Ruige en koude woestijnen en hoogvlaktes

San Pedro de Atacama, een kleine woestijnstad aan de rand van de Andes in Chili. Gelegen in de Atacama woestijn, één van de droogste plekken op aarde. Er zijn hier plaatsen waar het eens in de paar jaar regent, en we hadden dus ook een zeer droge plek verwacht. Maar in San Pedro regent het toch nog een 60-tal dagen per jaar, dus dat valt nog wel mee.

Na de busrit vanuit Salta komen we in de vroege avond aan in San Pedro, waar we een hostel vinden aan de rand van de stad. Van andere toeristen hadden we trouwens gehoord dat de bergrit mogelijks een uitdaging zou zijn. De bergpas ligt immers meer dan 4000m hoog en hierdoor hebben veel mensen last van hoogteziekte. En vermits ik sowieso al snel buiten adem ben van een inspanning, had ik toch wel schrik om in ademnood te geraken. Gelukkig worden wij hiervan gespaard! Het enige wat we voelen is dat we inderdaad wel sneller naar adem moeten happen, ook bij gewoon stappen – en zeker als je met 2 rugzakken de halve stad doorwandelt op zoek naar een slaapplek. ’s Avonds gaan we eten bij een restaurant dat bekend staat om de lokale keuken en grote porties. Nu ja, zowel Bart als ik kunnen goed eten, maar van deze porties valt zelfs onze mond wijd open. En het grappige is dat je hetzelfde ziet gebeuren bij de andere tafeltjes (de tweede keer hebben we dan ook een portie gedeeld).

De volgende dag spenderen we aan het zoeken en boeken van uitstapjes hier in de omgeving en we boeken ook meteen onze doorreis naar Bolivië later deze week. Dezelfde avond stappen we al in ons eerste toerbusje dat ons naar de Valle de la Muerte (vallei van de dood) en de Valle de la Luna (vallei van de maan) brengt. Eerst stoppen we kort in de Valle Muerta, waar opnieuw vreemde rotsformaties te zien zijn (die volgens ons niet kunnen tippen aan die rond Cafayate in Argentinië). De naam van de vallei heeft trouwens meerdere verklaringen: ‘het is zo droog dat er niets kan leven’ of ‘mensen die hier verdwaalden en stierven’. Onze gids vertelt dat de naam gegeven is door een Belgische missionaris, die het eigenlijk Vallei van Mars (Martes) noemde, maar door verwarring is het dus Muerte geworden. Hierna rijden we verder naar de Maanvallei – ook genoemd door de Belg omwille van het witte zoutlaagje dat het doet lijken op  het oppervlak van de maan (??). Eerst kruipen we hier door een zoutgrot, daarna zijn de 3 Maria’s aan de beurt – hoewel het  er maar 2 meer zijn nadat een toeriste er ééntje beklom voor een foto. Rara trouwens waar de naam vandaan komt – vroeger werden ze door de mijnwerkers ‘bewakers’ genoemd. De laatste stop van de avond is een hoge duin van waarop we de zon kunnen zien ondergaan, waarbij de vallei én de Andes in de verte mooi rood kleurt.

Ons tweede toertje hebben we geboekt naar de Lagunas Altiplanos – hoog gelegen meertjes in de Andes. ’s morgens worden we al vroeg opgehaald en eerst stoppen we in het dorpje Toconao, waar iedereen nog lijkt te slapen. Niet veel te zien hier, behalve het feit dat alle huisjes van een vulkanisch gesteente zijn gemaakt. Daarna trekken we verder naar de Salar de Atacama – de grootste zoutvlakte in Chili. Deze zoutvlakte is niet wit en vlak, maar eerder grijs en ‘rots’achtig door het gebrek aan regen hier. Ergens in deze grote vlakte (100 x 80 km) ligt de Laguna Chaxa waar we stoppen om naar flamingo’s te kijken. Flamingo’s worden trouwens als één van de oudste vogelsoorten beschouwd. Dat weten jullie dan nu ook weer.

Een uurtje verder rijden brengt ons bij Laguna Miscanti en Laguna Miñeques, twee diepblauwe meren die op een hoogte liggen van ongeveer 4100m. Op de achtergrond staan de vulkanen en de bergen van de Andes en op de voorgrond zijn de heuvels begroeid met helgeel gras waar de vicuña’s van grazen. Nice pic! De randen van de meren zijn trouwens wit van het afgezette zout. Hierna keren we terug en stoppen we onderweg in Socaire voor een late lunch.

’s Woensdags moeten we al om 4u opstaan, want vandaag gaan we naar de Geysers del Tatio. Met meer dan 80 actieve geisers is dit geiserveld het derde grootste in de wereld. De weg erheen is het natuurlijk nog donker en proberen de meesten nog wat te slapen. Als we aankomen krijgen we in het donker (en de kou!!!) eerst een ontbijt geserveerd: de eieren en de chocomelk worden in het kokend water van een geiser klaargemaakt. Wanneer het eerste licht tevoorschijn komt, gaan we het geiserveld op om dit te verkennen. Het feit dat we hier zo vroeg moesten zijn, is omdat de geisers dan het meest actief zouden zijn. Maar het geeft het geheel best een heel aparte sfeer en hoewel we al geisers gezien hebben in Nieuw Zeeland blijft het toch fascinerend. We krijgen ook nog de kans om in een warmwaterbad te plonsen, maar daar is het ons toch net iets te koud voor.

Nadat we terug in onze hostel zijn, ligt een dutje op mij te wachten :-)  Want deze avond gaan we opnieuw op pad; iets waar we al de hele reis naar uitkijken. Stargazing! Omdat de avonden hier zo helder zijn (bijna nooit bewolking) en de lichtvervuiling hier miniem is, is dit één van de beste plekken ter wereld om naar de sterren te kijken. En dat vinden we toevallig allebei erg leuk. Niet ver hiervandaan, in de Andes op 5000m hoog, ligt trouwens het ALMA project. Dit is het grootste astronomisch project ter wereld met 66 schotels (van 7 tot 12m) die samen een soort van supertelescoop vormen. Jammer genoeg niet te bezoeken, dus wij schrijven ons in bij een plaatselijke sterrenkundige met 10 eigen telescopen. Eerst krijgen we uitleg over de betekenis van sterren vroeger en nu (we weten nu waarom ze zeggen ‘de 7de hemel’). Daarna wijst hij de planeten, de sterrenbeelden en andere dingen in de hemel aan (de melkweg zie je hier zonder moeite). En tenslotte overloopt hij de telescopen en wat er te zien zou moeten zijn door iedere telescoop: ‘de ringen van Saturnus, een ijskap op Mars, de Tarantulanevel in de Grote Magelhaense Wolk,…’ Je kan je voorstellen met wat voor pretoogjes we elkaar dan aankijken. En dan is het dus tijd voor het echte werk; het kijken naar de sterren. Hmmm… blijkbaar toch niet zo makkelijk als we dachten, de helft van de tijd zie ik gewoon zwart. En ik begrijp echt niet dat de astronomen iets zien in dat beeld vol met kleine witte flinkerpuntjes! Misschien hadden we er ook iets té veel van verwacht: dat we echt structuren op de planeten zouden zien en zo. Maar je ziet dus gewoon een klein bolletje – en dat is Mars. De ringen rond Saturnus zijn wel cool om te zien. Na heel wat geknijp en gezucht, blijkt dan ook nog es dat ik volgens die vent een beginnend oogprobleem heb. Ik zie namelijk de sterren niet als puntjes, maar als dougnuts. Ok, fijn dus. Maar goed, het was best een informatieve en leuke avond (en koud!!) ook al zagen we iets minder dan verwacht.

Voor onze laatste dag in San Pedro hebben we nog een museumbezoek gepland en ons vierde tourtje. Eerst slapen we natuurlijk een beetje uit en hangen we buiten in de zon wat rond. ’s middags trekken we het stadje in voor iets te eten en daarna bezoeken we het museum van de Belgische missionaris met archeologische vondsten en mummies (volgens het boek). Maar blijkbaar hebben we een oud boek, want alle menselijke resten zijn uit het museum verwijderd. Dus zijn we het museum snel beu (hoeveel speerpunten kan een mens zien in zijn leven?! – ook al was je mama geschiedenisleerkracht in een vorig leven) en gaan we dan maar op souvenirtjeszoektocht.

Om 16u staan we weer klaar voor onze laatste uitstap hier in de Atacama woestijn en deze keer trekken we opnieuw naar de grote zoutvlakte. Deze keer voor een bezoekje aan Laguna Cejar met een zeer hoog zoutgehalte en dus het Dode-Zee-effect van te kunnen drijven in het water. Eén klein detail zijn ze wel vergeten te zeggen toen we de toer boekten; het water is ijskoud! Iedereen is dapper genoeg voor een 5-tal minuutjes te gaan drijven, maar daarna is de pret snel voorbij. We trekken nog naar Laguna de los Ojos om wat spiegelfoto’s te kunnen trekken en daarna gaan we voor de zonsondergang naar Laguna Tebinquinche, vroeger een groot meer, maar nu vooral uitgedroogd met een grote zoutkorst. Na zonsondergang en 2 pisco sours keren we terug naar het dorp.

En dan is het weer afscheid nemen van Chili, want vandaag trekken we de grens over met Bolivia – mijn nummer 1 land op onze reis. Deze keer is de grens oversteken niet zo evident, want er is eigenlijk niet echt een weg tussen dit stuk van Chili en Bolivia. Maar daar hebben ze hier natuurlijk wel iets op gevonden. Je kan een 3-daagse tour boeken, waarbij je vertrekt in San Pedro en uiteindelijk aankomt in Uyuni en ondertussen laten ze je al het moois hier in de omgeving zien. De toertjes zijn trouwens beroemd, maar vaak ook berucht, door het basic comfort en de chauffeurs die soms te dronken zijn om te rijden. We besluiten dan maar iets meer geld neer te leggen en een tour te boeken bij de ‘nummer 1’ met 100% garantie op niet-drinken. Tegen 8u worden we opgehaald en moeten we eerst ‘uitchecken’ bij de douane in San Pedro. Daarna rijdt het busje ons de bergen in tot aan de Boliviaanse grens waar we weer kunnen ‘inchecken’. ‘Welcome to Bolivia – where anything is possible and nothing is sure’. We krijgen nog een ontbijtje en ik trek vlug mijn thermisch ondergoed aan, want het is hier kouder dan ik dacht! Daarna worden we per 6 verdeeld over 4WD’s en de stoet van 4 auto’s vertrekt voor het avontuur om de hoogvlaktes van Bolivia. In onze auto zit nog een koppel uit Zwitserland en 2 gasten uit Engeland. We passeren eerst Laguna Blanca en Laguna Verde en rijden daarna naar een plek met weer een warmwaterbron waar je een plons kan nemen. Wij passen weer – te koud om uit je kleren te gaan voor 15 min. Daarna rijden we verder naar de Sol de mañana geiser – yep, weer eentje, maar deze is weer compleet anders met vooral bubbelende modderpoelen. Dat we in Bolivia zijn aangekomen, merk je meteen. Hier is totaal geen beveiliging – je kan zo in de modderpoelen springen (of vallen). Daarna rijden we verder door de Dali-woestijn; misschien een beetje een té sjieke naam voor deze woestijn waar een aantal rotsblokken in verdwaald zijn. Hoewel je met een beetje fantasie wel kan zien waar de naam vandaan komt. De dag eindigt aan het Laguna Colorada, waar we een basic hostel hebben en waar we met zijn zessen op één kamer liggen. Daar krijgen we een late lunch – zeer welkom want we zijn uitgehongerd. Normaal zouden we het meer ook gaan bezoeken, maar er zijn een aantal mensen van de groep goed ziek door de hoogte, dus mogen we de rest van de namiddag rusten (en blog schrijven). Zodra de zon achter de bergen wegzakt, wordt het erg koud – ook binnen – Bart en ik hebben echt al onze laagjes nodig: 1 wollen T-shirt met korte en 1 met lange mouw, 1 thermisch ondergoed, 1 fleece trui en een regenjas / muts en handschoenen / thermische broek en een zomertrekkingsbroek. Ingepakt gaan we in het donker nog proberen een foto van de sterren en melkweg te trekken, maar dit lukt maar zozo. De hostel is basic, dus geen warm water (geen kat die eraan denkt te douchen!) en geen electriciteit – grappig hoe iedereen meteen in de rats zit met GSM en zo die moet opgeladen worden :-) Modern times… Voor de nacht hebben we maar een slaapzaak gehuurd en samen met een zwaar gewicht aan dekens komen we nog goed de nacht door. We slapen trouwens op 4300m, wat vrij hoog is, maar gelukkig hebben we er allebei geen last van.

De volgende morgen vertrekken we weer op tijd voor de verdere rit door de hoogvlaktes. We beginnen aan de Laguna Colorada, dat vol flamingo’s zit. Sommigen stappen de berg af tot aan het meer, maar ik blijf mooi van boven van het uitzicht genieten. Want hoewel ik niet hoogteziek ben, ben ik wel direct aan het hijgen als ik moet klimmen. Daarna rijden we door de Siloli woestijn waar er weer rotsen te zien zijn, gevormd door de wind waaronder een ‘boom’ van steen. Daarna staan weer een aantal lagunes op het programma, telkens met de verplichte flamingo’s natuurlijk. Onderweg grazen de vicuna’s (wild) en de lama’s (gedomesticeerd). Grappig ding over die lama’s: om ze te herkennen hebben de meesten kleurige stukken wol aan hun oren of hun vacht hangen. Omdat onze groep een beetje traag is, zijn we de andere 3 jeeps kwijtgeraakt om samen te lunchen. Achteraf blijkt dat de anderen gewoon op een andere plek zijn gaan staan – en wij maar zoeken. Gelukkig hebben we ons eigen eten mee en nadat we nog een tijd doorgereden zijn (om te zoeken), stoppen we op een mooie plek. Mooi, op het eerste zicht, want als we de boel gaan verkennen, besluiten we het de bijnaam ‘toiletpapergorge’ te geven. De plek bestaat namelijk uit hard gesteente en wordt door de voorbijkomende toeristen als toilet gebruikt. Het papier waait de struikjes in door de wind. Nice. Not! Hierdoor besef je ook pas wat voor invloed toerisme (wij dus ook) heeft op deze hoogvlaktes, hoe onaangetast en ruw ze in eerste instantie ook lijken. Het was me ook al opgevallen toen ik de stapels afval achter onze eerste hostel in de middle of nowhere zag liggen. Wie weet hoe het er binnen 20 jaar zal uitzien zonder fatsoenlijk managment?! We eindigen de dag in een kleinere zoutvlakte en rijden daarna naar een dorpje waar we een kamer krijgen in het Zouthotel: alles (stoelen, tafel, muren, bed) gemaakt uit zoutblokken. Toen we boekten vonden we dat wel cool klinken. En het zag er ook echt wel cool uit, behalve dat de grond natuurlijk ook bezaaid was met zout en er niets was om je spullen op te leggen. In een bijgebouw is er een douche gebouwd – zogezegd warm, laten we zeggen ‘warm op zijn Boliviaans’ (lees: net niet ijskoud). De anderen waar wij bij in de auto zitten, zijn allemaal even rustig als ons, dus we kruipen telkens vroeg in bed.

EN DAN IS ER DAG 3 – D-DAY. Ooit die beelden op TV gezien van een grote witte vlakte van zout waar je kan ronddraaien en niets anders kan zien dan het witte zout onder je voeten? Ik wel en toen wist ik: hier wil ik ooit naartoe! De Salar de Uyuni is dan ook een highlight op onze to do lijst. Deze zoutvlakte is meer dan 10.500 km² groot en is de tweede grootste ter wereld. De grootste ligt in Botswana en is 16.000 km² groot; nu weten we dus ook al waar onze volgende reis naartoe gaat ;-)

’s Morgens staan we op tijd op en na het ontbijt rijden we naar de zoutvlakte. Bij aankomst stappen we uit om dit natuurfenomeen te bewonderen en meteen begint iedereen al foto’s te nemen. Doordat er in de zoutvlakte geen referentiepunten zijn, kan je spelen met perspectief en dat levert wel grappige foto’s op. Maar deze stop was nog geen foto stop, dus rijden we door naar Isla Incahuasi, beter gekend als het cactuseiland. Je merkt pas hoe groot deze vlakte is, doordat de 4 jeeps een beetje uit elkaar rijden en voor je het weet zie je de anderen niet meer. Voor de tweede keer blijkt dan ook dat we de anderen weer kwijt zijn (achteraf blijkt dat van 1 jeep het volledige wiel er gewoon was afgevallen). Niet getreurd, wij gaan wel alleen verder. Op het cactuseiland maken we een kleine wandeling tot bovenaan, zodat je in de verte enkel witte vlakte ziet. Het is een beetje gek, want soms lijkt het of we in de sneeuw zitten.

Daarna rijden we een stuk verder tot we ‘in het midden’ van de Salar zijn en mogen we beginnen gekke foto’s te maken. Niet zo simpel als we gedacht hebben. Als dan even later mijn eerste batterij leeg is (geen electriciteit remember) en mijn tweede batterij voor de lol dienst weigert, is mijn frustratielevel tot niveau ‘rood’ gestegen. Dan maar proberen met de kleine camera die we bij hebben, wat niet goed lukt. Gelukkig is een ander koppel zo vriendelijk om even met hun camera te helpen en we hebben toch nog veel lol. De chauffeur begint zelfs op een punt ongeduldig te worden om te vertrekken, zo lang blijven we bezig, maar who cares?! We vragen ons trouwens af hoe het komt dat de vlakte bestaat uit zeshoekige stukken. Zal wel iets met verdaming en cohesie en zo te maken hebben, maar eigenlijk weten we het niet. Doesn’t mind: het is gewoon mooi en speciaal om te zien!!

Uiteindelijk rijden we verder naar de rand van de zoutvlakte waar ‘bergen’ – laten we zeggen hoopjes’ – zout verzameld liggen. Al het zout wordt hier trouwens met de hand ontgonnen: gewoon op een hoopje geschept dus :-)

Daarna de verplichte stop aan de souvenirwinkeltjes en een laatste stop aan de ‘treinbegraafplaats’ vooraleer we afgezet worden in Uyuni; onze eerste officiële stad in Bolivia.

Het is eigenlijk heel moeilijk om een goede beschrijving te geven van hoe het landschap van de afgelopen dagen er uitziet en hoe we het ervaren hebben. Eén van de Engelsen gebruikte het woord ‘mesmerizing’. Je kan het ook ‘indrukwekkend, prachtig, fantastisch, groots’ noemen, of naar Mary Poppins: ‘Supercalifragilisticexpialidocious = what you say when you don't know what to say’ OF naar de Nederlandse versie: ‘superformiweldigeindefantakolosachtig = weer wat anders dan reusachtig, mooi en prachtig’.

Enfin, misschien begrijpen jullie wel wat ik hiermee bedoel, misschien ook niet :-) Alleszins, we vonden het zeer de moeite waard en hebben er van genoten. Ongelooflijk weer hoe de wereld na 7 maanden nog steeds blijft verbazen. Een goed start van Bolivia alvast!

Hier vinden jullie weer de foto's: (sorry voor de vele flamingo foto's, maar ze zijn ook zo leuk!) 

https://picasaweb.google.com/117373307902786764885/WoestijnenEnHoogvlaktes?authuser=0&authkey=Gv1sRgCNz7kIORhsWdsQE&feat=directlink

Reacties 2

harry 07-05-2014 09:31

We hebben nu al zo véél te zien gekregen en gelezen maar het geraakt blijkbaar niet op! De superlatieven zijn opgebruikt en schieten inderdaad tekort.
Nieuw vind ik wel de actie foto's van Karen en de foto's van jullie samen. Ik zie jullie gewoon stralen! Heel leuk en fijn om te zien! Ook de trucage kiekjes vind ik zeer geslaagd.
Wat jullie wel gaan missen zijn de verjaardagsfeestjes van Pierre en mij die ondertussen gepland zijn en er veelbelovend uitzien!
Ik stuur een uitnodiging op het mailadres van Karen om jullie al wat waterachtig te maken. Zodat dit niet altijd vanuit dezelfde richting moet komen

Pierre 07-05-2014 17:53

Weeral geweldig verslag .... totaal andere wereld dan je zou verwachten, maar ongemeen boeiend. Knappe trucjes met de foto's!
Ik kijk uit naar het hooggebergte en Machu Pichu ....Macha Pacha ...Puchi Muchi ...Kaka Fonie ??????

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer