El Mitad del Mundo

Een extra reisje naar Ecuador… het midden van de  wereld. Ecuador ligt namelijk midden op de evenaar.

We landen vrijdag 16 mei  in Quito, de hoofdstad, om de komende dagen te zoeken naar een goedkope deal voor de Galapagos. Het is een beetje een gok, we weten niet of we iets gaan vinden. De luchthaven van Quito ligt 45 km buiten de stad, een 2 uur rijden in de spitsuren. Een taxi staat ons al op te wachten en brengt ons rechtstreeks naar de hostel; lekker makkelijk. Wanneer we aankomen, vragen we meteen naar een reisbureau voor de Galapagos. Een half uur later zitten we al bij Dante aan de bureau, die alle mogelijke boten die hij kent, belt om te vragen naar plaats voor een 8-daagse cruise. Blijkbaar is het een drukke periode, want hij vindt enkel een boot waar we ieder bij een andere persoon zouden moeten slapen. We besluiten nog even verder te zoeken en zaterdagmorgen krijgen we een goed aanbod voor de NEMO III, een luxe catamaran compleet met jacuzzi. Tja, als je het maar eenmaal in je leven doet, moet je het goed doen hé.

Ik schrijf het hier wel heel simpel en kort, maar in feite is er serieus wat spanning en twijfel overheen gegaan. Moeten we wel zo een dure boot nemen of gaan we beter eiland-hoppen, wat het veel goedkoper maakt? Nemen we de NEMO of zoeken we verder naar een goedkopere deal? Wat is de reisroute van de boot, wat gaan we dan zien en wat niet?  …

Enfin, uiteindelijk hakken we de knoop door en besluiten voor de NEMO te gaan. We gaan meteen de stad in om te kijken of we wel het geld bij elkaar kunnen rapen. Gelukkig hebben we 5 kaarten bij en kunnen we zaterdag én zondag de ATM’s leegroven. De rest van de middag lopen we wat in de stad rond. We zitten in het oude, koloniale deel dat als eerste stad ooit (nog voor Rome) door Unesco als werelderfgoed erkend werd. Mooie gebouwen, kerken en paleizen dus. In alle eerlijkheid moet ik wel bekennen dat ik af en toe een kleine paniekaanval krijg bij het idee hoeveel de Galapagos ons gaan kosten. In het begin zijn we vertrokken met een bepaald budget, en het is toch wel eng als ik nu mijn bankrekeningen bekijk, waar enkel nog het geld voor de komende weken op staat.

Zondag besluiten we om naar het échte midden van de wereld te gaan: de plek waar de evenaar doorheen loopt. Honderden jaren geleden werd deze plek door een groep wetenschappers vastgesteld en hier staat nu een monument en wat kleine tentoonstellingen. Klein detail: volgens GPS metingen ligt de evenaar iéts verder – daar is nu een ander museum gebouwd waar we ook een bezoek aan brengen. Er is ook nog een derde punt waar men beweert dat de evenaar loopt: op een heuvel in de buurt waar een oude ruïne ligt. Of we nu dus precies op de evenaar zijn geweest, weten we niet – maar alleszins in de buurt. Het tweede museum was trouwens wel leuk met allerlei proefjes; bvb water laten weglopen aan beide kanten en zien dat het water andersom draait. Of een ei op een nagel leggen – zou makkie moeten zijn op de evenaar – en het lukt Bart ook.

We leren hier ook Karel uit België en Lee uit de USA kennen. We mogen met hun meerijden in de taxi  naar El Panecillo, een 200m hoge heuvel met een 45m hoog Mariabeeld op de top. Doet een beetje denken aan de Jezus van Rio. Hier proeven we ook een plaatselijk warm drankje met naranjillo en kaneel – lekker!  De heuvel scheidt centraal Quito van Zuid Quito – Quito is trouwens zo een 80 km lang (!) bij 5 km breed.

Van hieruit nemen we met zijn allen weer de bus naar het centrum waar we nog een wandeling maken, enkele kerken bezoeken (denk dat we van alle landen nog nooit zo versierde kerken hebben gezien als hier!) en uiteindelijk in La Ronda belanden. Dit stuk van Quito dateert van voor 1800 en is mooi gerestaureerd. Hier gaan we met zijn allen op restaurant en sluiten daarmee een gezellige dag af.

Maandag om 9u zou Ellen het geld voor de trip komen halen. Maar om 5 minuten voor 9 krijgen we een Skype bericht dat er iets is mis gegaan. Ik weet niet of de uitleg klopt, maar er zou een dubbele boeking zijn. Enfin, een andere medewerker zou net de laatste cabine hebben geboekt voor onze medewerker de kans kreeg. Geen idee waarom we dit nu pas horen, want ondertussen hebben we natuurlijk ook al onze vliegtickets geregeld. Ellen belooft alles op alles te zetten voor een goed alternatief en na heel wat boos heen en weer gemail, moeten we gewoon wachten waar ze mee af komt.  We besluiten om even de stad in te gaan om iets te eten en om de ‘changing of the guard’ te zien aan het presidentieel paleis om 11u. Als we toekomen op het plein, staat dit al vol mensen. Blijkbaar een populaire bedoening. Er wordt echt een heus spektakel gemaakt; een fanfare – een stoet bewakers – een stoet met paarden. Het blijft bijna een uur duren en heel die tijd staat de president op het balkon. Leuk weetje: hij is getrouwd met een Belgische die hij leerde kennen tijdens zijn studies in Louvain. De verandering van wacht hoeft trouwens niet onder te doen voor de Britse versie! Tijdens de parade komen we opnieuw Lee tegen, die een persoonlijke gids voor de dag heeft. Opnieuw neemt hij ons mee op sleeptouw en wij volgen gedwee (lees: gratis gids = ok!).

Om 13u houden we het niet meer en besluiten terug naar de hostel te gaan om te kijken wat Ellen heeft kunnen regelen. Grote teleurstelling alom want de mensen van de boot kunnen geen alternatief aanbieden (alleen eentje van 3 dagen – wat wij niet evenwaardig vinden) en weigeren ook om de geboekte vliegtickets terug te betalen. Ook Ellen doet alsof haar neus bloedt ivm terugbetaling, maar heeft wel optie op die boot waar we gescheiden moeten slapen. We besluiten om nog naar een paar andere reisbureaus te gaan in de hoop dat die nog ergens een bootje kunnen vinden. Maar we komen teleurgesteld terug thuis – van iemand hoorden we dat dit de eerste keer is dat het in mei zo druk is. Normaal is mei nog low season en zouden we kunnen kiezen uit tientallen boten. Pech dus. Uiteindelijk krijg ik nog een mail van een andere agent die een boot voor ons heeft – een gokje – voor als we echt wanhopig zijn. Hij heeft immers nog nooit iemand naar deze boot gestuurd, omdat het een boot is die normaal enkel een duikprogramma heeft. Onbekend dus.

Uiteindelijk moeten we op dinsdagochtend de keuze maken uit de Pinguino (de duikboot) – de Estrella (gescheiden slapen) en de Beagle (duurder) die Ellen ook nog voor ons gevonden heeft. Omdat de reisroute van de Pinguino iets leuker lijkt en omdat dit ook de goedkoopste (relatief natuurlijk) is, kiezen we uiteindelijk voor de onbekende gok. We hoeven hiervoor ook geen vluchten te veranderen en van de reisagent krijgen we gratis snorkels mee.

Nu dit vastgelegd is, kunnen we verder de omgeving gaan verkennen. We nemen de bus naar Latacunga en van daaruit een andere bus naar Quilotoa. De bussen zijn hier weer heerlijk goedkoop: de stadsbus in Quito kost 0,20 €, een ticketje naar Latacunga (2u) op een luxebus met flatscreen kost 1€ ongeveer. Als we in Quito vertrekken begint het ineens te regenen. En van de bergrit naar Quilotoa zien we ook niets door de regen en mist die er hangt. Als we aankomen vinden we gelukkig een degelijke hostel, waar de open haard brandt. Samen met de andere toeristen in de hostel krijgen we ’s avonds een diner en daarna worden ook de vuurtjes in onze kamer aangestoken. Gezellig!

De volgende ochtend zijn alle wolken vertrokken en worden we verrast met een open hemel. We wandelen naar het kratermeer waar Quilotoa om bekend staat en staan weer eens te glunderen bij de natuurpracht hier. We besluiten het steile pad te nemen dat de krater in kronkelt om te eindigen aan de rand van het meer. Onderweg is het vredig stil – vogeltjes die fluiten, schapen die grazen, bloemen in het veld. De weg terug omhoog is een ander verhaal; ik en klimmen gaat niet goed samen :-)  Bart en een ander gast van het hotel besluiten langzaam te vertrekken, terwijl ik met anderen wacht op een paardje dat mij omhoog zal brengen. Het pad gaat echt steil omhoog en zelfs de paardjes hebben het moeilijk op deze hoogte.

Na een lunch pikken we onze bagage weer op en gaan aan de rand van het dorp op de bus zitten wachten. Tegen 14u passeert de bus naar Chugchilan; onze volgende stop. Ook hier vinden we een leuke plek bij Tante Hilda. Het weer is weer betrokken en de rest van de namiddag doen we niet veel meer. Ook hier is het diner weer inclusief wat weer een gezellige avond geeft met de andere toeristen die er zijn.

Donderdag trekken we weer verder. De enige vraag is alleen: hoe?! Er is hier namelijk geen bus naar het volgende dorp (de enige bus was om 3u ’s nachts en daar hadden we geen zin in). Een mogelijkheid is dat we de melkwagen nemen naar een volgend dorp, waar we dan weer een paar uur op een bus moeten wachten. De andere toeristen hebben paarden geregeld door de bergen terug naar Quilotoa en op het laatste nippertje besluiten we met hen mee te gaan. Een zeer goede beslissing, want de weg door de bergen is weer prachtig. We passeren weer de eenzame hutjes en huisjes van boeren, waar ik zo gek op ben. Het gaat een paar uur omhoog en omlaag en het is echt genieten.

Bij aankomst in Quilotoa staat er al een bus te wachten en Bart en ik springen na een snelle lunch hierop. Deze keer is er geen bewolking en kunnen we genieten van de bergrit. Landbouw is hier erg aanwezig en soms lijkt het alsof de heuvels overdekt zijn met een lappendeken van alle kleuren groen. Na nog twee andere bussen komen we uiteindelijk ’s avonds terug aan in onze hostel in Quito.

Vrijdag is onze laatste dag in Quito vooraleer we naar de Galapagos vertrekken. We sluiten ons om 11u aan bij een gratis stadswandeling, waarbij we door de bekende delen lopen, maar toch weer meer dingen ontdekken. Eén van die dingen is plaatselijk voedsel. Ik hou ervan om nieuwe dingen uit te proberen. Soms valt dat mee en soms valt dat tegen (maag van een koe). En soms ben ik gewoon ook niet dapper genoeg om het te proberen. Op de tour wijst de gids enkele dingen aan en ’s middags keren Bart en ik terug om iets te proberen. Corvina is een bord met aardappelen en een stuk gepaneerde en gefrituurde vis. Hierbij krijg je een kom cheviche – rauwe scampi’s is een zure saus met koriander – en een kom popcorn en gefrituurde mais. Dit alles voeg je samen en smullen maar! Wat we ook ontdekten zijn de fruitstalletjes met vruchtensappen: bosbessen met cocos – heerlijk! Zodra we in een stad de verse sappen stalletjes ontdekken, zijn we hier dagelijks klant. Ik ga thuis toch ook meer gebruik maken van die blender!

Namiddag begint het te regenen en komt er niet veel meer in huis van de geplande bezoekjes. Die houden we dan maar voor als we terug zijn.

Voor zaterdag hebben we nog een uitstap geregeld naar Otavalo, een stadje ten noorden van Quito waar weer een grote plaatselijke markt gehouden wordt. We vertrekken om 6u om tegen 9u op de dierensectie van de markt te arriveren. Je hebt de vee afdeling: koeien, schapen, varkens, biggetjes en aan de andere kant vind je het kleinere grut: kippen, kuikens, ganzen, puppies, katjes, konijntjes en natuurlijk cavia’s (om op te eten). Ik kijk hier mijn ogen uit; naar de dieren, maar vooral ook naar de mensen. De traditionele kledij is hier veel meer aanwezig dan in Quito en het is weer heel anders dan in bvb Bolivia.

Daarna verhuizen we naar de echte markt. Het lijkt meer een markt voor toeristen gemaakt: vol kleren, dekens, juwelen, mutsen in alle kleuren en vormen, geknoopte armbandjes en andere souveniers. Als we wat verder wandelen, komen we in de markt voor de lokale bevolking: met traditionele kleren, valse dvd’s, groenten en fruit. De anderen van de groep komen met vanalles terug, ik vind het gewoon fijn om naar de mensen te kijken :-)

Voor de lunch gaan we naar een stadje gekend om producten van leer. Ook hier kan je weer goede koopjes doen; handtassen, schoenen,  jassen,… Jammer dat onze rugzak al zo vol zit.

Daarna rijden we nog even langs een ander kratermeer en zetten daarna terug koers naar Quito, waar we op tijd ons bedje in kruipen.

En dan klopt het volgende avontuur weer op onze deur in de vorm van de taxichauffeur die ons om 4u ’s morgens naar de luchthaven brengt voor het Galapagos uitje.

De foto’s van Quito vinden jullie hier:

https://picasaweb.google.com/117373307902786764885/QuitoEnOmgeving?authuser=0&authkey=Gv1sRgCK2VtoLfv5fuSA&feat=directlink

Reacties 1

Pierre 18-06-2014 12:47

Ik krijg hoe langer hoe meer de indruk dat zuidelijk Amerika een bijzonder leuke, afwisselende bestemming is, met veel couleur locale, en dus erg aan te bevelen.... onthouden !!! Lv. pp

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer