The Top End of Australia

Na de roadtrip vanuit het centrum komen we aan in Katherine, de eerste ‘grote’ stad na Alice Springs, ongeveer 1200 km verder. Onderweg zie je stilaan het uitzicht veranderen naar meer tropische natuur. We zien ontelbaar veel termietenheuvels staan, blijkbaar zijn ze een beetje de ‘stofzuigers’ van de natuur. Het landschap is op vele plekken ook afgebrand, waarbij tussen de verkoolde takken van de struiken, weer kleine nieuwe groene struikjes groeien. Wel heel mooi dat contrast. Het afbranden gebeurt trouwens meestal gecontroleerd en is iets wat de Aboriginals vroeger ook al deden. Op een bepaald moment rijden we zelfs langs een stuk waar het aan het branden is…. Toch maar niet gestopt voor een foto.

Vanuit Katherine rijden we naar Edith Falls, waar we in de namiddag een wandeling doen naar de Upper Pool, die we helemaal voor ons alleen hebben om te zwemmen. Leuk, maar we zijn toch ook niet helemaal op ons gemak… Een bord geeft aan dat er mogelijks zoetwaterkrokodillen zitten, en ook al zijn die niet gevaarlijk, ik zou het toch niet zo plezant vinden als er zo eentje aan mijn voeten zou zwemmen. Bart denkt op een bepaald moment samen met eentje te zwemmen, maar dat blijkt achteraf een Goanna (grote hagedis) te zijn. Na een nachtje daar in het park, rijden we ’s morgens verder naar Kakadu Nationaal Park (zo maar eventjes een 20.000 km² groot). Het meest belangrijke aan dat park zijn de rotstekeningen van de Aboriginals, sommigen al een paar duizend jaar oud. Voor de grondige lezer; ja, we dompelen ons tijdens deze trip helemaal onder in de aboriginal cultuur… mogelijks een vroege ‘misvorming’ van mij met een geschiedenisleerkracht als mama…. Enfin, de rotstekeningen dus: echt zo cool! Bij sommige rotsen moet je plat op je rug gaan liggen om de tekeningen eronder te zien. Je ziet ook tekeningen van uit de tijd waarin de eerste blanken hier kwamen; bvb een paar handschoenen; want dat vonden ze toch maar gek dat je ‘huid’ zo kon aftrekken. We pikken weer zoveel mogelijk info op uit de Visitors Centres, want in de hete namiddagen valt er voor de rest toch weinig anders te doen. We doen ook een paar wandelingetjes, niet te ver, want slippers wandelt toch niet zo geweldig. Misschien is het maar goed ook, want het is echt wel heet hier in het Noorden en de warmte is erg vermoeiend. Heel gek, want je doet de hele dag dan al niets (als in: werken gaan of zo) en dan ben je nog zo moe ’s middags. We doen ook nog een boottochtje mét aboriginal gids en zien tientallen zoutwaterkrokodillen, ‘salties’ ofwel ‘de gevaarlijke soort’ langs de kant liggen. Voor een vogelliefhebber moet dit park met zijn vele wetlands echt de max zijn, jammer dat wij er niets van kennen.

We zetten onze tocht verder naar Darwin, een stadje aan zee, waar we weer voorraad inslaan, een dokter bezoeken voor mijn voet, onze kleren wassen en even internetten. Namiddag bezoeken we een museum met – ja weeral – aboriginal art, een échte opgezette krokodil van 5m lang genaamd ‘Sweetheart’ en een tentoonstelling over de cycloon van 1974 die slechts 400 huizen van de bijna 12.000 liet rechtstaan. ’s Avonds gaan we voor de eerste keer eens uit eten om (verlaat) de verjaardag van Bart te vieren. Allé, uit eten klinkt té chic voor wat het is, we hebben namelijk niet echt kleren bij om op restaurant te gaan en hadden ook niet echt een douche gehad die avond. Dus gaan we eten op een pier waar je aan eetstalletjes je eten haalt en opeet op de pier. Gezellig wel én lekkere zeevruchtenschotel.

Diezelfde avond besluiten we om toch al maar verder te rijden naar Litchfield Nationaal Park, gekend om zijn vele plekken met watervallen en zwempoelen. De volgende dag wandelen we ’s morgens vroeg naar een aantal watervallen, ’s middags zwemmen we aan Wangi Falls en namiddag wandelen we nog naar een andere plek met kleine poelen tussen de rotsen.

De volgende dag vertrekken we voor weer een lange reis; richting de West kust, dwars door de Kimberly’s (voor diegene die Australia gezien hebben met Nicole Kidman: dat was hier dus). Veel hiervan moet ongelooflijk mooie natuur zijn, maar daar geraak je enkel met 4WD óf je kan met een vliegtuigje gaan verkennen – wat slechts een 1200$ kost… Wij blijven dus gewoon op de Highway en pikken mee wat we kunnen. We passeren terug in Katherine waar we even met thuis skypen. De dag erop rijden we weer een heel eind en passeren Kunnunura waar we een kleine wandeling doen in een mini Nationaal Park. De derde dag rijden we verder en stoppen ook weer onderweg aan Geiki Gorge voor een wandeling. Het stuk weg tussen Katherine en Broome is in het regenseizoen vaak afgesloten omdat de wegen versperd zijn door al het water. Nu is de Geiki Gorge nog goed bereikbaar en we wandelen in de rivierbedding. Maar in ‘the Wet’ staat het water soms tot 5m hoger dan waar wij nu stonden!! In 2002 was het stadje vlakbij gewoon volledig omringd door water en onbereikbaar. Terwijl het nu zo warm en droog is dat bosbranden ontstaan. Ongelooflijk die contrasten hier.

De laatste dag rijden we de laatste 300 km verder richting Broome waar we in de voormiddag arriveren. We zitten nu aan de West kust! Van Broome wisten we dat het er soms wel 50 graden kon worden, maar gelukkig is het zo warm niet. Bij heel laag tij kan je hier dinosaurusafdrukken zien en neergehaalde vliegtuigen uit WOII, maar jammer genoeg is het tij niet zo laag nu wij hier zijn. Voor de rest staat het stadje bekend om foto’s van toeristen op kamelen bij zonsondergang, dus daar hebben we ons ook maar even mee geamuseerd. Het toeristenseizoen is ook hier op zijn einde, jammer want ook de cruises om walvissen te gaan zien zijn er mee gestopt. We hebben dan maar een camping met zwembad gezocht voor verkoeling – want zwemmen in de zee is niet echt mogelijk door de krokodillen, haaien en kwallen…

We hebben al bijna 6000 km gereisd tot hier in Broome… en zijn tot de conclusie gekomen dat we misschien iets te snel door het land zijn gecrosst :-)  Het is echt moeilijk om in te schatten hoe je de tijd best verdeelt en we wilden ook niet echt een dag-tot-dag planning maken. Bovendien proberen we de kilometers een beetje te beperken door sommige dingen niet te gaan bezoeken, waardoor we nu dus nog meer dan de helft tijd hebben om de West kust af te zakken naar Perth. Rustig aan dus :-)

Wist-je-datjes:

-          Roadtrains zijn toch niet zo groot als ik dacht. Geen echt treinformaat, maar toch meestal een 50m lang (drie serieuze opleggers). Bart vindt ze best lastig, ze zijn niet zo bekommerd om kleine autootjes en kunnen nogal eens van de baan afwijken.

-          De meeste Aboriginals die we tegenkomen zijn jammer genoeg diegenen die dronken langs de kant van de weg zitten en naar mekaar zitten te roepen. Blijkbaar zijn velen hier toch wel aan de rand van de maatschappij beland. In de parken zie je ook wel aboriginal rangers die helpen de parken te onderhouden. In Alice Springs vonden we de Aboriginals er ook een beetje ruw uitzien, ze hebben echt een andere lichaamsbouw. Hier in het Noorden zien ze er weer meer uit zoals ons.

-          In Australië is het de gewoonte om je tegenligger te begroeten door je hand op te steken. Je komt dan ook niet veel verkeer op de grote wegen tegen.

-          De termietenheuvels zijn soms versierd met T-shirts, petjes, …

-          We zijn al veel wallabies tegengekomen, maar nog geen kangoeroe.

-          Op de HIghway is er vaak niet veel te beleven. Soms is het 200 km rijden tussen 2 tankstations (!) en tussenin is er helemaal niets.

Reacties 3

Le Roi Philippe 27-10-2013 08:18

Miljaar Mathil, daar zijn weinig mensen, kan ik daar geen koning worden dan kan ik veel zwijgen en moet ik ook al die Blijde Intredes niet doen... Que penses tu?

Wivina 27-10-2013 10:01

Leuk als je op zondagmorgen wakker wordt, na een ontstuimig feestje voor de vrijwilligers van Beverst Heeft Het en meegezogen wordt in een boeiend verhaal. Ik vraag me dan wel af, hoe jullie al die indrukken gesorteerd krijgen . Er komt zoveel op je af, dat het de ene zintuiglijke ervaring na de andere moet zijn, heerlijk !!! Leuk dat we een beetje kunnen meegenieten

harry 28-10-2013 16:07

Goed dat jullie de westkust gekozen hebben! Langs de oostkust had het mogelijk nog wat warmer kunnen worden ... De bosbranden daar zijn hier dagelijks in het nieuws omdat ze toch groter zijn dan dat ze daar gewoon zijn, en ze zijn daar al veel gewoon!
Het lijkt me een zeer avontuurlijke en boeiende tocht die jullie daar bezig zijn! Over zintuiglijke ervaringen ga ik me niet uitspreken, dat laat ik aan de ervaringsdeskundigen over ...
Ik vraag me nu al af hoe jullie je terug gaan aanpassen aan het dagelijkse leventje hier. En jullie zijn pas vertrokken!
Maar laat dat geen zorg zijn en geniet nog maar met volle teugen!
Ik kijk al weer uit naar het volgende verhaal ...

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer