Vulkaaneiland

Na een verstoorde nacht op de ferry met weinig slaap komen we aan op het noordeiland van NZ. En zoals het meestal gaat bij de reizen van mij en Bart; we willen te veel zien op te korte tijd :-)

Zelfs na 3 maanden reizen zijn we het nog niet moe om van plek naar plek te springen. Maar zoals ik me de laatste tijd steeds meer bewust wordt; ik heb graag dat het ‘perfect’ is, wat nogal eens vermoeiend kan zijn. Ik wil graag het maximale uit deze ervaring halen. Zoveel mogelijk zien, wat er te zien valt, geen dingen missen,…. Ten eerste is dat onmogelijk, want we hebben geen onbeperkt budget, noch onbeperkt de tijd. Ten tweede heb ik de laatste tijd het gevoel dat we door het land crossen om maar alles te zien; maar dat we aan de andere kant geen besef krijgen van het ‘echte NZ’ en hoe de leefwijze verschilt met bvb de onze. Ik zal toch echt moeten leren loslaten dat ik niet alles onder controle heb en het dus ook niet altijd kan regelen gelijk ik dat graag wil. Als ik dan ook nog es zou weten hoe ik het wil, zou het ‘perfect’ zijn. Maar ook dat is een groot leerpunt voor mij: blij zijn met de keuze die ik maak. Ik ben me er heel goed van bewust in welke luxe positie ik verkeer en beleef dat ook iedere dag bewust. Het voelt als een bevrijding om dit te kunnen doen. Iedere dag is anders, bijna uitsluitend gevuld met dingen die we kiezen omdat we het leuk vinden om te doen. Dagdagelijkse problemen en stress hebben we op dit moment even niet. Sorry dat ik het er zo inwrijf, maar het is heerlijk! Moest ik nu ook niet zo mezelf zitten op te vreten over het regenweer of ons budget, en moest ik niet zo een twijfelfreak zijn, dan zou het dus ‘perfect’ zijn. Maar ja, dan zit ik weer terug bij het begin hé; dat ik moet toelaten dat het niet perfect verloopt. Alleszins wil ik wel proberen om in Latijns Amerika meer bewust te reizen en meer tijd te nemen om het land te leren kennen, en niet zozeer alles te willen zien. Ik zal jullie op de hoogte houden hoe dat verloopt :-)

Voor de dagen op het noordeiland echter hebben we een strakke planning. Dag 1: Kilometers afleggen! Vanuit Wellington vertrekken we om 6u ’s morgens richting een Nationaal Park waar ze de scènes uit Rivendell (uit LOTR) hebben opgenomen. Hier staat ter plekke wat meer uitleg over welke scènes je waar kunt zien (boom nr 119), maar om eerlijk te zijn, is het gewoon een klein bosje waar niets te zien valt :-) We rijden verder naar het noorden en na lang twijfelen besluiten we om een serieuze omweg te maken langs de westkust in de hoop van Mt Taranaki te zien. Achteraf vertellen ze ons dat de berg een echte wolkenmagneet is en dus zien we hem natuurlijk niet….We hebben gelukkig wel hierdoor ook een mooie scenic route (Forgotten World Highway) gedaan, dus het was de moeite wel waard. Na een dag in de auto zitten (met een korte dut onderweg) komen we aan op de meest beruchte plek in het noordeiland: Tongariro National Park – bekend om de vulkaan die als Mt Doom dient in de films. Hier kan je de meest bekende en meest gewandelde eendagstrekking doen van heel NZ: De Tongariro Alpine Crossing. Een wandeling van 20 km lang, waarbij de eerste 9 km enkel omhoog gaan (met 2 stijle stukken – in totaal 800m hoogte denk ik) en waarvoor je gemiddeld 6 tot 8u moet uittellen. Heel lang heb ik getwijfeld of ik het wel wil doen – niet echt een klimfan – maar iedereen die we tegenkwamen verzekerde ons dat het het mooiste was wat ze gedaan hadden – echt de moeite! En Bart wilde sowieso, dus kan ik toch ook niet afgeven hé. Enfin, dag 2 dus: wandelen! De avond voordien komen we daar dus aan – vrij laat – op de enige camping in het park: stampvol… Blijkbaar zijn we niet de enigen en is het inderdaad een populaire wandeling. We mogen bij een andere auto parkeren en kruipen er meteen in, want we willen er vroeg uit. Om zeven zijn we klaar om te gaan wandelen en onderweg naar het startpunt komen we al veel bussen tegen. Aan de start staat er heel wat volk te wachten: even checken of het licht op groen staan (letterlijk: door vulkanische activiteiten in het gebied brandt er soms een rood licht en mag je niet wandelen). Maar we hebben geluk: groen licht én degelijk genoeg weer… sinds 3 of 4 dagen de eerste dag waarbij het weer goed is. Gevolg: iedereen heeft gewacht en er zijn duizenden wandelaars vandaag!! We vertrekken bijna in een rij; voor en achter ons lopen hordes mensen. Heel anders dan de verlaten wandelingen in het zuiden… en nu begrijpen we waarom sommigen er al om 5u30 mee starten. Na het eerste uur vals plat, begin ik al moe te worden (ja, ik weet het, géén conditie – zelfs niet na al die wandelingen!) en voel ik me al opgejaagd omdat ik het gevoel heb dat ik iedereen achter mij ophoud (wat ook zo is) en ik mijn tempo dus verhoog, wat ik dan weer niet volhoud… Na anderhalf uur staan we aan de voet van de eerste klim… ging niet zo lekker kan ik jullie wel zeggen… Op een bepaald moment sta ik echt met tranende ogen aan de kant, dat ik niet meer verder wil… Het lijkt alsof iedereen die berg zonder moeite op loopt en ik kan mijn tempo niet vinden en voel me echt slecht. Gelukkig dat Bart toch nog een zetje kan geven en zegt dat we gewoon langzaam gaan en ik zoveel mag stoppen als ik nodig heb. Dat doe ik dan ook – veel stoppen – en dan pas valt het op dat er toch nog anderen zijn die het ook niet gemakkelijk hebben en ook vaak stoppen :-)

Tussenin is er een plat stuk waar we kunnen genieten van het uitzicht. De wandeling loopt tussen een aantal vulkanen in, waarbij je op veel plaatsen nog overblijfselen ziet van oude uitbarstingen. Het ziet er allemaal wat verbrand uit :-) met stenen die van de maan afkomstig lijken. Dan volgt de tweede beklimming, stijl aan de wand van een vulkaan omhoog. Je ziet de rij van mensen goed lopen in de verte en de hoogte dus ik weet al wat me te wachten staat. Het eerste stuk was harde grond en veel trappen (had ik al gezegd dat de wandelingen hier ongelooflijk goed onderhouden zijn?!), terwijl de tweede klim eerder losse gravel en stukken modder zijn. Ik stuur Bart maar vast voorop, want ik ga mijn tijd wel nog hebben. Onderweg geraak ik aan de praat met een vrouw van 60 en we lachen met het feit hoe vaak we moeten stoppen. Langzaam geraken we toch samen op de top waar meteen de wind hard blaast en wolken om ons heen komen. Gelukkig duurt dat niet lang en kunnen we op de top genieten van het vulkanisch uitzicht: een rode krater en blauwe meertje (mét rotte ei geur) in de diepte. Omdat de klim zo stijl was en er zoveel volk omhoog komt, zie ik het totaal niet zitten om langs dezelfde weg naar beneden te glijden. We moeten thans terug, want de auto staat op de parking aan het begin en de wandeling is geen lus. Bart besluit om de weg terug te gaan en ik ga de wandeling afmaken en dan kan Bart mij oppikken op het einde. De weg naar beneden die ik volg is het eerste stuk ook wel stijl, maar bestaat uit losse gravel: het is een beetje zoals sneeuw, maar dan zwart. Sommige stukken zak je tot je enkels weg en sommige stukken glijd je uit. Een heel stuk wandel ik in mijn eentje, en daarna met Rita, de vrouw die ik onderweg naar boven was tegengekomen. Ik denk dat het de eerste keer is dat Bart en ik zo lang elkaar niet zien (4u) – toch een beetje gek. Om half vier kom ik eindelijk aan op het eindpunt, 8u later dan ik begonnen ben en zeer blij met deze kleine overwinning.

De dag erna staat Rotorua op de planning; een stadje bekend om de vulkanische activiteit daar. Van andere mensen die we tegenkwamen hoorden we dat de culturele shows daar wel leuk zijn om te doen. Echt een toeristisch uitstapje, maar we hebben niet veel tijd en houden van cultuur, dus doen we dat maar. We gaan naar Whakarewarewa, een dorp dat al lang bestaat en waar nu nog steeds Maori mensen wonen. Eerst kregen we een show met zang en dans (en de Haka natuurlijk) met het typisch tong-uitsteken en alles. Leuk! Daarna kregen we een rondleiding in het dorp, met verhalen van vroeger en nu. In het dorp zijn warmwaterbronnen, waar ze ook vandaag nog gebruik van maken om te koken en te baden. Een ei is klaar is 3 min in de hete bron in het midden van het dorp. Er zijn ook gaten in de grond waar de stoom uitkomt en die ze kunnen afdekken om te gebruiken als oven (180 – 240°). Via buizen wordt het hete water in baden geleid (en ondertussen beetje afgekoeld) waar de gezinnen ’s avonds een bad nemen (toeristen zijn welkom tot 17u). Na de tour raken we aan de praat met de gids en babbelen we nog bijna een uur met haar alleen. Ze is heel trots op haar Maori cultuur en geeft antwoord op al onze vragen. Ik wist bvb niet dat het scheppingsverhaal van de Maori ook echt geloofd wordt (en het Darwin verhaal dus verworpen). De Maori zijn oorspronkelijk afkomstig uit Polonesië en denken dat hun eiland gezonken is en denken ook dat hun ziel zal terugkeren naar het eiland onder de zee (de ziel springt in het water op het noordelijkst punt van het noordeiland).

Van op een platform kan je kijken naar een aantal geysers, waarbij het water soms tot 30m hoog omhoog spuit. En dan zijn er ook nog bubbelende modderpoelen. Ik sta echt versteld van deze regio, niet gedacht dat ik het zo sjiek zou vinden! Maar het is echt super! Over heel Rotorua zie je stoom uit de aarde komen, diepe  plassen met borrelend water, blubberende modder en dat alles vergezeld van een lekkere rotte-eieren-geur. Het voelt bijna of je gewoon een schop kan nemen, beetje graven en ‘de innerlijke aarde’ kan zien of zo. Tijdens deze reis heb ik me al vaak heel ‘verbonden’ gevoeld met de natuur en er vol respect en bewondering naar gekeken, en dit is weer zo een moment.

En dan is er weer een moment van afscheid aangebroken; we moeten onze geliefde en zeer coole campervan terug inleveren in Auckland. ’s Middags hijsen we onze rugzakken op onze rug en buik (grote vanachter – kleine vooraan) en wandelen door de stad naar het busstation. Van daar nemen we de bus naar Whangarei  om Nieuwjaar te vieren met Keppel en zijn vriendin Emma en haar ouders. Oorspronkelijk was het plan om in Auckland oudjaar te vieren, maar de complete stad loopt dan leeg en iedereen trekt naar het strand. En we hadden ook geen zin om in ons eentje te vieren, dus toen Keppel voorstelde om het samen te vieren, gingen we daar graag op in.

’s Avonds komen we in Whangarei aan, waar Keppel ons ophaalt en ‘naar huis’ brengt. Het huis is heel mooi tussen de heuvels gelegen, onbetaalbaar view in België denk ik. We krijgen meteen de mooiste kamer met eigen badkamer in het huis en er staat al lekkers klaar om te eten en drinken. Wat een ontvangst! Iedereen is super vriendelijk en er wordt lekker gekookt (Afrikaanse curry en brownies: hmmm!) en we hebben een heel gezellige avond. De volgende dag gaan we even de stad verkennen en daarna met zijn allen naar het strand om te snorkelen. Het eerste strand ligt vlak aan een soort eilandje waar we – na overwinnen van het koude water en de drang om terug te keren – toch een paar vissen zien. Omdat het water wat troebel is, gaan we naar een volgend strand (wat een luxe hé die kusten: kies gewoon je mooiste baaitje). Ik sla de eerste keer over om mee te gaan snorkelen, Bart ziet vanalles terwijl ik op het strand een boek lees. Daarna keren we terug naar huis en aperitieven wat en eten daarna. Het is een gezellige avond terwijl we op het nieuwe jaar wachten. Vuurwerk is er niet veel te zien, blijkbaar is het verboden owv de kans op bosbranden.

De laatste dag bij Keppels familie nemen ze ons nog mee naar een plek met grotten en grote rotsformaties; een leuke wandeling. Daarna worden we aan het busstation afgezet en reizen we terug naar Auckland vanwaar we de volgende bus nemen naar een hotel aan de luchthaven.

En daarmee zijn we aan het einde gekomen van dit avontuur, want de volgende dag – 2 januari – nemen we het vliegtuig (drie) om te reizen naar Guatemala. Ik ben eigenlijk wel een beetje zenuwachtig om eerlijk te zijn… We zijn het nu zo gewoon om met zijn twee te reizen in ons eigen vervoer, niet veel te plannen, gewoon doen waar we zin in hebben en GO. In Guatemala zullen we iedere dag een slaapplek moeten vinden, een supermarkt of markt om eten te kopen, ons vervoer moeten regelen… en dat allemaal in het spaans, wat ik schijnbaar compleet vergeten ben!

Dat belooft!

Maar (en neen, ik wil jullie niet jaloers maken) weet je wat echt heerlijk is?? Ik krijg normaal steeds een verdrietig gevoel als mijn vakantie weer al eens is omgevlogen. En dat is nu dus niet hé! Je vertrekt gewoon weer naar een ander avontuur – niets om verdrietig van te worden. Wat dat dan gaat geven als ik weer in België ben, daar durf ik niet aan denken… ik kan alleen maar hopen dat ik het tegen dan beu ben, MAAR ik betwijfel het!

Op naar het volgende avontuur!

Karen en Bart

Reacties 4

katrien 04-01-2014 13:48

Karen en Bart,

Vanuit Lint ook een prachtig 2014, maar dat kan niet anders met al het moois nog op jullie programma. Ik sta versteld van je wandelkunsten, maar effectief, je krijgt op het einde van de wandeling naar boven vaak iets prachtigs in de plaats!
Vanaf nu dus géén gezever meer als we gaan wandelen hé!

En voor de rest zijn we alleen maar jaloers dat jullie vakantie blijven hebben... maandag is het hier opnieuw werken geblazen... én Bram zijn eerste schooldag. Wat worden kindjes snel groot.

veel liefs van ons allen,

Katrien, Gert, Bram en Lies

Pierre 05-01-2014 09:50

Weer een geweldige etappe afgesloten! Karemie, je doet een mens dromen van vervroegd pensioen!
Inmiddels weet ik dat de start in Guatemala ook prima verlopen is.
We wachten op jullie volgende verslagen, mèt foto's natuurlijk.
Mama en ik kijken er al naar uit om jullie half februari te ontmoeten in Costa Rica! De 4x4 en alle hotels liggen vast, dus jullie moeten die 2 weken al niet zoeken naar slaapplaats of vervoer, en aan eten zullen we ook wel geraken daar, zeker? Dan hebben jullie ocharme een beetje een vakantiegevoel na al die ontberingen !!!! Allez, have fun ! Lv. pp

Veerle 05-01-2014 10:19

Hey Karen en Bart!

Het blijft echt genieten van je ongelooflijke mooie verhalen!
Je hebt echt schrijftalent, waardoor wij ook worden meegezogen in jullie prachtige avonturen. Jullie hebben eindejaar dan precies toch niet bij mijn nicht doorgebracht?
Alleszins, dit prachtige land kunnen jullie in je herinneringen laten en nu aan een nieuw avontuur starten!
Veel plezier en lieve groetjes!
Veerle Lynen

harry 06-01-2014 09:08

Hoi Karen en Bart!
Ik weet niet wat ik jullie nog kan wensen voor het nieuwe jaar.
Als ik de verhalen lees en de foto's zie, dan hebben jullie momenteel wel zo wat alles wat een mens zich kan wensen! En het blijft maar duren ...
Het is jullie van harte gegund en geniet er maar van met volle teugen.
Ik ben blij dat je toch ook nog de tijd neemt om ons via de blog te laten meegenieten en hoop dat dit ook zo blijft in het volgende hoofdstuk!
We hebben jullie wel gemist op de feestjes! We maken dit later wel goed!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer