zou het diepste zijn van het land en is omringd door weer een aantal vulkanen. We hebben dit dorpje uitgekozen omdat we denken dat dit een authentiek dorp is en omdat we er Spaanse lessen willen gaan volgen. Omdat we toch 6 maanden wat Spaans gaan nodig hebben, vonden we het wel fijn om even ons geheugen op te frissen. In eerste instantie zijn we wat teleurgesteld in het dorp. De hoofdweg is een aaneenschakeling van reisbureaus, hotels, restaurantjes en winkeltjes. Blijkbaar zijn we terecht gekomen in Gringolandia zoals ze het hier noemen (gringo betekent ongeveer blanke) – also known as ‘hippieland’. Inderdaad lopen er hier wel wat hippies rond met de typische dreadlocks, regenboog T-shirts en veelkleurige flodderbroeken. Op zich niets op tegen… behalve de hele drugsscène die het met zich mee lijkt te brengen (maar misschien zijn dat ook niet alleen de hippies).Wat we wel raar en ook wel beetje stom vinden, is dat de ‘residentiële’ toeristen / hippies vinden dat ze ook een centje moeten bijverdienen met allerlei prul. Naast het locale oude vrouwtje dat bananenbrood of pareltjeskettingen probeert te verkopen, staan er nu meer standjes van toeristen die juwelen en andere prul maken of die met muziek tokkelen proberen wat bij te verdienen. Tja, vind ik nu echt idioot… laat de lokale mensen toch wat geld proberen te kloppen uit de toeristen. 

 Enfin, wij komen dus om ons Spaans wat op te krikken. We besluiten de volgende dag meteen te starten (vrijdag) en de week erop ook 5 dagen les te volgen (6u per dag). We kiezen ook om bij een gezin te slapen (ipv een hotel) om zo nog wat te kunnen oefenen na de lessen. Pluspunt is ook dat we er 3 keer per dag te eten krijgen en ons daar dus ook niets over hoeven aan te trekken. En hopelijk krijgen we wat lokaals te proeven… wat niet meteen bevalt de eerste avond (Bart vond het wel lekker): een bord zwarte saus met zwarte bonen  en een schep roerei erin,vergezeld met tortilla’s. De tortilla’s zijn voor de mensen hier, wat brood is voor ons, maar ‘it takes some getting used to’. Bij alles wat men maakt, serveert men ook versgemaakte tortilla’s (en er kruipt echt veel tijd in). De eerste die ik proefde, kreeg ik bijna niet opgegeten (wat zeer ongewoon is voor mij): het smaakt echt heel webs (geen idee hoe ze dat schrijven, maar zo zeggen ze dat bij ons) – een flauwe smaak. Een beetje zout en kruiden erop strooien helpt, maar nu na een aantal weken zijn we ze al gewend en vinden we het min of meer ok. Enfin, het eerste avondmaal valt dus een beetje tegen, maar de rest van de tijd daar eten  we echt lekker. Het gezin (Antonio en Vinchenta en dochters Deborah en Sarah) is ook echt heel aardig en helpt ons met ons Spaans (lees: moet ons voortdurend corrigeren als we weer iets fout en lachwekkends proberen te zeggen). We hebben les van 8u tot 12u, gaan dan lunchen bij het gezin en dan weer les van 13u30 tot 15u30. Normaal zijn de lessen één-op-één, maar wij hebben 1 leraar genomen voor ons twee. De lessen vinden buiten in de tuin of naast het meer plaats en na de les maken we ons huiswerk in de tuin van de school met een cocktailtje erbij (happy hour; 2 mojito’s voor 1,7 €). Daarna gaan we terug naar ‘huis’, eten en meestal gaan we even op het basketbalpleintje in het dorp kijken waar altijd wel wat leven is. Doordat we bij een gezin verblijven, hebben we ook ontdekt dat San Pedro méér is dan enkel Gringolandia. Boven op de heuvel ligt het ‘echte’ dorp, waar je enkel de toeristen ziet die bij een gezin verblijven. We lopen er graag rond of zitten op het pleintje te kijken naar de mensen die voorbij lopen. Overal is eten te koop en vooral ook veel versgesneden fruit. Wij zakken iedere dag af naar ons kraampje waar ze voor 50 cent (!) allerlei fruit en melk samengooien voor een heerlijke smoothie! In het weekend hebben we geen les en hebben we wat tijd om de omgeving te verkennen. Zaterdag starten we met een smoothie op het pleintje waar de kinderen basketbal training krijgen. Na de training besluit Bart eens te proberen of hij er nog iets van kan en speelt hij één tegen één tegen de trainer (en wordt ingemaakt :-) ) Na de lunch wandelen we naar het nabijgelegen dorpje San Juan, waar we heerlijk kunnen rondlopen zonder een andere toerist tegen te komen. We gaan daar ook even aan het meer kijken waar op dat moment verschillende jongens (groot en klein) aan het vissen zijn. Echt heerlijk om daar te kijken en een babbeltje te slaan in ons beperkt Spaans. Het meer is trouwens de laatste jaren flink gestegen en huizen die vroeger op de oever stonden, staan nu half onder water.

Zondag gaan we met Deborah mee naar de kerk. Het gezin is protestants (de vader is predikant) en de meisjes geven tijdens de misviering ‘les’ aan de kinderen. Ze moeten een versje en liedje leren en er wordt geknutseld en na de mis moeten ze vooraan aan iedereen gaan laten zien wat ze geleerd hebben. We vinden het echt fijn om wat meer van het lokale leven te proeven hier. De vrouwen gaan hier allemaal erg mooi gekleed en de meisjes zijn kleine kopietjes ervan. De rokken en blouses zijn vaak met mooie print, mooie kleuren en vaak ook met de hand geborduurd. De twee meisjes in ons gezin wisselen de traditionele kleren af met gewoon moderne jeans, maar de moeder is steeds traditioneel gekleed. De mannen hebben niet vaak hun traditionele kleren aan, behalve hun cowboy hoed. Wanneer er een oud persoon passeert, loopt iedereen er op af om hen een kus op de hand te geven uit respect.

We vragen aan het gezin ook wat meer over de Maya cultuur, maar de moeder vertelt dat dit vooral bestaat uit manier van kleden en koken (tortilla’s). Omdat ze protestant zijn, doen ze niet aan rituelen of dergelijke en kan ze er ook niet veel over vertellen. Van onze leraar Luiz krijgen we wel wat uitleg over de geschiedenis van het land en ook op school is er één avond een film over de burgeroorlog hier. De oorlog van guerilla’s en het regeringsleger heeft hier gewoed van’60 tot ‘96 en hierbij werden volledige dorpen uitgemoord. Niet te geloven dat dit nog maar zo kort geleden is.

Ik ga hierbij het verhaal stoppen, er is nog veel meer te vertellen, maar het duurt telkens zo lang en ik vermoed dat er sommige mensen wel op nieuws wachten.

Dus tot de volgende!

PS: We hebben nog steeds véél lol!

Reacties 4

jos 25-01-2014 09:54

Die lol druipt er inderdaad af Karemie. Zo hebben wij die regio ook ervaren. Van veel natuur naar veel cultuur lijkt me. En als de plaatselijke contacten dan zo meevallen ... echt een onvergetelijke ervaring. Nog veel plezier.

Pierre & Renata 25-01-2014 16:04

Net samen aan de salontafel het vervolg op jullie droomreis gelezen. We staan echt te popelen om over een paar weken in Costa Rica met ons 2 daar een episode aan toe te voegen. Wat ons betreft mag daar ook veel couleur locale en avonden op dorpspleintjes en plaatselijke keuken bij zijn. Dat zal zeker een beetje het geval zijn in het hotel in open lucht dat we geboekt hebben! Vulkaan in werking gereserveerd, droomstranden ook, verder veel jungle en zelfs een jaguar! Have nog much fun en keep us op de hoogte! Lv. pp & mm.

harry 27-01-2014 09:11

We zaten al een tijdje op wat nieuws te wachten en werden eigenlijk al een beetje ongerust! Helemaal ten onrechte zo blijkt want jullie hebben er natuurlijk weer het allerbeste van gemaakt! Het gemak waarmee jullie je weer aanpassen aan de totaal nieuwe omgeving en situaties is fantastisch en maakt jullie echt wel tot ervaren wereldreizigers! Ook dat jullie blijven genieten van alles, grote of kleine dingen, is super. Ik blijf de blog zeker lezen want is vlot en beeldend geschreven en geeft me toch een beeld van jullie avontuur.
Dus Karen: blijven schrijven!

Mizee 19-02-2014 16:15

buenasdias Bart en Karen!!!!
Nu kom je al een beetje op bekend terrein voor mij! Blijkbaar lukt het Spaans al aardig!
Ik heb de reisverslagen vol aandacht gelezen, ze zijn zo goed geschreven dat ik mij er beelden bij kan voorstellen.
Fijn te horen dat de lol er nog goed inzit!
Ondertussen zijn jullie (schoon)ouders aangekomen in Costa Rica en met jullie gezelschap zal dat een reis van hun leven worden.
Gran Canaria is goed meegevallen! Met 24 graden en de bloeiende amandelbomen waren we de storm en regen hier helemaal vergeten.
Ik wacht ongeduldig op een volgend schrijven van Karen!
Mucho suerte, dikke kus van Mizee

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer