Soms moet je een beetje geluk hebben in het leven!

Dit verhaal gaat een beetje over het mooie weer dat we hadden in Chili, maar vooral over de orka’s die we zagen!

Het merendistrict strekt zich niet alleen uit over Argentinië, maar ook aan de andere kant van de Andes, in Chili, zijn veel meren te vinden. In Chili krijg je er zelfs nog ‘perfecte’ vulkanen bij; vulkanen met een mooie kegelvorm en een ‘toefje’ sneeuw er bovenop. Dus besluiten we om de resterende dagen de grens over te steken en eens in Chili te gaan kijken.

Deze keer is de busrit niet zo een marteling als de vorige; de weg langs de meren en over de bergen is de moeite waard. Als uitvalsbasis hebben we gekozen voor Puerto Varas, een stadje aan het meer Llanquihue dat uitzicht biedt op 2 vulkanen: vulkaan Osorno (de perfecte) en vulkaan Calbuco. We arriveren er ’s avonds, gooien onze rugzakken op de kamer en gaan snel nog iets eten in een visrestaurant. We zijn al gewaarschuwd voor het Chileense eten, en we moeten toegeven; het is inderdaad niet geweldig. Ze gebruiken geen verse producten en kunnen niet kruiden, in een notendop.

’s Zondags gebruiken we weer om de komende dagen een beetje vorm te geven. We wandelen naar het meer, bewonderen de vulkaan die aan de overkant staat te pronken en bezoeken een museum gevuld met rariteiten. We verblijven in een leuke hostel, in een historisch gebouw en helemaal uit hout gemaakt.

Ook hier huren we een autootje om de omgeving te verkennen. Het merendistrict is erg groot en bevat 12 grote meren. We hebben maar een dagje tijd, dus besluiten we om rond het meer Llanquihue te rijden. De dorpjes die we onderweg tegenkomen hebben een oude Europese sfeer te danken aan de Duitse, Zwitserse en Oostenrijkse immigranten. Het lijkt eerder of we in de Ardennen belandt zijn tijdens onze rondrit: heuvels, groene weides vol koeien, oude, houten boerderijen en herenhuizen. Alleen de vulkaan die steeds ergens opdoemt, verraadt dat we niet in België zijn. We rijden helemaal door tot Cochamo, een klein dorpje aan de rand van een fjord. De Andes is in Chili overal dichtbij, dus steeds zijn wel ergens witte bergtoppen te bespeuren: mooi! We keren rechtsom en rijden een stuk de vulkaan Osorno op; vanwaar we een prachtig zicht hebben op het meer beneden, de andere vulkaan en de witte top van deze vulkaan. Hoewel we al op veel vulkanen gewandeld hebben tijdens deze reis, blijft het toch een speciaal iets. We brengen de auto terug en besluiten maar om zelf iets te koken.

De eigenaar van de hostel (een Fransman) runt enkele eigen uitstapjes en de volgende dag staat er een kajak + trekking tocht gepland in PN Vicente Perez Rosales: een park dat het meer Todos los Santos bevat. Hoewel Bart gezegd heeft nooit meer te willen kajakken (omdat hij gewoon te groot is en steeds rugpijn krijgt), laat hij zich toch overhalen door de eigenaar die volgens zichzelf 1ste klas kajaks heeft. De kajaks worden op de jeep gesmeten en we rijden tot aan het meer, waar we in de kajaks stappen. Steeds staat de vulkaan over ons waken, en neen het zicht verveelt niet. Het water is helderblauw, het meer omringd door bergen en het is windstil, dus het is zalig kajakken (hoewel Bart na enige tijd tóch rugpijn krijgt en ik na 3u toch ook last heb van mijn armen en schouders). Om te lunchen stoppen we aan een verlaten strandje waar enkele dapperen (wij niet) zich wagen in het ijskoude water.  Het tweede deel wandelen wij terug (en een andere groep kajakt terug) langs het zonovergoten strand en door koelere bossen. Het weer heeft tijdens onze reis in Argentinië nog niet veel teleurgesteld (op 2 dagen wolken in El Chalten na) en ook hier in Chili doet het zijn best voor ons. Normaal is dit seizoen erg regenachtig, maar wij hebben al twee dagen volle zon gehad.

De laatste twee dagen van ons bezoekje aan Chili gaan we naar Chiloé, het tweede grootste eiland van Chili en bekend door de meer dan 150 houten kerken, waarvan er een aantal door Unesco erkend zijn. Iemand vertelde ons dat de kerken volledig uit hout waren (zonder nagels) en het lijkt ook wel zo (muren, dak, interieur), maar we hebben toch nagels gezien hoor J Sommige kerken zijn eerder sober, kleiner en niet geverfd. Andere kerken hebben mooie kleurtjes, waaronder die is Castro (geel en paars). Het eiland is ook bekend doordat het erg afgelegen is gebleven en dus zijn oude charme heeft behouden (waaronder vele mystieke verhalen), maar de twee dagen tijd was een beetje kort om dat helemaal te begrijpen en te zien.

Vanuit Puerto Varas rijden we in een uurtje naar de ferry die ons overzet naar het eiland. Het is weeral een heldere en prachtige dag en in de verte is (uiterst zeldzaam) over bijna de volledige lengte de Andes te zien. Niet op foto vast te leggen, maar we kunnen jullie verzekeren dat het schitterend was! Diegenen die nu een cruise door de Chileense fjorden maken, hebben chance! Op het eiland aangekomen, zetten we meteen koers naar Castro, de hoofdstad, waar we een plaatselijke specialiteit van zeevruchten (curanto) proberen en waar we de palafitos (paalwoningen) kunnen zien. Daarna rijden we verder naar Cucao, een klein dorpje aan de ruige westkust dat ons was aangeraden door andere toeristen. We rijden naar de aangeraden hostel, een nieuwe hostel, waar we een kamer krijgen die lijkt op een sjieke hotelkamer. De hostel heeft ook een prachtig houten dek dat uitkijkt op de rivier en een leefruimte met open haard. We lijken met ons gat in de boter gevallen, maar pas de volgende ochtend ontdekken we dat we (allebei?) de prijs verkeerd begrepen hebben en dat onze kamer geen 37 € maar 64 € kost :-(  Enfin, de eerste avond rijden we nog naar een strand waar je fossielen kan vinden en waar het gewoon erg mooi is (en geen mens te zien). De volgende ochtend beginnen we met een korte wandeling in het regenwoud in het nationaal park, maar we beseffen al gauw dat je voor een regenwoud naar Costa Rica moet. Dus zetten we onze verkenning van het eiland verder en bezoeken we de kleine dorpjes waarvan de kerk op de unesco-lijst staat. Het toerisme is hier echt nog niet goed doorgedrongen, dus dat is wel fijn (maar de gravelroad neemt wel veel tijd in beslag). Als lunch stoppen we op een plek aan een vissershaven, waar we een hal vinden waar de plaatselijke vrouwen in kleine keukentjes staan te kokkerellen. We like this place! Het doet meteen terugdenken aan al het straat- en markteten in Centraal Amerika. We bestellen alle twee zalm en deze is echt hemels! Ik voel me bijna slecht bij de laatste hap omdat mijn bord leeg is :-)  Deze dag is trouwens grijs en bewolkt (normaal hier) en van de Andes is niets meer te zien. In Chiloé loopt ook het laatste stuk van de Pan-American Highway; een weg die loopt van Alaska tot Chili en waar we ook al op gereden hebben in Guatemala, El Salvador, Nicaragua en Costa Rica. Met de ferry keren we terug naar Puerto Varas, leveren de auto in en slapen nog een nachtje in de gekende hostel.

’s Morgens gaat de wekker al vroeg en pakken we onze spullen bijeen om de bus terug naar Bariloche (Argentinië) te nemen. Twee stempeltjes in ons paspoort en 7 uur later zijn we weer aan de Argentijnse kant van de Andes. In het busstation moeten we nog twee uur wachten op de volgende bus en dat geeft Bart de kans om even in de stad geld te gaan wisselen. Oh ja, want al onze meegebrachte dollars zijn gespendeerd en dus moesten we in Chili naar de bank en het wisselkantoor om ‘verse’ dollars (dus eerst Chileense pesos uit de ATM halen en daarna gaan wisselen voor Amerikaanse dollars die we dan in Argentinië weer wisselen tegen een voordelige rate voor Argentijnse pesos – je moet er maar aan uit kunnen – maar voor enkele 100den euro’s doen we wel een beetje moeite). En dan stappen we weer op een andere bus die ons in 13 uur (’s nachts) naar de oostkust van het land brengt: Peninsula Valdes. Op het eerste zicht lijkt zo een nachtbus trouwens een goed idee: het is goedkoper dan vliegen, je hoeft geen hotel te betalen die nacht en je rijdt ’s nachts, dus verliest geen tijd. Allemaal goed en wel – als je kan slapen! Wat dus meestal niet goed lukt, waardoor we erg moe uit de bus stappen, nood hebben aan een dutje en dus uiteindelijk toch veel tijd ‘verliezen’. Gelukkig dan maar dat we dat vrij veel hebben: tijd.

Allemaal goed en wel; de volgende ochtend staat we al om 7u in Puerto Madryn, waar we om 8u onze auto overhandigd krijgen en we daarna op zoek gaan naar een ontbijtje. Van daaruit is het nog een uurtje rijden naar Puerto Piramides, het enige dorp op het schiereiland en waar we een couchsurf-plekje gevonden hebben bij Paula en Gaston. Het volledige schiereiland is eigenlijk een nationaal park en vooral bekend omwille van de walvissen die er komen ‘bevallen’ vlak aan de kust. Maar deze tijd is het geen walvisseizoen en wij komen voor een andere attractie: de orka’s! Misschien even uitleggen waarom ze zo belangrijk zijn… Het begon allemaal met de film Free Willy natuurlijk! Wie is er sindsdien niet verkocht aan deze zwart-witte schepsels?! En toevallig kwam ik erop uit dat er dus in Argentinië een zeer speciale groep orka’s bestaat: deze groep (in feite maar 7 orka’s!!) smijt zich op het strand om daar de zeehondenwelpjes te pakken. De meesten zullen hiervan ooit wel eens beelden gezien hebben op Nat Geo – wel, dat is dus dáár gefilmd! En dus wilden we dat graag zien nu we toch ‘in de buurt’ waren.

Jaja, die orka’s hebben een beetje gespookt tijdens de reisvoorbereidingen. Toen we in BA onze reis in Argentinië wilden plannen, hebben we vaak gevloekt voor de orka’s. Een hele voormiddag opzoekingswerk leverde immers het volgende op:

-          het is niet zo vaak dat je een ‘attack’ (het grijpen van de zeehondjes op het strand) te zien krijgt.

-          het moet hoogtij zijn (van 3u ervoor tot 3u erna: in totaal dus 6u tijd om ze te zien)

-          hoogtij moet het liefst in de ochtend vallen (want ja, als het ’s nachts is, zie je dus ook niets)

-          de zee moet rustig zijn

-          het topseizoen is slechts 2 weken, eind maart en begin april.

-          de plek waar je ze het vaakst ziet, is Punta Norte (op 75 km over gravel van het dorpje af), dus we hebben een eigen auto nodig

-          een attack komt meestal voor in de ‘attack channel’ en om hier te mogen staan/filmen moet je een speciale permit hebben (daar staan dus de mannen van de Nat Geo). Gelukkig is er ook nog een viewpoint voor het gewone volk, maar daar is de kans op een attack zeer klein.

De meeste kans (volgens eigen berekeningen) uiteindelijk om ze te zien was op 30 en 31 maart – waardoor we dus onze hele Argentinië reis moesten plannen rond deze data… grr… frustratie!

Maar goed, op 29 maart staan we dus in Puerto Piramides, waar we kennis maken met Paula en Gaston, een super aangenaam koppel trouwens. Ze zijn net bezig om het restaurant dat ze uitgebaat hebben tijdens het hoogseizoen op te ruimen en te kuisen. Er is inderdaad niets meer te doen in het dorp, bijna alle zaken zijn gesloten. Orka’s zijn hier duidelijk geen grote aantrekkingsmagneet. We maken even een korte wandeling aan het stranden gaan naar een kolonie zeehonden kijken. Ook die hebben we al vaker gezien tijdens de reis, maar het blijft leuk om ze zien rond te waggelen. Er zijn veel pups (vandaar de orka’s) en ze maken nogal een lawaai seg! Dat hadden we ergens anders nog niet gehoord, het is net een grote bende schapen/geiten. Heel gek.

Omdat we toch niet echt iets gepland hebben, besluiten we om Paula en Gaston te helpen met opruimen en poetsen. We moeten er bijna mee lachen, want we vinden het alle twee zelfs leuk om nog eens huishoudelijk werk te doen voor de verandering. Hoewel je mij absoluut niet hoort klagen over het feit dat ik 10 maanden niet hoef te poetsen hoor!! Ondertussen raken we met hun aan de praat over de orka’s. We wisten al dat je geluk moet hebben om ze te zien (als je met een tour maar 1 uurtje ter plekke blijft bvb). Maar ik dacht het weer eens beter te weten :-) en dacht dat we met het nodige opzoekingswerk wél veel kans maakten. Niet dus… Veel locals hebben ze zelfs nog nooit gezien… slik… Bij de zeehondenkolonie komen we ook reizigers tegen die de voorbije 7 dagen al zijn gaan kijken, maar nog niets gezien hebben. Dat belooft! Maar aan de andere kant voel ik me toch niet echt slecht: we zijn immers niet de enige ‘zotten’ die speciaal voor dit spektakel hierheen komen :-) Gedeelde smart…

Na het poetsen gaan we naar ‘huis’ – we krijgen van Paula en Gaston een eigen appartementje dat ze normaal in het hoogseizoen verhuren, maar dat nu dus gratis is. Sjiek! Hun eigen ‘huisje’ ligt op hetzelfde terrein en is écht héél klein, we voelen ons bijna slecht dat we zo van hun profiteren. Maar blijkbaar trekken ze zelf voor twee maanden naar Europa, waar ze ook willen couchsurfen, vandaar dat ze dit nu doen. Gelijk het hoort bij echte Argentijnen is er ’s avonds een asado (bbq) om ons te verwelkomen, samen met een bevriend koppel. Eerst is er nog tijd voor een nodig dutje, want de bbq wordt toch pas om 21u30 aangestoken. Tja, als je bij locals wilt verblijven, moet je natuurlijk hun gewoonten aannemen. En zoals al eerder gezegd: ze kennen hier wel hun vlees. Ik weet niet of ik al ooit zo een homp vlees op een BBQ heb gezien (en we zijn maar met 6). Om 1u kruipen we ons bedje in na een gezellige avond.

En dan is het eindelijk zo ver (volgens Bart – ik hoop er op): de eerste keer in ons leven dat we orka’s gaan zien! Heel vroeg en terwijl het nog donker is, rijden we anderhalf uur naar Punta Norte; dé plek om ze te zien. We zijn er als eerste (beetje fanatiek?) en praten met de ranger, die ons vertelt dat ze dit jaar nog niet gezien zijn op Punta Norte. Wat?! Wel al op een andere plek, maar ze weten dus niet goed waar je best kan gaan kijken. En oh ja, een paar dagen geleden waren ze te zien vlak aan Puerto Piramides (zéér uitzonderlijk) waar ze op een groep dolfijnen jaagden. Dus ze zitten wel érgens…

Jammer dat we ons een beetje vergist hebben in het weer, want het is berekoud en het wachten duurt lang. En der is geen orka te bespeuren! (om de 6u even samen te vatten) Gelukkig is het wel een beetje gezellig met de andere wachtenden en leren we dat er échte orka fanaten bestaan (die naar Canada reizen om ze te zien – of die naar hier komen van Japan en een speciale permit van 1000 dollar hebben voor het attack channel). Er is één gast bij die vastbesloten is om hier te blijven tot hij ze gezien heeft. Voor ons schiet er echter maar één dag over… De rest van de namiddag rijden we nog naar andere plekken, waar we een grote groep penguins zien. We moeten ook even stoppen op een parking voor een korte dut, want we zijn echt moe (busreis, laat slapen, vroeg opstaan). Tegen 16u passeren we nog op de plek waar dit jaar wel al orka’s gezien zijn. Terwijl we uitstappen staat de ranger al te fluiten en de zwaaien: vlug lopen we erheen. Er is blijkbaar net een groep gepasseerd (net te laat!) en met veel moeite kunnen we in de verte met de verrekijker nog kleine wolkjes water zien opspuiten. Dit telt niet vinden we, ik heb zelfs geen vin kunnen zien. Maar de ranger vertelt wel dat ze richting Punta Norte zwemmen, dus moeten we morgen terug daarheen en zouden we wel eens geluk kunnen hebben. Let’s hope!! De avond sluiten we weer gezellig (hoewel zonder stroom door een storm) af met een les zelf gnocci’s maken (met een plaatselijke zeevrucht erbij): alweer erg lekker.

De volgende morgen zijn we extra gemotiveerd weer vroeg uit de veren. We staan er weer als eersten en deze keer staat ook hier de ranger naar ons te zwaaien: er zijn orka’s te zien!! YES!!! Ze zijn nog ver, dus we hebben nog de tijd om onze medialunes (croissantjes) op te eten in de auto. Deze keer hebben we meerdere laagjes aan en zijn we helemaal klaar om 6u lang te blijven staren en gapen. Want ze zijn er inderdaad echt!!! Het eerste kwartiertje zijn ze nog net iets te ver, maar daarna blijven ze de hele tijd in de attack channel zwemmen. Goh, die mensen die daar nu staan, hebben echt zo een sjieke beelden! Wij kunnen ook wel net de attack channel zien, maar het blijft echt ver, zelfs met een verrekijker. Maar goed, we klagen absoluut niet, want we zijn de enigen daar (op 2 andere liefhebbers na) en de orka’s geven een goede show. Het water staat nog lang niet hoog genoeg (vandaar dat de andere toeristen er ook nog niet zijn), maar toch smijten ze zich al op het strand, volgens de ranger om te oefenen. We zijn net iets te ver om echt een zeehond in hun muil te zien verdwijnen, maar we zien ze wel spelen met de zeehond: drie keer na mekaar smijten ze met hun staart het arme beestje door de lucht (en als bij toeval heb ik dat net gefilmd!). Ok, het was dus al zeldzaam om überhaupt een orka te zien, en dit is dus wel helemaal te gek: we zien de attacks op het strand én het spelen in het water met hun prooi! We staan echt vreugdedansjes te doen! Om het nog beter te maken, besluiten de orka’s dat we hen ook van wat dichterbij mogen zien en komen ze vlak voor onze neus langszwemmen… Niet te geloven hé?! Een paar uur later staan we nog steeds te gapen, maar zijn de orka’s net iets te ver weg en moeten we terug vertrekken richting Puerto Madryn. We rijden eerst langs Paula en Gaston om onze vreugde te delen en om afscheid te nemen; we vinden het jammer om te vertrekken, want hadden het heel gezellig samen.

Nog in een vreugderoes rijden we terug naar Puerto Madryn, waar we weer een couchsurf plek geregeld hebben, deze keer bij een Nederlandse jongen. Als we ’s avonds in het appartementje aankomen, blijkt er nog een Duits meisje te zijn dat ook bij hem couchsurft… en we zien maar twee bedden. Even later vragen we toch maar effe voor de duidelijkheid waar we kunnen slapen en hij haalt wat dekens te voorschijn die hij wel op de grond kan leggen, zodat we daarop kunnen slapen. Uhum… Omdat we graag de plaatselijke zeevruchten willen proberen, besluiten we iets te gaan uit eten met ons twee en we merken dat we er alle twee tegenop zien om terug te gaan (laten we zeggen dat er dringend ook schoongemaakt moest worden). Op zich een heel aardige jongen die iedereen met open armen verwelkomt hoor. Maar na de busreis en twee korte nachten hebben we echt geen zin om op de grond te gaan liggen – zelfs niet als we daardoor onbeleefd of bekakt overkomen. Dus na het restaurant lopen we gauw rond om een hostel te zoeken en verzamelen we onze moed om mee te delen dat we gaan verhuizen. We hebben hier ook wel uit geleerd dat het fijn is dat couchsurfen gratis is, maar dat het ons daar eigenlijk niet echt om te doen is. Alle mensen waar we tot hiertoe verbleven, hebben ons ook zoveel over hun land en hun gewoontes kunnen leren. En dat maakt het voor ons de moeite waard.

Voor de volgende dag staat er nog maar eens een keer een nachtbus van 18u op ons te wachten tot Buenos Aires. Deze keer steekt het voor mij echt tegen! Het eten trekt op niet veel (koekjes voor ontbijt?) en ook de dekens en kussens voelen vies en oud aan. Bovendien is er een verstekeling aan boord en is er tot 2u in de nacht een discussie aan de gang. Het ergst van alles is dat we eigenlijk nog eens een bus moeten nemen van 17u naar de Iguazu watervallen. Maar omdat we BA toch een leuke stad vonden, besluiten we om maar een pauze in te lassen. We zoeken en vinden weer een CS plek, deze keer bij Diego waar we een propere eigen kamer met stapelbed krijgen. We hoorden al eens dat Argentijnen graag praten, maar Diego slaat echt de klok. Hij blijft maar praten  en allemaal in het Spaans natuurlijk, terwijl wij met ons moe gezicht proberen bij te blijven. Nu ja, ons Spaans oefenen we op deze manier wel. Na het uitproberen van allerlei empanadas besluiten we in de namiddag nog een gegidste stadswandeling te doen, die erg leuk en informatief blijkt te zijn en langs mooie Franse paleizen gaat. Zo leren we bvb ook waarom plastische chirurgie en psychologen hier zo populair zijn. De medische verzekeringen concurreren hier zo sterk dat ze zoveel mogelijks extra includeren. Zo is bvb in sommige verzekeringen 1 x plastische chirurgie per 2 jaar gratis; dus waarom niet je borsten of neus beetje laten bijwerken?! En in de meeste verzekeringen is psychologische begeleiding ook gratis, dus bij ieder probleempje stap je gewoon naar de psy. Als je tegen je 30ste nog nooit in begeleiding bent geweest, scheelt er hier iets met je :-)))

’s Avonds komt er nog een vriend van Diego langs en leren we nog wat extra over Argentinië (niet dat we het allemaal kunnen onthouden hoor).

Na eens een keer lang uitslapen (tot 10u!!) hebben we een luie dag voor de boeg: was binnenbrengen, bustickets regelen naar Iguazu (maar we vergeten onze paspoorten mee te nemen) en naar de kapper gaan. Volgens mijn Belgische kapper zijn de kappers hier erg goed, dus ik heb gespaard tot ik terug hier was. Wat alleszins vast staat is dat de vrouwen in BA veel met hun uiterlijk bezig zijn en er inderdaad erg goed uitzien. Maar leg maar eens in het Spaans uit wat je met je haar wilt. Ik laat de kapper dus maar begaan en ok het is niet slecht – beetje te kort? – maar nu ook niet echt mega te noemen. Enfin, het was nodig, ook voor Bart en fris gekapt gaan we onze favoriete ijsjeszaak opzoeken. En we moeten zeggen; ze hebben hier echt de beste ijs ter wereld! Dank aan de Italiaanse immigranten en aan de uitvinders van dulce de leche; die ijs is echt niet te doen! We zouden eigenlijk ook echt wel wat nieuwe kleren kunnen gebruiken (soms voelen we ons bijna landlopers met onze vergoten T-shirts met gaatjes in), maar hebben niet veel fut en weten ook niet goed waar te beginnen (remember: lost in BA?). Dus trekken we maar terug naar ‘huis’ en besluiten om daarna nog eens een goede steak te gaan zoeken in een typisch restaurant (lekker: gebakken teentjes look met steak!).

De laatste dag in BA (nu keren we niet meer terug) pikken we ’s morgens nog een gegidste wandeling mee, met in de groep een Franse zwangere Angelina Jolie look-a-like. Daarna gaan we onze spullen pakken en deze keer kijken we al minder op tegen de busrit van 17u. We hebben ons immers een beetje laten gaan en hebben een cama-suite klasse geboekt: de meest luxueuze optie. Nog steeds goedkoper dan een vliegtuig, hoewel je er dan wel in 1,5u bent natuurlijk… Deze is echt wel de max (slechts 10 € duurder!): iedereen heeft zijn eigen tv met keuze uit films (a la vliegtuig), je krijgt champagne en whisky geserveerd, de dekens zijn vers gewassen, de maaltijd is lekker (croissants voor ontbijt) én je kan hélemaal plat gaan liggen. Super! Jammer dat dit de enige keer is, want op de trajecten die nog moeten komen, kan je deze klasse niet kiezen. En in alle eerlijkheid; echt goed geslapen hebben we nog niet :-) Misschien te veel alcohol gedronken?!

Tja, je kan niet altijd geluk hebben in het leven hé ;-)

HIer vinden jullie nog de foto's:

https://picasaweb.google.com/117373307902786764885/2ChiliEnOrcaS?authuser=0&authkey=Gv1sRgCKbFuZmMjMalCg&feat=directlink

Reacties 5

Pierre 11-04-2014 20:22

Miljaar nu heb ik geen computer mee en moet ik dus wachten tot na het weekend.....

harry 11-04-2014 20:37

Zo snel 2 verhalen na elkaar! De adrenaline van de orka's is tot hier voelbaar! Prachtig en wat een geluk hebben jullie toch! Ik gun het jullie van harte. En daar dan ook nog foto's van kunnen maken is wel helemaal te gek. Misschien dat jullie wel bij Nat Geo kunnen gaan solliciteren en dan kunnen jullie voor altijd blijven reizen ... Als Karen zo goed kan filmen als foto's maken mag dat geen probleem zijn. Je moet er natuurlijk wel een paar uurtjes bus voor over hebben, amai!
Groetjes van alleman hier en tot de volgende!

Wivina 12-04-2014 16:47

Vandaag vond ik eindelijk de tijd om jullie laatste 2 verhalen te lezen. Ik kan me voorstellen Karen dat je vorige keer schreef dat je een beetje reismoe bent en dat kom helemaal niet fout over, maar zoals nonke Harry al schreef, probeer je er toch maar over heen te zetten, want elke dag gaan werken, word je waarschijnlijk ook wel weer snel moe ;-). Uit je tweede verhaal begrijp ik alvast dat de reismoeheid toch van voorbijgaande aard was. Je geduld van uren wachten dat zo beloond wordt... Geweldig . Je verhalen blijven boeien en ook al hebben jullie met momenten misschien een beetje een déjà-vu verhaal... ik kan je verzekeren dat wij dat aan de andere kant van de wereld nog steeds niet hebben xxx

Pierre 14-04-2014 14:42

Ha,nu even tijd, zit met klanten op bezoek en heb ze de fabriek in gestuurd. Kan ik tenminste weer even wegdromen. Als ik dat zo lees had ik beter nu de oversteek gemaakt.... Gaan jullie volgend jaar misschien nog eens op wereldreis, kunnen we in die omgeving afspreken? Kijk uit naar vervolg van jullie avonturen! Have fun & enjoy life.... hier is het inderdaad veel mider spannend. PS Karen je bent opgeroepen als bijzitter op 25 mei hahaha .....

jos 20-04-2014 15:33

Heel herkenbaar voor een groot stuk, vooral het merengebied. Alleen hadden wij normaal goed weer en jullie niet, en is het in de praktijk net andersom geweest. Some people seem to have it all ...

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer