Voodoo, bruidswinkel en kookles

Maandag 19 augustus

Halverwege dit Haïti avontuur is het weer eens tijd voor een update aan het thuisfront. Fijn dat er zo veel mensen de blog met plezier lezen.

Peter en ik beginnen steeds meer contact te hebben met de mensen die hier werken op de Fondation. Zo komen er geregeld mensen een bezoekje brengen als we thuis zijn. Maandag en dinsdag werken we van ‘thuis’ uit omdat het centrum niet open is en dan is er vaak bezoek. Dat betekent dan soms ook wel dat we niet veel ‘werken’, want de mensen blijven nogal graag eens hangen. Afgelopen week is er dan een van de gasten die hier werkt voor ons komen koken. De Haïtiaanse keuken is echt heel smakelijk (als het geld er is om ingrediënten te kopen). Vaak ruiken we look uit de keuken van de buurvrouw, nu begrijpen we waarom; hij gebruikte 5 teentjes look voor rijst en vlees… Het was alleszins heel lekker. Nadien is hij nog de rest van de avond blijven hangen. Het wordt hier in Haïti vrij vroeg donker (rond 20u) en hij begon te vertellen dat hij dat niet leuk vond. Waarom niet? Omdat er dan voodootovenaars door de lucht vliegen… Ik dacht eerst dat het een grapje was, en moest echt serieus mijn best doen om mijn lach in te houden. Maar hij was bloedserieus en lachen was echt niet op zijn plaats. Veel mensen hier zijn erg bang van voodoo, hoewel ze er ook van overtuigd zijn dat als ze in God geloven dat Hij hen dan zal beschermen. Ik vond het wel interessant om er wat van te leren en door mijn geïnteresseerde houding stak hij af in een monoloog van 2u of zo. Hij was een soort ‘expert’ in voodoo, want zijn vader was een soort voodooman, maar deed nooit mensen kwaad, hij hielp enkel mensen. Maar er zijn dus ook tovenaars die wel mensen kwaad doen. Als je bvb een kat hoort ’s nachts, zou dat evengoed een tovenaar kunnen zijn die komt om je baby te doden. Ook kunnen deze tovenaars mensen in dieren omtoveren of kunnen ze de ziel van overleden mensen hier op aarde houden en hier macht over uitoefenen. Ik meen het, hij was echt bloedserieus en geloofde ieder woord van wat hij zei. Ik vroeg hem of hij dan bang was, maar hij verzekerde me dat God hem zou beschermen. Veel van de mensen hier zijn Evangelisch gelovig en er zijn hier ongelooflijk veel kerken (ook heel veel scholen, maar dat is een ander verhaal). De vraag komt dan steeds bij ons terug; of wij ook in God geloven. We proberen er een vaag antwoord op te geven om de mensen niet teleur te stellen of ons een preek te besparen. Ik zei dan meestal dat de mensen in België eerder katholiek zijn, nou seg, dat is dus ook een verkeerd antwoord! De Katholieken zien ze hier ook als duivelaanbidders (omdat ze beelden aanbidden, waar zich dan een slechte geest achter kan verschuilen) of zien ze gelijk aan voodoo (waarschijnlijk omdat veel katholieken ook soms voodoo beoefenen). Daarna heeft hij ons via allerlei verhalen en ‘bewijs’ proberen te bekeren tot God. Voor mij kwam het wel wat vreemd over dat de Bijbelverhalen echt letterlijk geloofd werden als historisch feit, maar ik vind het wel knap dat het geloof hier een grote houvast betekent voor veel mensen. Er zijn ook veel hulpverleners hier die vanuit Evangelische of Katholieke verenigingen werken. Een koppel dat hier woont op de Fondation werkt al hun hele leven op deze manier; ze krijgen geen loon maar de kerkgemeenschap steunt deze mensen om hier in hun leven te kunnen voorzien. Knap vind ik dat, alle zekerheden opgeven – geen loon of pensioen – en helemaal vertrouwen op je achterban.

Vorige week donderdag was hier een verlofdag (OLV) en omdat ik geen zin had om de hele dag thuis te blijven, ben ik met Marianne (werkt in een dorp in de bergen, maar woont vaak op Fondation) mee boodschappen gaan doen. Het blijft steeds fijn om even de stad in te gaan, ik blijf toch mijn ogen uitkijken. Marianne moest naar een bruidwinkel om een kleed op te halen voor een vrouw in haar dorp die dat weekend ging trouwen. De ‘winkel’ was gewoon bij iemand thuis in een bijbouw / kelder en er werd gepast in de slaapkamers. Trouwjurk, kroontje, sluier en ruiker (plastieken boeketje) worden hier gehuurd, kopen is vaak te duur. De jurk voor de dag na het huwelijk, wanneer ze in de kerk worden voorgesteld, en de trouwschoenen mag de bruid wel houden. Alles samen toch nog 300 $ lichter, een serieuze som voor de meesten. Bij de huwelijken die ik heb gezien, is iedereen wel zeer sjiek gekleed, bijna zoals ze bij ons in suite gaan. De Haïtianen zijn daar erg trots op. Iedere zondag gaat iedereen in zijn beste kostuum / jurk naar de kerk; de jongetjes in minipak – de meisjes in prinsessenjurk en haren netjes gevlochten. Het huwelijksfeest was volgens Marianne voor de rest vrij sober; een drankje voor iedereen aan de kerk en een bescheiden maaltijd voor genodigden thuis; geen alcohol – geen dansfeest.

Gisteren had ik met de buurvrouw afgesproken om te komen kijken hoe een Haïtiaanse maaltijd wordt bereid. De buren zijn echt heel vriendelijk en hun zoontje Oliver is überschattig! De week ervoor had ze spontaan 2 dagen voor ons gekookt – heerlijk – en nu wilde ik het wel eens zelf leren hoe dat moet. Veel geduld heb je nodig had haar man al gezegd – en inderdaad, twee uur heeft ze achter de potten gestaan. Ik heb vooral goed gekeken en genoteerd :-) Peter had de avond ervoor gehaktballetjes in tomatensaus gemaakt voor hen. Er was nog gehakt over en dat had ik mee. Toen het uit de verpakking was, dacht ik dat het vlees om weg te gooien was: de buitenkant was helemaal donkergroen van kleur… Ik vrees een combinatie van geen conserveermiddelen en een frigo die niet werkt als er geen elektriciteit is. Volgens de buurvrouw echter ging het nog net; ze heeft het gehakt in een zeef goed gewassen en daarna met veel kruiden gekookt, broodvrucht eronder en balletjes gemaakt. Superlekker samen met rijst met bonen (veel look), tomatensaus en zelfgemaakt fruitsap van passievrucht, mmmmm! Ga ik toch ook nog eens zelf proberen!

Gisterenavond lag ik in bed toen ik knallen hoorde in de wijk achter ons domein. Ik was niet zeker wat het was, maar vuurwerk zag ik niet, dus ik was er toch niet gerust in. Dus luisterde ik of er gegil of geschreeuw volgde, klaar om uit mijn bed te springen, maar gelukkig volgde er niets. De buurman vertelde vandaag dat het toch knallen van geweer/pistool waren die mensen in de lucht afschieten. Blijkbaar gebeurt dat wel eens als ze gedronken hebben, beetje stoerdoenerij. Jullie hoeven echt niet bang, ik ben hier echt wel veilig, maar het toont wel hoe vreemd het hier soms gaat. Kan je je dat thuis al voorstellen?! Volgens hem zijn de mensen hier wel wat gespannen met het schooljaar dat opnieuw gaat beginnen; er zijn nog veel mensen die het geld niet bijeengesprokkeld krijgen (voor sommige scholen kost het al gauw 250$) om hun kind(eren) in te schrijven. Dat duurt nog tot november – als ze het dan niet hebben, blijft het kind gewoon thuis. Hoewel de regering wel probeert om scholen gratis te maken, geloven weinigen daar in. Er zijn hier ook ongelooflijk veel scholen; iedereen die wil, mag zo maar een school openen. Leerkrachten hoeven slechts twee jaar hogere opleiding genoten te hebben om te mogen lesgeven aan een klas. Dus bvb iemand die het zesde middelbaar heeft gedaan, mag les geven aan het vierde middelbaar. In ‘goede’ scholen zal dat natuurlijk wel anders zijn. Ze beginnen hier ook echt vroeg met lezen/schrijven; Oliver is nog maar 4 jaar en moet al letters schrijven en bepaalde dingen kunnen lezen. Volgens zijn mama maakt hij niet graag zijn huiswerk ;-)

Voor de rest werk ik ook nog hoor :-) In het Centrum van Child Flower was er de afgelopen vier weken een klein ‘kamp’; ik vond het wel erg leuk om een paar uur per dag met de kinderen bezig te zijn. Jammer dat ik de taal niet spreek, dan kon ik ook wat met de moeders spreken. Ik heb ook nog wat foto’s van het kamp op internet gezet, dan hebben jullie er wat een beeld van. Je vindt ze via deze link:

https://picasaweb.google.com/117373307902786764885/PremierPasCamp?authuser=0&authkey=Gv1sRgCLD-tKDwxJjf7AE&feat=directlink

Ook ben ik een paar dagen bezig geweest met het Mama Fleur project. Zoals jullie misschien al weten, kunnen mensen een pop doneren voor een kind hier in Haïti. Daarmee krijgt het kind een pop, plaatselijke moeders krijgen loon om de pop te maken en de werking van Child Flower kan uitbreiden. Mooi project dus. Maar toch niet zo simpel om die poppen te maken. Het feit dat ik er zelf niet te veel van ken, maakt het nog moeilijker natuurlijk :-) Vooral het borduren van de oogjes, neus en gezicht is een moeilijk werk, maar oh zo belangrijk! Daarnaast waren de poppen ook te groot. We hebben namelijk heel veel moeite om materiaal te vinden om de poppen mee te vullen (soort wol-katoen-wat-achtig iets). Ik heb dus eens geprobeerd om een ander model pop te maken; een bloem (Child FLOWER hé) waardoor we ook geen haren meer hoeven in te naaien en een stuk kleiner. Volgens mij is het nog wel goed gelukt en ook de moeders en kinderen vinden ze leuk! Ondertussen gaat er hier iemand proberen om de andere pop wat aan te passen. Dus als er nog iemand tips heeft, meer dan welkom!!

 

Ik denk steeds; ik ga maar een kort stukje schrijven en dan ineens verschijnt er toch een hele epistel… vreemd ;-)

Veel groetjes aan iedereen thuis!

Karen

Reacties 5

harry 20-08-2013 12:32

Hoi Karen!
Leuk om dat weer allemaal te lezen! Je enthousiasme druipt er af en je blijft super gedreven: respect!
Het is niet alleen in Haiti dat buren graag eens samenkomen en dan wat blijven hangen. Afgelopen weekend hadden we de buren op bezoek, met o.a. Piet en Annelies, en dat weet je dat het niet vroeg en niet droog gebleven is! Super gezellig! En natuurlijk hebben we het ook over jou gehad. Iedereen vindt het prachtig wat je doet! Ze hebben beloofd om me eens te komen roepen als ze nog eens skypen met jou. We horen en zien ons dus waarschijnlijk binnenkort.
Ook groetjes van Myriam, Kirsten en Jos!

Jess 21-08-2013 10:20

Ongelooflijk fijn om te lezen seg! Ik kan me het leven daar amper voorstellen, maar op deze manier lukt het toch al beter.
Die verhalen over de voodoo doen me denken aan true blood ;-)

PIERRE 24-08-2013 09:32

Ha die dochter van ons doet het toch maar hè. Wij zijn natuurlijk ook heel fier op haar inzet voor anderen en haar drive; dat het ginder goed met haar gaat maakt het gemis uiteraard wat lichter. We tellen wel af naar haar terugkomst, en houden contact met haar Bartje, die haar wel heel erg schijnt te missen. In het weekend nog even skypen, zijn we we weer even allemaal samen, en krijgen we de laatste update (ze heeft immers altijd wat te vertellen hè !!! ) .... Toch wel spannend zo avontuurlijke kinderen: de één in Haïti, de ander in Luxemburg; wereldburgers, van wie zouden ze het hebben ?

Wivina 29-08-2013 17:08

Heerlijk verhaal alweer . Ben er wat laat aan toegekomen om het te lezen omdat John in het ziekenhuis lag met een klaplong (gaat ondertussen ook weer beter) en we natuurlijk met de voorbereidingen zaten van Beverst Kermis. Via FB zal je wellicht al wat foto's gezien hebben. Goed dat jouw vrienden in Haïti sommige mensen het afgelopen weekend niet gezien hebben, want dan zouden ze zeker geloven dat hier een paar slechte geesten op bezoek waren .
Ik blijf uitkijken naar je mails en foto's. Tot gauw, tante xx

Jos 08-09-2013 11:29

Hoi Karemi, ik denk dat je bij terugkeer eens het kookwerk van oma moet overnemen op zondagavond, en ons allemaal inwijden in de Haïtiaanse kookkunst. Klinkt veelbelovend.

Gr Nonke Jos

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer