De onbekende onderwaterwereld

Na Port Hedland volgen we verder de kust richting het zuiden. Een reden waarom we terug via Port Hedland rijden (een serieuze omweg) is omdat er onderweg nog een plek is met speciale rock art van de Aboriginals. Petrogliefen zijn niet ‘geschilderd’ op de rotsen, maar eerder uitgekerfd. Er zouden hier meer dan 1 miljoen van te zien zijn, de belangrijkste site ter wereld. Die wilden we natuurlijk niet missen. Jammer genoeg ligt het hele gebied echter in een industriezone, en bestaan er serieuze conflicten rond, waardoor we voor de eerste keer zijn teleurgesteld over een Australisch Nationaal Park. Er is nauwelijks een aanduiding over waar de rotstekeningen te vinden zijn, en tussen grote hopen losse stenen, moeten we ernaar zoeken. Er is ook totaal geen uitleg bij vermeld, geen aangeduide wandeling,… Eigenlijk weten we niet goed waar we heen moeten en de tekeningen die we zien, daar weten we niets over. Enfin, we hebben het toch maar weer op het lijstje staan en besluiten verder te gaan.

In het vorige park (Karijini) hebben we ook een platte band moeten vervangen, dus op dat moment rijden we zonder reserveband, wat best spannend is, aangezien de tweede band vooraan ook al serieus kaal begint te zien.

Volgende stop: SNORKELPARADIJS. Eén van de redenen waarom we voor West Australië hebben gekozen is het Ningaloo Reef, een rif dat vlak langs de kust ligt en dus makkelijk te bereiken is. In tegenstelling tot het Great Barrier Reef moet je hiervoor geen boot nemen, je kan gewoon vanaf het strand in het water stappen en snorkelen. We slapen ook telkens op een campingplaats vlak aan het strand; enkel een toilet – geen stromend water in het hele park te krijgen, dus basic, maar wel heel cool.

De eerste dag beginnen we rustig in Turquoise Bay. We hebben alle twee nog niet veel gesnorkeld, dus even kijken of dat wel lukt :-) Bijna meteen hebben we al prijs: Green Turtle! Echt zo speciaal om boven in het water te drijven en die schildpad onder je te zien grazen! Als je met je hoofd onder water verdwijnt, lijkt je precies ineens deel uit te maken van een compleet andere wereld, die normaal verborgen blijft voor ons. Aan Turquoise Bay is er ook een ‘drift’ gebied. Je wandelt dan op het strand een paar honderd meter tegen de stroming in, wandelt het water in en laat je over het koraal meenemen door de stroming. Gewoon blijven liggen en niets doen behalve genieten van wat je onder je ziet voorbij glijden; echt mijn ding ;-) De eerste keer was best nog wel spannend, want je moet er wel op tijd uit stappen, anders word je door de stroming meegenomen richting volle zee. Had ik dus niet goed door… en het was best wel lastig om terug op het strand te geraken. Ongelooflijk hoe hard de zee aan je kan ‘trekken’. Bart dacht dat ik enthousiast aan het zwaaien was, maar het was eerder een ‘oei, ik geraak moeilijk terug’ zwaai :-)  De volgende keren was ik er wel op tijd uit!

Snorkelen voelt een beetje zoals op safari gaan in Afrika… De eerste keren ben je superenthousiast over de mooie, kleurrijke vissen die je ziet – zoals je dat in Afrika bent over de impala’s. Sommige vissen zijn best wel groot en hoor je dan echt knabbelen aan het rif. Dan wil je graag een olifant of giraf zien, in deze onderwaterwereld vergelijkbaar met een schildpad. De leeuw is de volgende op de lijst – liefst van zo dicht mogelijk. Na schildpadden komen de schuchtere en ongevaarlijke rifhaaien op de verlanglijst te staan. Na een snorkel wordt er dan ook druk heen en weer gepraat - heb jij een schildpad of haai gezien? – bijna zoals in de logboeken die je na een safari kan invullen met het wild dat je gespot hebt. De kers op de Afrika-taart is natuurlijk het luipaard. Hier in het Ningaloo rif is dat de walvishaai, maar daar is het nu niet het juiste seizoen voor. Wat er wel te zien is, zijn manta rays – roggen met een gemiddelde ‘vleugel’ wijdte van 3 à 4 meter.

Enfin, dag 1 hangen we ongeveer van 8u ’s morgens (brr… dan is het nog koud!) tot 13u in het water. Daarna toch maar beetje gerust, want dat zoutwater en het wiegen op zee doet je systeem niet echt goed. Vangst van dag 1: veel vissen en een schildpad. Dag 2 doen we dezelfde snorkelplekken aan en ik heb geluk want terwijl iedereen al uit het water is (ik niet; een echte waterrat) zie ik mijn eerste haaitje voorbij zwemmen; zo cool!! Dag 3 zie ik tijdens het ‘driften’ 3 schildpadden onder me zwemmen en als ik samen nog eens met Bart terug ga, zien we ook 3 rifhaaien. Goede vangst dus. Tussen het snorkelen in liggen we gewoon wat te relaxen op het strand. This is good life!

Op de tweede avond dat we in het park zijn, besluiten we op zoek te gaan naar schildpadden. Op dit moment is het seizoen begonnen dat schildpadden op het strand komen om hun eieren te leggen. We vertrekken tegen 21u naar een strand waar er normaal te vinden moeten zijn – heel traag rijdend want ook kangoeroes komen dan de straat op en die willen we liever niet tegen de bumper plakken… Het is best wel koud ’s nachts en er is bijna niets te zien, want de maan is weg. Je mag niet met een pitslamp schijnen, want dan zou je ze kunnen storen en verhinderen dat ze eieren komen leggen. Het eerste half uur zitten we gewoon wat op het strand te wachten, maar daarna besluiten we om toch even te wandelen over het strand. Na een paar minuten zie ik een groot spoor op het strand, terwijl Bart op hetzelfde moment denkt een kangoeroe te zien springen in het zand. Maar we hebben geluk; het is een schildpad die het zand aan het weggraven is om een kuil voor haarzelf te maken. Het zand wordt een meter of twee weggegooid. OMG, we zijn echt superblij dat we er eentje gevonden hebben! We duiken in het zand en wachten en kijken terwijl het zand omhoog gegooid wordt. We hebben een klein rood lampje mee, waar we toch mee kunnen schijnen en kijken even, maar zien het nog niet goed. Als ze gedaan heeft met graven, mag je wel wat dichterbij kruipen en we naderen haar langs de zijkant… en schijnen nog eens… OMG! Echt een reuzeschildpad!!! Ze is zeker een meter groot met een groot hoofd: een loggerhead schildpad – de grootste soort hier. De schildpadden die we in zee zagen waren allemaal Green turtles, die een stuk kleiner zijn. We zitten een beetje naar mekaar te grijnzen – het is echt wel speciaal om dit mee te maken, ook al zien we weinig in de stikdonkere nacht. Je hoort haar af en toe wel zuchten. Na een tijd gooit ze het gat terug dicht en vertrekt op haar gemak terug naar zee. En net op dat moment zien we een tweede grote schildpad haarzelf het strand optrekken. Superblij met deze ’vangst’ keren we terug naar de camping. Wat een land is dit toch!

De laatste dag in het park snorkelen we natuurlijk eerst nog wat voor we verder trekken. Van een man hadden we gehoord van een plek waar we zouden langsrijden waar de schildpadden komen om te paren. Het staat nergens aangegeven en er is ook geen weg naartoe of zo. We parkeren de auto langs de straat en moeten eerst een heel stuk over de duinen klauteren. Maar als we de zee eindelijk bereiken, liggen er inderdaad tientallen schildpadden in het ondiepe water. En wij als enige observatoren.

We verlaten het park, doen nog even boodschappen in Exmouth en stoppen dan op een parking om daar te slapen. De volgende dag rijden we naar Coral Bay, waar je blijkbaar kan snorkelen tussen de mantaroggen. Ik dacht dat dat dus ook gewoon vanaf het strand kon, maar tarara, daar moet je dus blijkbaar toch een boot voor hebben. Die hebben we jammer genoeg niet en we hebben ook nog niet echt contact gelegd met een Australiër die ons kan meenemen met zijn boot. Een tour boeken dus… die ons 310 $ lichter zou maken… pff, ons budget is al maal 3 overschreden… maar we zijn er ook maar 1 keer en hebben nog niet echt een activiteit gedaan… Enfin, het was heel wat wikken en wegen, maar we hebben het dan toch maar gedaan. Want vanaf het strand is er toch niet zo veel te snorkelen zoals we tijdens de eerste dag daar merkten. Dag 2 in Coral Bay gaan we dus met een boot op tocht. Manman, dat was echt wel leuk: er waren 3 snorkelmomenten: twee keer over het koraalrif en 1 keer met de roggen. De eerste keer dat we stoppen om te snorkelen zegt de schipper dat we mogelijks haaien gaan zien, want er is hier een ‘cleaning station’; een plek waar de haaien komen om hun tanden te laten poetsen (?!) door kleine visjes. We volgen de begeleidsters al snorkelend over het rif, wat hier wel bijzonder mooi is. Er zijn maar enkele gekleurde stukken rif (blauw, paars, groen) en het merendeel is eerder bruinig. Maar wat een mooie structuren!!! Hele velden van bloemkolen, rozenkransen, buisjes, knollen en bollen, hersenkronkels,… Het is een speciaal gevoel om ineens deel uit te maken van die mooie wereld. We arriveren aan het cleaning station en inderdaad het wemelt echt van de haaien onder ons. Niet normaal! In het teruggaan zien we ook nog twee cuttle fish, een soort octopus. Daarna is het tijd voor de manta rays. Een vliegtuig wordt er op uitgestuurd om de roggen te zoeken en geeft dan aan de boot door waar we ze kunnen vinden. We worden in 2 groepen in het water gedropt. De eerste keer volgen we een vrouwtje dat achtervolgt wordt door 3 mannetjes (mating chain); best wel snel zwemmen – ik was bijna direct buiten adem – niet simpel met een snorkel… De tweede keer stoppen we aan een cleaning station voor roggen, waar we naast de manta’s ook een stingray zien. Op zich was het wel een ervaring om die grote beesten onder je te zien zwemmen, maar geeft mij toch maar het rif! Na de lunch en een stop waar dolfijnen en schildpadden zwemmen, worden we gedropt op een derde snorkelpunt. Ondanks de hoge prijs, toch blij dat we deze ervaring ook weer op ons lijstje kunnen zetten!

De volgende dag verlaten we Coral Bay en rijden door naar Carnarvon, waar we weer voorraad inslaan en in de bib internetten. De camping voor die nacht is ‘New Beach’ – wat door de naam weer een gezellige plek leek aan het water – maar wat eerder een mangrovestrand lijkt te zijn waar een paar rare locals verblijven. De volgende dag is het een lange rit naar Shark Bay. Onderweg passeren we Hamelin Pool, bekend om de stromatolieten die daar leven als een van de weinige plekken ter wereld. Stromatolieten en cyanobacteriën zijn ongeveer de oudste levensvormen op aarde (3,5 miljard jaar). Deze in Hamelin Pool zijn ongeveer 3000 jaar oud. Het lijkt eigenlijk eerder op een hoop stenen hoor. Daarna doen we nog een stop op Shell Beach, een strand dat volledig bestaat uit kleine, witte schelpjes. De camping voor die nacht is er weeral eentje op het strand – hoe zalig om zo langs de kust af te rijden! De dag erna rijden we naar Monkey Mia – bekend om de dolfijnen die daar aan het strand komen. De reden dat ze komen, is natuurlijk dat ze daar gevoerd worden, slechts 10% van hun behoefte zodat ze ook nog wel zelf moeten jagen. Er staan veel toeristen te wachten in de hoop dat zij een visje mogen geven. Eerst volgt er een beetje uitleg over de dolfijnen terwijl we op een rij in het water staan en de dolfijnen langs zwemmen (ze moeten toch iets doen voor hun 8,5 $ inkom te verantwoorden hé). En dan mogen er 15 toeristen 1 visje voeren zonder de dolfijnen aan te raken. Beetje belachelijk allemaal, maar kom, als vroegere serieuze dolfijnfan, neem ik het er graag bij. En jippie, het wordt beloond, want ik mag er ook eentje gaan voeren ;-)

De rest van de dag liggen we gewoon aan het strand te luieren, terwijl de dolfijnen nog meerdere keren heel dicht aan het strand voorbij zwemmen. Wel een leuke dag. Jullie zullen wel denken ‘alweer een dagje luieren’ – en inderdaad; er zijn voldoende alternatieven. Op letterlijk iedere toeristische plek waar we stoppen (en zelfs de minder toeristische) is er vanalles en nog wat te doen: kayakken, surfen, quadrijden, boottochtjes in alle maten en gewichten, duiken, vissen, paardrijden, sandboarden, … aan zee en abseilen, adventure tours, scenic flights, kayakken, canyoning,… in de kloven en gorges. Maar natuurlijk hangt daar ook een prijskaartje aan en hebben we niet ZO veel gespaard dat we iedere dag iets leuks kunnen doen. Maar we hebben toch veel fun hoor :-)

De dag erna rijden we verder naar Kalbarri National Park, een park met inlandse gorges en kliffen aan de kust. Hier is er geen gratis kampeerplek, dus zetten we ons nog eens op een camping – met gratis WIFI, vandaar de foto’s en de blog :-)  De eerste dag is het dus vooral bijbenen met mails en blog. De tweede dag staan we om 5u op om te gaan wandelen; het is nog even rijden (en rijden gaat heel langszaam op gravelroad) en we willen gedaan hebben met wandelen voor de hitte toeslaat. In de zomer wordt het soms 50° C in de kloof en er zijn hier al mensen gestorven aan uitdroging. Niet te geloven hé, op een wandeling van 8km… We beginnen er om 6u30 aan en tot 8u is het nog vrij aangenaam om te wandelen. Maar het laatste stuk in de kloof is inderdaad best zwaar (door het zand van de rivierbedding ploeteren) en ik voel me bijna smelten onder die zon. En dan is het nog uit te kloof terug omhoog klimmen… Om 9u30 hebben we gedaan, en man, wat is het al warm dan! De mensen die pas om 8u begonnen zijn, zijn na 2 km moeten terugdraaien door de warmte… Maar wij hebben het gedaan en gehaald; flink van ons! ’s Avonds doen we er zelfs nog een kleine wandeling bij langs de kliffen aan de kust. Alleen mijn schoen heeft het niet gehaald; gescheurd (?!) door te struikelen over een steen. Kl***, want nu moet ik op zoek naar nieuwe wandelschoenen, en das altijd zo lastig!

Zo zijn we aangekomen bij vandaag; vandaag zetten we onze tocht verder richting Perth. We stoppen nog even aan een Pink Lake en gaan dan naar Geralton. Eens kijken of we daar kreeft kunnen scoren, want daar is het nu het seizoen voor.

Voor de rest gaat het heel goed met ons. We hebben het gezellig met ons twee, hebben vaak ook wel praat met anderen, doen waar we zin in hebben, zijn relaxt, genieten van de eeuwige zon (en krijgen lekker bruin kleurtje), …. Zalig om je nooit te hoeven afvragen wat voor weer het wordt; altijd je zomerkleding aantrekken, geen paraplu in de rugzak,…

Hopelijk gaat het met jullie allemaal ook heel goed (op regen en kou na dan)!

Veel groetjes van ons twee

Reacties 4

annelies 16-11-2013 09:24

Heerlijk jaloers op al die fantastische verhalen!! Wij willen ook terug naar down under!!

xxx

katrien en co 17-11-2013 16:37

hallo levensgenieters,

Hier is het ondertussen bar koud geworden ... al enkele dagen geen zon gezien door de mist. Stuur die vele zonnestraaltjes toch ook maar onze kant op hoor!

voor de rest alles goed hier in Belgiëland met de kindjes. Bram is bijna droog;-) behalve als we in het zwembad zijn. Lies is in de ban van de boze wolf, ze hebben een masker geknutseld en het ziet er zo echt uit, dat Bram er van gaat lopen!!! en dat voor onze stoeren bink die in het zwembad met zijn bandjes en rugband het hele kinderbad zonder mama en papa op en af drijft... over luieren gesproken. Met twee voetjes aan de kant, hoofdje naar beneden en hopla, spring erin en kopje onder. Lies krijgen we met moeite aan twee handjes in het water gesprongen... ieder zijn karakter zeker?!

en wonder boven wonder, we zijn een afspraak aan het plannen. Benieuwd of het ons gaat lukken zonder organisatrice Karen!

Katrien

harry 18-11-2013 09:29

Wat een heerlijke en lange vakantie met zoveel hoogtepunten en avonturen! Blijf vooral genieten!
Hier korten de dagen nog steeds en wordt het koud. We zullen het de komende tijd dus vooral moeten hebben van enkele feestjes die er aan komen. Ook wel leuk natuurlijk ... al zullen we jullie daar wel op missen!
Voor de rest alles oké met ons, met Kirsten en Jos, met de honden, de paarden en de koeien.

de zigeuner 18-11-2013 09:42

Zonder commentaar ... wat een droom die jullie realiseren ...wij stappen dus ook op de bus die ingelegd wordt om jullie te komen bezoeken .....

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer