Terug in de tijd in de ‘ Australian Outback’

We zijn vertrokken… op wereldreis… een ongelooflijk idee!
Na meer dan een jaar nadenken, dromen, plannen, erover spreken, … zijn we het nu echt aan het doen. Hoe we dat precies moeten ‘doen’ – een wereldreis maken, 10 maanden rondreizen – dat weten we zelf nog niet goed, maar hopelijk zien we dat wel zoals het komt.

Ons verhaal begint in Australië - in het rode centrum van het land, in de Outback. Op de vlucht van Melbourne naar Alice Springs zie je hoe groot dit land echt wel is. En het centrum is letterlijk rood – heel veel kleuren rood – doorweven met zwarte lijnen, gespikkeld met donkere vlekken en afgewisseld met hogere ‘bergen’ en witte zout- en kleivlaktes. Geen wegen te zien, geen huizen, überhaupt geen tekens van bevolking (die er waarschijnlijk ook niet veel is).

Gek hoe snel je gewoon kan worden aan je dagelijkse portie zonneschijn, dus na Haïti was het Belgische weer (thans goed weer volgens de meesten) toch een beetje teleurstellend. Hoe goed deed het dan ook om in Alice Springs (na 35u reizen ongeveer) terug die hete zon te voelen branden!! Op de kleine luchthaven snel onze bagage gezocht en meteen een shuttlebusje naar de camperverhuurder genomen. Voor de tijd dat we in Australië rondreizen hebben we immers een klein busje gehuurd: compleet met bed (lang genoeg voor Bart), gasvuurtjes én frigootje). Gelukkig was Bart het links rijden al gewend van in Zuid-Afrika, dus de gekende richtingaanwijzers – ruitenwissers verwarring was beperkt. In Alice Springs zijn we even boodschappen gaan doen en daarna hebben we ons de weg laten wijzen naar een campingplek mét waterhole om te zwemmen. Om eerlijk te zijn ben ik precies toch niet zo stoer als ik soms wel wil zijn… Zwemplekken zijn hier natuurlijk geen zwembaden, maar natuurlijke poelen tussen de rotsen. Inclusief vissen, wieren en god-weet-wat-nog-meer onderwater. Het water is eerder groenig (door de algen) en op de diepe plekken is het helemaal zwart. Geeft mij niet echt een supersafe gevoel, maar de hitte doet me gelukkig wel besluiten om een (ijskoude) duik te nemen. Ellery Creek Big Hole is meteen onze eerste stop in de West MacDonnell Ranges en de dag erna doen we nog een tweede stop aan: Omison Gorge, waar we een ‘rustdagje’ (35u onderweg is vermoeiend hoor!) houden aan de Pool. De dag erna doen we in de vroege ochtend een stevige wandeling die door de Gorge leidt. Het eerste stuk is eerder saai en winderig (koud!), maar dan komen we ineens in Dinosaurusland terecht volgens Bart. We zijn de enige wandelaars en het uitzicht is weids en groots en ‘rauw’. Het is moeilijk om te beschrijven, maar je voelt je ineens heel erg klein en denkt terug aan de tijd dat de dinosaurussen en oermensen hier rondliepen. De rest van de wandeling gaat verder door rivierbeddingen en grasland naar de wanden van de Gorge die felle kleuren rood, paars, zwart, geel hebben. Na de wandeling vertrekken we terug richting Alice Springs, waarbij we nog even stoppen aan Simpsons Gap om de black-footed rock wallabie te spotten. In de namiddag rijden we door richting Uluru en stoppen onderweg op een camping om te overnachten. Het plan om in het donker al richting Uluru te rijden voor de zonsopgang, wordt verstoord door hevige winden en we blijven dan toch nog maar even liggen. Als het klaar wordt staan we op en vertrekken richting Uluru, waarbij we onderweg stoppen aan een duin (rood zand – zo mooi) en vanop de top toch een mooie zonsopgang zien met in de verte Uluru en Kata Tjuta. Uluru stond toch wel hoog op het lijstje van must-see’s in Australië en is de reden waarom onze reis in het centrum start. En daar ligt ie dan eindelijk – die grote rots midden in niemandsland. Toch wel indrukwekkend als je steeds dichterbij komt gereden en merkt hoe groot ie wel is. Om 8u staan we klaar om de wandeling rond de basis te doen (een dikke 10 km). Onderweg staan bordjes om wat meer uitleg te geven over de betekenis van Uluru voor de Aboriginals en weer krijgen we het gevoel een grote stap terug te zetten in de tijd. Niet zo heel lang geleden werd de rots nog actief bewoond en ook nu nog gebruiken ze stukken om hun ceremonies uit te voeren. Bepaalde delen van de rots mag je dan ook niet fotograferen omdat deze heilig zijn. Op sommige plaatsen staan er verhalen over hun voorouders (waarbij lijnen, gaten, breuken in de rots hun betekenis in het verhaal hebben). Na een lunch mét view brengen we de rest van de namiddag door in het Cultural Centre (met airco) en lezen op ons gemak alle uitleg die ons iets wijzer maakt over de Aboriginal cultuur. Best wel indrukwekkend om te leren over deze oeroude cultuur waarvan de kennis van generatie op generatie wordt doorgegeven via verhalen en rotstekeningen. Het feit dat hun wijsheid nu nog steeds levend wordt gehouden (ook in bepaalde manieren van leven) linkt het heden met een ver verleden… In de late namiddag zetten we ons klaar op de sunset spot voor een zonsondergang aan Uluru, waarbij de rots meerdere keren van kleur verandert naarmate de zon zakt.

De volgende dag staan we op als het donker is en vertrekken voor de zonsópgang aan Uluru :-)  Ja, het klinkt een beetje gek, die hordes toeristen die allemaal staan te gapen naar een rotspartij, maar het is wel mooi. Daarna rijden we verder naar Kata Tjuta, een andere groep rotsen verder in het nationaal park. Daar doen we ’s morgens vroeg de Valley of the Winds wandeling die tussen de rotsen loopt. De naam doet alle eer aan, want het waait stevig die ochtend. De wind die giert, richt alle aandacht op de natuur en op het verleden van dit land. Deze plek zou nog heiliger zijn dan Uluru, maar de betekenis mag niet gedeeld worden met non-aboriginals. Na weer een lunch met view, doen we nog een kleine wandeling in de Walpa Gorge en vertrekken dan verder richting de laatste ‘must-do’ hier in het centrum: Kings Canyon. Gelukkig dat het hier vroeg donker wordt ’s avonds en dat er op zo een gratis camping naast de weg (lees: parking + toilet + kraantje water) niet veel te doen valt, want daardoor liggen we tegen 21u in bed en kunnen de volgende dag weer vroeg op om Kings Canyon te bezoeken. Overdag wordt het hier best wel warm, waardoor de wandelingen best tussen 8u en 11u gedaan worden. De wandeling aan Kings Canyon is weer een om ‘U’ tegen te zeggen. Het pad loopt over de rand van de canyon en het lijkt bijna alsof we op Mars lopen. Het ruwe, ruige landschap is echt wel heel speciaal en prehistorisch. We doen nog een kleine wandeling erbij naar een waterhole aan Kathleen Springs en vertrekken dan weer richting Alice Springs.

De volgende dag vullen we onze voorraden weer bij: etenswaar en benzine. Manman, wat is het leven hier duur! Ik vrees dat we ons budget niet echt voorzien hebben op de enorme afstanden die we hier doen en de bijhorende hoge kosten van benzine. Misschien toch iets beter kunnen plannen op voorhand? Dat maakt dat we zoveel mogelijk op parkings naast de weg overnachten en dat we geen ‘uit-eten plannen’ maken voorlopig.

Na Alice Springs volgt een lange weg over de Stuart Highway richting het noorden van het land. Onderweg stoppen we aan de Devil’s Marbles en een dag later stoppen we na een dag rijden aan de thermal pool van Mataranka, een natuurlijke warmwater bron waar je in kan zwemmen. Compleet met wallabies aan de kant, 1000-den vleermuizen in de bomen er rond (goh, die stinken echt!) en een groepje luidruchtige Italianen :-(  Tja, we zijn hier natuurlijk niet de enige toeristen in dit land, hoewel we gelukkig wel in het laagseizoen zitten overal. Dat betekent wel dat het al erg warm kan worden aan Uluru, maar het is hier nu lente, dus de woestijn staat vol woestijnbloemen. Gelukkig koelt het ’s nachts goed af en de droge hitte valt op zich nog mee. Wel heel gek dat je daar dus niet zweet, zo droog is het daar. In het Noorden is het warmer en vooral vochtiger (wel zweten dus) en koelt het niet af ’s nachts. Maar we zitten net voor het regenseizoen, dus de hoeveelheid muggen valt nog redelijk mee. Wat ons wel achtervolgt sinds dag 1 zijn vliegen! Niet zoals onze Belgische, nee, deze zijn serieus vervelend! Ze kruipen in je neus, in je oren, in de hoek van je ogen, … Sommige toeristen lopen met zo een vliegennetje over hun hoofd, maar wij vonden een ‘kick-ass crèmeke’ waardoor ze enkel nog rond je hoofd zoemen, maar niet meer gaan rondkruipen…

                                                                     

Met het aankomen in Katherine hebben we het eerste stuk van Australië – het rode centrum – achter ons gelaten. Ondertussen zijn we ook al in Kakadu National Park geweest, maar daar zal ik het volgende verhaal mee beginnen.

Hopelijk gaat thuis met iedereen alles goed. Het is best lastig hier om in contact te blijven, vaak is er zelfs geen GSM verbinding – laat staan internet. Met ons gaat het in ieder geval goed, op een vervelende huidaandoening op mijn voet na. Hierdoor kan ik geen schoenen verdragen en ben ik dus zo een idiote toeriste geworden die in de ‘bergen’ gaat klimmen op haar slippers :-) Maar ondertussen zitten we in Darwin en zal ik maar even langs de dokter passeren.

Groetjes van ons beide!

Reacties 8

Pierre 21-10-2013 08:40

Ja, eindelijk een bericht, de mama's werden al ongerust ... Wat een geweldige start: Uluru, dinosauriërs, Kakadu (kaka-wat?) Park, leuke vliegjes in jullie neus..... maar vooral: "follow your dreams" & freedom ... Mama en ik zijn al van plan om ooit Australië en/of Nieuw-Zeeland te doen, dat komt er van hè!
Hou ons beslist (snel weer) op de hoogte, we wachten met spanning op jullie vervolgverhaal! Love you.....

Engelbewaarder 21-10-2013 12:19

Lieve Karen en Bart,
Na de romantische bespiegelingen van je paps, hier toch enige reactie van je engelbewaarder. Naast dino's ook enorme zeekrokodillen, zelfs in de "pools" waar jij gaat zwemmen, giftige slangen, giftige spinnen, scorpioenen, bosbranden, zand, stof, droog, zweten, duur, vliegen in je neus en ogen, Kaka..., ... zou je niet beter gewoon terug naar huis gaan? NEEN? Ik ook niet schat!
Have the time of your life!

harry 21-10-2013 15:31

Hoi Karen en Bart!
Via doorgestuurde mailtjes van Pierre wisten we wel al dat alles oké was met jullie maar ik ben toch blij dat je nu iets op de blog gezet hebt, want veel mensen vragen hoe het met jullie gaat. Nu kan ik verwijzen naar de blog! Hoef ik die uitleg allemaal niet meer zelf te geven ...
Ik volg nu ook juist een reeks documentaires over Australië op tv en heb dus een klein idee van wat een ongelooflijk land dat is en hoe verschillend alles daar is met hier. Fascinerend!
Geniet volop van de momenten en kansen die jullie daar krijgen, je hebt ze tenslotte zelf gecreëerd!
Voorspoedige reis verder en zorg ook goed voor elkaar!

ELIO 22-10-2013 15:39

Wat doet kij daar in die sandebak? Kij moette komme werke om die finaans van Belgiii à point te houden, merde! En alle die shit-animaux, ik mak er ni an denk sij komme onder mij strikske.
Zijn daar niet feel schoone fenten in Ostralie? Ik sie anders Bart ook wel sitte, met zijn ene meter drie-ennekentig. Karen gij oppaassen want j'aime aussi den kampeer en de naturalisme!
Kij chansarts! Allez ik ka dan uit frustratie maar janken bij colleka Maggie Deblok, niet ech mij tiep mais c'est tout ce qui me reste...

Inge en co 22-10-2013 15:45

Phoe, een hele boterham om te lezen, zwijg stil om dat allemaal af te reizen (zegt de dorpsmus)
Klinkt allemaal super leuk, ben wel tussendoor via google even een kijkje gaan om me er iets bij voor te kunnen stellen...amai, prachtig...en dat is nog maar op mijn klein pc-scherm!
Toppie

Wivina 22-10-2013 17:53

Telkens wanneer ik een documentaire op tv zie van Australië, sta ik te kijken van de onmetelijkheid van het land. Het moet toch onvoorstelbaar bijzonder zijn om dat zelf te mogen ervaren.
Ik benijd jullie op een positieve manier en het is fantastisch om jullie te kunnen volgen via de blog.
Ben net zoals Inge eens gaan Google waar jullie geweest zijn. Het is inderdaad meer dan indrukwekkend en jullie gaan ontzettend rijk terugkeren. Ik volg in ieder geval met spanning en hoop dat je voet snel beter wordt. Warme (hoewel waarschijnlijk niet nodig ) knuffel.?

Jos 24-10-2013 14:14

Ik heb net twee dagen de winkelronde gedaan ter vervanging van onze zieke chauffeur, vanmorgen naar WInge gegaan waar ze ingebroken hebben via het dak en nu naar Geel waar een computerprobleem mijn aandacht opeist. Als dat geen boeiend leven is. Verder gaat het nu echt herfst worden en komt Allerheiligen eraan. Nog geen heimwee? Ik wel, naar de verre horizonten! Nog goed twee weken en dan is het sayonara België, Patagonia here we come. Ik zal alles goed bijhouden, al zal daar meer witte sneeuw dan rood zand te vinden zijn. Enjoy!

Anneleen 24-10-2013 20:45

Hey Karen en Bart,

Leuk om iets van jullie te horen. Ik begon me al wat zorgen te maken omdat we zo lang niets van jullie hoorden.
Jullie lijken me in een fantastische regio te vertoeven.
Geniet van al dat moois! Hier gaat alles zijn gewone gangetje.

Veel groetjes!

Anneleen

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer