Week 1 in Haïti

Mijn Haïti verhaal is begonnen.

Woensdag middag ben ik aangekomen op de luchthaven van Port-au-Prince. Gelukkig geen grote luchthaven, dus Naomi daar terugvinden was geen probleem. We werden opgehaald door iemand van het kinderdorp en door Marc, een Nederlander die samen met zijn vrouw Aafke ook 3 maanden hier zijn. Vanuit het vliegtuig hadden we al goed zicht op PAP, een hele verzameling van kleine huisjes uit beton met golfplaten daken. Helemaal niets zoals ‘onze’ hoofdsteden met flatgebouwen en dergelijke. Een hobbelige rit (veel van de wegen bestaan gewoon uit keien en zitten vol putten) bracht ons tot aan het kinderdorp. Het lijkt echt wel een dorp; de 12 huisjes van de kinderen, een speeltuintje, het huis van Johan (de directeur) en het gastenverblijf, een school, een kerk, een bakkerij (niet meer in gebruik op dit moment), een bananenplantage, een huis voor straatkinderen en het domein van het waterproject. Op dat domein huren Naomi en ik (en later Peter) een klein huisje waar we rustig kunnen verblijven. De eerste avond hebben we meteen met Marc en Aafke doorgebracht en geluisterd naar hun verhaal van 2 maanden reeds hier. Marc en Aafke hebben hier echt al heel wat goed kunnen doen; zo organiseren zij iedere voormiddag een activiteit voor 3 groepen kinderen en op zaterdag een activiteit voor de ‘tantes’ (de opvoedsters hier).

Donderdag zijn we inkopen gaan doen in een grote supermarkt. Op zich niet zo heel ver hier vandaan, maar door de slechte staat van de wegen, kan men hier maar heel langzaam rijden en duurt alles daardoor erg lang. Voor de nieuwsgierigen; ja, er ligt best nog heel wat puin, maar volgens Naomi was dat ook al zo voor de aardbeving. De winkels liggen hier op een beveiligd domein met gewapende bewaking aan de poort en er rijden ook nog heel veel UN auto’s door de straten. Maar voor de rest probeert iedereen hier wel zijn eigen gangetje te gaan; de mensen verkopen hun fruit en groenten langs de weg, vlak bij ons ligt een gsm winkel; met letterlijk 3 gsm’s in de aanbieding, … De grote supermarkten daarentegen verkopen letterlijk alles, maar wel tegen hoge prijzen; een bakje feta kost 8$, één rol WC papier 1$, … maar omkomen van de honger ga ik hier alvast niet doen ;-)

Donderdag en vrijdag hebben we ook samen gezeten met het Haïtiaanse team van Child Flower. Er werken inmiddels 3 psychologen en 2 ‘sociaal werkers’ die ieder met eigen projecten bezig zijn. Enerzijds is er het werk in het kinderdorp, waarbij Child Flower ondersteunt. Zo wordt er aan de ene kant gekeken naar de noden van de kinderen en aan de andere kant proberen we de tantes te ondersteunen bij hun taak. Daarnaast zijn er ook een aantal projecten in het centrum van Child Flower zelf (ligt een straat verder dan het kinderdorp). Daar is het team reeds in september gestart met het Eerste Stappen project. In een spelkamer kunnen een aantal Haïtiaanse moeders met hun kindje (tot 6 jaar) komen spelen. Onder begeleiding wordt er gewerkt aan interactie tussen moeder en kind en aan de ontwikkeling van het kind. Daarnaast gaan we ook starten met het Mama Fleur project. De afgelopen dagen zijn er al een aantal moeders (en een vader) komen proberen om een pop te maken. We zijn nog aan het zoeken naar het ‘juiste model’. Er zijn (mede dank zij het ziekenhuis) reeds 700 bestellingen voor poppen. Dat betekent dat heel wat kinderen binnen een aantal maanden met zo een pop kunnen blij gemaakt worden. Er is hier zoveel te doen en het voelt ook echt goed om deel uit te maken van dit team, dat het ook echt niet aanvoelt als werken. Het zijn natuurlijk wel vermoeiende dagen; er wordt de hele tijd in het Frans en het Creools gesproken en dat is toch wel even de aandacht erbij houden. Het is ook erg warm; gelukkig hebben we niet veel last gehad van de tropische storm (wat regen en wind en bewolking) en was het een paar dagen meer aangenaam.

Wat moeten jullie nog weten van Haïti?

-          Er zitten hier ongeveer 150 kinderen in het kinderdorp, verdeeld over 12 huisjes – waarvan de laatste 4 na de aardbeving zijn bijgebouwd.

-          De kinderen houden zich hier erg zelfstandig bezig; er is wel een speeltuin, maar niet veel speelgoed (een paar zelfgemaakte autootjes en wat poppenonderdelen). Voor de rest lopen ze achter elkaar te rennen, of zijn ze met een springtouw bezig. Telkens als Naomi en ik door het dorp wandelen hebben we steeds een heleboel kinderen letterlijk aan ons hangen. Ze vinden het heerlijk om aan mij te voelen ;-) 

-          De meeste dingen die kinderen bij ons vanzelfsprekend vinden, is hier voor veel kinderen onbekend. Marc en Aafke hebben heel wat gezelschapsspelletjes (mikado – domino) bij hen, maar die kennen de kinderen natuurlijk niet. Ook hebben ze eens een speurtocht gedaan in groepjes; maar in plaats van samen te werken namen de oudste kinderen het vragenblad en deden alles zelf en de kleinere kinderen huppelden er gewoon achteraan. Ik hoop dat ik hen nog wat scoutsspelletjes kan leren die ze begrijpen, maar je merkt duidelijk dat ze niet gewend zijn om ‘gestructureerd’ te spelen. 

-          Iedereen is hier erg vriendelijk en nieuwsgierig en ‘lichamelijk’; als je iemand begroet is dat vaak met 2 kussen op de wangen en een knuffel bij het afscheid.

-           Er zijn hier veel muggen (ook overdag) en ik sta al helemaal vol bultjes die nu langzaam paars aan het verkleuren zijn. Volgens Naomi wordt het nog erger in september na de regens; dat belooft!!

-          Het is volgens mij mango seizoen, want iedereen langs de straat verkoopt er; superlekker!

-          Peter komt dinsdag en Naomi vertrekt zaterdag alweer. Achteraf gezien is het wel fijn om steeds iemand van Child Flower er bij te hebben. Er is genoeg werk te doen en het is ook goed om ’s avond even met een ander de dag te overlopen.  

Morgen ga ik met het team kijken op de plaats waar het kamp van het kinderdorp doorgaat. Naar het schijnt een heel mooie plek en dan zie ik ook wat meer van het land. Ik moet er wel wat voor over hebben; ik schat dat we voor zo een 100 km een drietal uur gaan nodig hebben (door de slechte wegen en het drukke verkeer). Naomi gaat ondertussen Peter ophalen van de luchthaven.

Voila, dat zal het zo wat zijn voor mijn eerste verslagje. Er is waarschijnlijk nog zoveel meer te vertellen, maar dat hou ik dan nog wel voor de volgende keer.

Veel groetjes vanuit het warme Haïti!!  (om het op zijn 'postkaarts' te zeggen :-))

PS: Piet, alvast een hele fijne verjaardag!!

Reacties 2

Wivina 16-07-2013 15:46

Hoi Karen, blijft super om te volgen en ik vind het heel bijzonder dat je dit beleeft. Je schrijft trouwens erg leuk, vast van je opa geërft . Ik hoop dat je het niet erg vind, maar ben best trots op je en heb gevraagd aan de anderen van Beverst-Heeft-Het om je blog mee op onze website te zetten. Mocht je dat liever niet hebben, dan laat je me dat maar even weten.
Ook postkaargroetjes vanuit Beverst. Dat klinkt niet zo exotisch als Haïti, maar dan weet je dat er thuis ook aan je gedacht wordt .
Tante Wivina xxx

katrien 20-07-2013 14:05

hey Karen,

Eindelijk eens tijd genomen om wat achterstand in te halen. Merci voor de verjaardagsgroetjes, ik heb hem dit jaar goed gevierd, zalig weertje en sangria in de tuin!!!

Zo te horen kan je je daar wel bezig houden hé, en met al die knuffels en lichamelijkheid, ben je vast in de wolken! Wat denk je van de volgende tip: in plaats van de kinderen gestructureerd te leren spelen, kan jij misschien leren ongestructureerd te spelen? dat voelt wellicht veel vrijer aan ;-).

liefs vanuit het zwoele Lint,

Katrien

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer