Prachtig Patagonië

Woaw!!! Met open mond en pretoogjes kijken we elkaar aan als we geland zijn in El Calafate, in het zuiden van Argentinië. Dit is echt een prachtig landschap: dorre, weidse vlaktes, doorkruist met helderblauwe rivieren en meren en op de achtergrond de bergen met sneeuwtoppen – en dit alles onder een stralende blauwe hemel! We like it!! Terwijl we met de bus naar de hostel rijden, zuigen we het allemaal in ons op…

De rest van de namiddag spenderen we aan het zoeken van leuke dingen om te doen voor de komende dagen. Eén ding weten we al: de Perito Moreno gletsjer bezoeken – één van de highlights van het land én van onze trip. De voorkant van de gletsjer is namelijk 5 km breed – 50 m hoog en je kan hem tot op ongeveer 300 meter naderen – heel dichtbij dus. We waren eerst van plan om op het ijs te gaan wandelen, maar horen van een andere gletsjer die mooier zou zijn, dus houden we de ijstrekking voor later.

De volgende dag nemen we vroeg de bus en rijden 80 km door het mooie landschap naar de gletsjer. Het is koud (we hebben alle kleren aan die we bij hebben – bij gebrek aan winterkleren) en bewolkt, maar dat bederft de pret deze keer niet. Sjiek als we de gletsjer in de verte voor de eerste keer zien. Eerst nemen we een boot, waardoor je over het meer tot vrij dichtbij de gletsjer kan gaan. Ongelooflijk mooi, al die ijspieken, verschillende structuren en kleuren van wit tot helblauw. Daarna worden we afgezet aan de uitkijkplaats die recht tegenover de gletsjer ligt. Van boven zie je hem in de mist in de bergen verdwijnen en zie je ook goed de ijspieken bovenop. Het lijkt wel een reusachtige laag opgeklopte meringue :-) We zoeken een goed plekje uit en blijven daar eigenlijk de rest van de namiddag in de ondertussen opgedoken zon zitten. ’s namiddags vallen er grote blokken ijs in het water en het is leuk om dit te proberen te fotograferen. De ijsblokken die vallen zorgen voor golven onderaan de gletsjer die je over de hele lengte ziet lopen. Cool! Ijscool :-) Als we terug in El Calafate zijn, maken we nog een wandeling naar het meer om de flamingo’s te zien en daarna koken we ons eigen pastake in de hostel.

Voor de volgende dag hebben we een tripje geboekt naar Estancia Cristina. Een estancia is een grote boerderij, maar deze ligt ondertussen in een natuurpark en wordt enkel nog voor toerisme gebruikt. We worden vroeg opgehaald en rijden met de bus naar de haven, waar een grote catamaran staat te wachten. In de voormiddag varen we over het meer, steeds vergezeld door bergen met witte toppen op de achtergrond. Eerste bestemming is de Upsala gletsjer, bekend om de enorme ijsblokken (echt enorm) die er van afsplitsen en in het meer drijven. Verplicht fotomoment. Daarna varen we verder naar de estancia, waar 4x4’s op ons staan te wachten die ons naar een uitkijkpunt over de gletsjers zal brengen. Terwijl we de berg oprijden, is het uitzicht echt adembenemend! Jammer dat er geen tijd is voor foto’s!! De auto stopt boven en de laatste meters moeten we wandelen om dan plots weer met open mond te staan gapen op het landschap onder ons. Het felblauwe meer wordt omringd door meerdere helderwitte gletsjers die over de bergen naar beneden kruipen. Kippenvelmomentje. Van hieruit wandelen we terug naar de estancia – 14 km, maar gelukkig naar beneden. We passeren daarbij door een canyon, uitgesleten door een vroegere gletsjer en waar fossielen te vinden zijn. Als laatste wandelen we door de steppe, vergezeld van een stevig windje. Terug de boot op en de bus – uiteindelijk komen we moe, maar vol indrukken en prachtige beelden terug in de hostel – waar een BBQ op ons wacht… zalig!! Het is nog een heel gezellige avond met een paar andere reizigers, waarbij we tips en verhalen uitwisselen.  

De volgende dag nemen we de bus naar El Chalten, een dorpje van 2 straten groot in een nationaal park, aan de voet van bergen en gletsjers, van waaruit je mooie wandelingen kan doen. Als we ’s middags aankomen regent het en is het bewolkt, waardoor we niets van de bergen zien. We zoeken een hotel en gaan dan onze ‘ice trekking’ – de wandeling op de Viedma gletsjer regelen voor de volgende dag. Tegen de avond klaart het wat op en besluiten we om nog vlug naar een punt te klimmen, waarbij we uitzicht hebben over het dorp en de bergen in de verte, terwijl de zon achter de toppen verdwijnt,… mooi is het hier wel! ’s Avonds besluiten we om nog maar eens voor een echte Argentijnse steak te gaan; manman – niet te geloven wat Bart op zijn bord krijgt… een stuk dat zo dik is als mijn handpalm. Ze kennen hier hun vlees wel!

Eén van onze bucketlist (must do) dingen tijdens deze reis is: wandelen op een gletsjer. In Nieuw-Zeeland hebben we dit laten passeren, omdat we het graag in Argentinië wilden doen op de beruchte Perito Moreno. Maar we hebben ons laten ompraten om het in El Chalten op de Viedma te doen: mooier, langer op het ijs en minder toeristisch – het was niet lang nadenken. De volgende dag vertrekken we eerst met de bus naar de haven, waar er weer een boot klaarligt die een uurtje nodig heeft om tot aan de gletsjer te geraken. De zon straalt over het helder blauwe meer, bergen op de achtergrond – jullie kennen dat wel hé – weer een dag gelijk een andere voor ons ;-) De Viedma is de grootste gletsjer hier in de buurt: de front is een stuk kleiner dan we al zagen bij Merito Moreno, maar deze gletsjer is veel langer. Het ‘ijsveld’ in Chili en Argentinië is trouwens het 3de grootste ter wereld na Antarctica en Groenland.

Nadat de boot is aangemeerd, moeten we eerst nog een stuk klimmen over rotsen (in mooie kleuren) die zacht gepolijst zijn door de gletsjer. Aan de rand van de gletsjer krijgen we ’crampons’ – metalen pinnen voor onder onze schoenen om grip te krijgen op het ijs. En met een grote stap bevinden we ons op het ijs… Eerst nog een kort lesje over hoe we moeten stappen en daarna volgen we in 1 lijn de gids over het ijs. Omhoog en omlaag en tussen de spleten. Het ijs zelf heeft verschillende kleuren; van vuilgrijs (met steengruis) tot wit tot helderblauw. Soms is het ijs doorzichtig, waardoor het lijkt alsof je in een plas water stapt, maar je voeten zetten zich toch in ijs, raar… Het oppervlak van de gletsjer is niet vlak, maar bestaat uit spleten en heuvels en tunnels en … Moeilijk om dit speciale ‘landschap’ op papier te zetten! Op een bepaald moment krijgen we echt kippenvel (niet van de kou) als we aan een tunnel komen die van blauw glas gemaakt lijkt te zijn – het glimt, glinstert en druppelt… schitterend! De enige (en zware) teleurstelling is dat de wandeling te kort is (veel korter dan ons is verkocht) en dat we daardoor ook niet echt op het witte ijs van de gletsjer komen. De randen zijn immers grijs door al het steengruis dat de gletsjer veroorzaakt en meesleept. Omdat ik hier zo naar uitgekeken had, denken we er zelfs over om terug te keren om op de PM te gaan wandelen, maar uiteindelijk zien we hier toch maar van af. Alhoewel de hoge verwachtingen niet helemaal ingelost werden, was het toch wel de moeite en zeker iets wat ik ooit zou willen herhalen.

El Chalten staat eigenlijk bekend om de wandelingen die je vanuit het dorp kan doen naar uitzichtpunten over de gletsjers en bergen (voor wandelaars zoals wij) en voor de bergbeklimmingen (voor de ‘echten’). De volgende twee dagen hebben wij ook wandelingen gepland, ondanks het wat onzekere weer. De eerste dag hebben we nog geluk, want als we na een dik uur aankomen aan de ‘mirador’ of uitkijkpunt zien we nog net de bergen liggen in de verte, vooraleer de wolken binnenstromen en alles onder een dekentje bedekken. We wandelen verder tot aan een meer aan de voet van een gletsjer (11 km of 3 uur wandelen), vanwaar we moeten omdraaien en dezelfde weg terug moeten. Gelukkig is het een mooie wandeling afwisselend door bos, over rotsen, door steppe en langs een rivier zodat het niet saai wordt. Maar ik ben toch blij als ik terug in het hotel ben :-)

De tweede wandeldag is op zich een mooie dag, op de bewolking na, waardoor je dus niets ziet van de bergen. Ik heb er al van in het begin niet veel zin in (en kan dan soms een echte zaag zijn), maar Bart is gemotiveerd. Bij het eerste uitkijkpunt, waar dus niet veel te zien valt, geef ik na anderhalf uur er de brui aan en besluit om met een Nederlands koppel terug naar het dorp te wandelen (heel gezellig trouwens). Bart wil door blijven wandelen (prima, doe maar) naar het volgende uitkijkpunt – nog een paar uur verder wandelen en nog 400m extra en bijna loodrecht omhoog klimmen. Toen ik beneden was, klaarde het op, maar jammer genoeg toch nog niet genoeg voor Bart om de beroemde Fitz Roy te kunnen zien liggen. Jammer! Het voelde ook wel een beetje raar om ieder onze eigen weg te gaan, die paar uren zijn het langste dat we uit elkaar zijn geweest tijdens deze reis. Tegen de late namiddag wordt ik er zelfs een beetje zenuwachtig van en zet ik mij buiten op een terras op de uitkijk voor Barts terugkeer :-) Als afsluiter in El Chalten trekken we ’s avonds voor de tweede keer naar de plaatselijke, gezellige cerveceria; plaatselijk bier – superlekkere wijn en een Argentijns stoofpotje. Over wijn gesproken: zalig om in een land te zijn waar goede wijn zo goedkoop is :-)  Hoewel wij er eigenlijk niets van kennen en een beetje op goed geluk iets uit het rek nemen. Dus voor de wijnkenners onder jullie: tips voor een Argentijnse / Chileense wijn?!!

Ruta 40 is de weg die van noord naar zuid door het midden van Argentinië loopt en de weg die we zullen nemen van El Chalten naar Bariloche. Een berucht stuk van de weg; omwille van de lange afstand (22u rijden in de bus) en de slechte staat (veel gravel) en het ontbreken van een goede bus. We kijken er al naar uit! Sommige maatschappijen doen de route in 2 dagen met een overnachting halfweg, maar wij kiezen ervoor om het traject in 1 ruk af te leggen. In tegenstelling tot normaal, kan je hier dus niet kiezen voor een slaapbus en moeten we het doen met een ‘gewone’ bus, iets zoals de zigeunerbussen bij ons – niet slecht (we herinneren ons nog de volgepropte centraal-amerika bussen) maar ook niet superfijn om te slapen. Je krijgt er ook eten geserveerd zoals in een vliegtuig, maar dan nog iets minder van kwaliteit – misschien kan je het ook niet echt kwaliteit meer noemen :-)  Het uitzicht onderweg bestaat voornamelijk uit steppe met lage struik- en grasbegroeiing. Niet veel speciaal, maar wel wat we ervan verwacht hadden. Op zich kiezen we ook om met de bus te gaan, zodat we toch een idee krijgen van het binnenland en van de uitgestrektheid van Argentinië. Dan pas besef je ergens hoe groot het is. Dat vonden we ook indrukwekkend tijdens onze autoritten in Australië. En ook omdat het goedkoper is hoor. Enfin, het gaat eigenlijk nog sneller dan we vreesden en we komen moe aan in Bariloche, de chocoladehoofdstad van Argentinië en in mijn ogen ‘Little-Switserland’.  

Bariloche ligt in het Argentijnse merendistrict en is dus vooral gekend om de meren in de omgeving. We zoeken eerst een hostel dat ons is aangeraden door anderen: populair en dus moeten we na de eerste nacht in een privékamer verhuizen naar een slaapzaal. Prima, want we hebben nu toch geen fut meer om iets anders te zoeken. We smijten ons eerst een paar uur op bed en spenderen de rest van de dag aan het plannen van de komende dagen en een beetje rondwandelen in het centrum, dat dus inderdaad uitpuilt van de chocoladewinkels (als echte Belgen laten we ons echter niet vangen hoor!). De hostel is inderdaad erg gezellig, een goede sfeer, waardoor iedereen ’s avonds met elkaar zit te praten. Ieder heeft zijn eigen verhaal – maar verbazingwekkend wel hoe vaak we reizigers tegenkomen die thuis alles hebben opgegeven om op reis te kunnen gaan. België lijkt het enige land te zijn waar je de luxe hebt om je werk ‘op pauze te zetten’. Iedereen die we tegenkomen heeft zijn werk moeten opzeggen. Sommigen reizen een bepaalde tijd met een bepaald budget – anderen zijn niet van plan om ooit terug te gaan en hopen door onderweg te werken oneindig op reis te kunnen gaan (en verkochten dan ook hun huis, auto,…).

Voor de volgende dag hebben we een fiets gehuurd voor een tochtje in de buurt van Bariloche (ik was om eerlijk te zeggen effe vergeten dat het hier Little-Switserland is). Weer een stralende dag die goed begint met een lange bergaf :-) We worden gewaarschuwd voor het verkeer en de rijstijl van de Argentijnen, maar horen pas later dat er deze week een fietser doodgereden is. Het is een mooie rit, hoewel de stukken bergop een uitdaging zijn voor mij (Bart is de Alpen gewoon). Onderweg stoppen we aan een strandje en tegen het einde ook aan een plaatselijke bierbrouwer.

De dag erna hebben we een rustdag: beetje uitslapen, beetje reis plannen, een warme choco gaan drinken, wandelingetje naar het meer, bustickets kopen,… Niet veel speciaals, maar wel af en toe nodig.

Voor de laatste dag in Bariloche hebben we een auto gehuurd samen met twee anderen uit de hostel om de meren rond Bariloche te gaan verkennen. De zon blijft aanwezig, het gezelschap is goed, de meren zijn blauw, de heuvels groen bebost en de chocolade en taart zijn lekker. Het lijkt hier niet voor niets op Europa; er zitten hier namelijk veel Duitse immigranten. En die hebben de traditie meegenomen van koffie-en-taart (kuchen) om 16u. Dus de koffiezaken puilen hier uit met enorme taarten en daar moeten we natuurlijk af en toe eens van proeven hé ;-)

Het vervolg van de reis gaat verder in Chili, als korte tussenstop. Maar dat is voor de volgende keer!

Hoe is het verder nog met ons gesteld?! Gelukkig kunnen we zeggen dat we elkaar nog niet beu zijn en dat we het nog steeds fijn vinden om samen te reizen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat we nooit eens lastig zijn op elkaar of slecht gezind, maar dat zou thuis ook gewoon zo zijn. Maar we hebben niet echt behoefte aan tijd alleen, zonder elkaar, of zo. Wat we wel steeds fijn vinden, is als we wat contact hebben met andere mensen, reizigers of locals. Het is wel een beetje grappig: de gesprekken met andere reizigers zijn steeds een beetje hetzelfde: van waar zijn jullie – beroep – hoelang al op reis – waar geweest? – tips uitwisselen. Om nu te zeggen dat we er vriendschappen aan gaan overhouden; dat denk ik niet. Maar het is wel gezellig.

Wat we wel een beetje beu zijn (ik vooral) is het voortdurend plannen en regelen. Zoals al eerder gezegd, vinden we het hier niet zo makkelijk als de vorige landen om zonder plan te reizen. Er steekt echt veel tijd in hotels zoeken, uitstapjes plannen, auto huren, bussen regelen, … Waar ik sinds kort ook last van heb, is dat ik een beetje reismoe begin te worden. Het klinkt misschien verwend of ondankbaar, maar iedere dag nieuwe indrukken opdoen, maakt het voor mij iets minder speciaal. Het is een overload. Zo reden we bvb langs een meer en Bart vroeg of hij moest stoppen voor een foto. Ik heb echt zoiets van: pff, weer een plas water – rij maar door. Terwijl onmiddellijk erna ik dacht hoe het er door jullie ogen moest uitzien en besefte dat het echt wel een mooie plek was. Stel je voor dat we hier zouden wonen en jullie zouden op bezoek komen; iedereen zou het fantastisch vinden. Dus probeer ik soms de dingen wat meer te zien door ‘jullie’ ogen en dat helpt wel. Maar ik wil dus maar zeggen; het is hier gewoon allemaal erg mooi en daardoor verliest het misschien een beetje zijn waarde, omdat je er bijna ongevoelig voor wordt. Alleen de speciale dingen springen er dan nog uit, maar de zoveelste waterval, meer of bos niet meer. En dat is wel een beetje jammer.  Hihi, en ik zou natuurlijk ik niet zijn, als ik het niet allemaal nog wat ingewikkelder zou maken :-) Aan de ene kant heb ik dus het gevoel dat we te veel zien en doen, te snel. Aan de andere kant is er dan een vervelend stemmetje dat ALLES wil zien en het lastig vindt dat we sommige dingen moeten overslaan.

Enfin, om een lang en ingewikkeld verhaal kort te maken: ik voel me reismoe. Bart heeft er allemaal niet zoveel last van, die denkt er gewoon niet zoveel bij na :-)

Voila, dat was het weer voor even.

De rest van het verhaal volgt snel!

De foto's van Buenos Aires en Patagonië vind je hier:

https://picasaweb.google.com/117373307902786764885/BAPatagonie?authuser=0&authkey=Gv1sRgCNqj9-6NpKPOFA&feat=directlink

Reacties 3

Pierre 10-04-2014 09:49

Ronduit geweldige landschappen! Wat een voorrecht hebben jullie om dat allemaal te kunnen beleven. Ik zou die reis-moeheid toch maar even uitstellen, want je zou, eenmaal terug in België, wel eens heel snel een andere microbe opnieuw te pakken kunnen krijgen: reis-melancholie ! Maar ik begrijp wel dat de massa aan indrukken soms wat veel is om te verwerken. Moed houden kindjes, jullie zijn bijna terug thuis

harry 11-04-2014 09:15

Ik vind dit misschien ook wel de mooiste landschappen tot nu toe! Alhoewel het moeilijk vergelijken is. Jullie hebben al zo veel uitzonderlijke dingen gezien en het is zoals appelen met peren vergelijken!
Ja Karen, reizen kan vermoeiend zijn, maar alle dagen werken gaan ook hoor! Dus geniet er nog maar van met volle teugen. Het is moeilijk in te schatten wat een massa aan indrukken jullie moeten verwerken. Maar doe een beetje meer zoals Bart: er niet te veel bij nadenken en alles op je af en over je laten komen.
Jullie zijn een sterk team, go for it!

jos 20-04-2014 15:45

Bart heeft goed praten: die is met een psychologe onderweg, nogal wiedes dat die het goed stelt ondakns alle ontberingen

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer